خانه هنر

2011-09-29T06:02:00.000-07:00

جغد دانا

در این صفحه به سوالات خوانندگان پاسخ می دهد

2011-09-25T19:01:00.000-07:00

انتقاد به خانه هنر در همین که هست

خانه هنر، با تشکر از حمید عزیز نویسنده وبلاگ همین که هست ، از او دعوت می کند به محتوی مطلبی که نوشته است و به ارتباط و نیز بی ارتباطی وبلاگ ها و افرادی که نام برده است، با یک دیگر و همچنین با خانه هنر، یک بار دیگر دقت نماید.

بچه بازیهای شما ما رو هلاک کرد یه ذره بزرگ شید لطفا

مساله ای که در خانه ی هنر طرح شده واقعا جای تاسف داره برای کسی که مدعی اصلاحه. این طور که معلومه حضرات همه جا می رن اون جا رو رو منبر تصور می کنن حتی سینک روشویی رو وقتی روبروی آینه اش می ایستن. تنها نتیجه ی این حرکت این می شه که من دیگه هیچ وقت خانه ی هنر رو نخونم. کسی که مدعی تصدی فرهنگ اجتماعی در یک فضای گروهیه باید بدونه بالاخره یه فضایی رو باید خنثی نگه داشت تا یه ذره دشمنی ها و تنفرها کم بشه. البته اگر براتون مهمه که من اگه شک داشتم با این پست واقعا می بینم براتون مهم نیست. برخلاف محتوای این پست من اصلا تصور نمی کنم روز شادی من رو فریاد زده باشن بلکه روز شادی جناح خودشونو فریاد زدن. شادی من مهم تره یا وجود من؟ وقتی کسی بگه نماینده ی منه در حالی که نیست هیچ فرقی نمی کنه با این که احمدی نژاد برمی گرده می گه در ایران اصلا گی وجود نداره. آرشام مثل دزدی می مونه که اول می آد به همه می گه مراقب باشید فلانی مال تونو ندزده برای این که بعدا خودش بیاد بدزده. ماها عمر و حیثیت و وجودمونو از دست جلادای جمهوری اسلامی و جمهوری خواهای آمریکا و سپاه مهدی عراق درنمی آریم که بندازیم جلوی پای آرشام و امثال آرشام. جناب سازمان فلان و فلان که اسمتو یه تریلی هم نمی کشه گی ها می خوان زندگی کنن چه تو بذاری چه نذاری. خیلی مسخره است که تبدیل بشی یه یه سنگ راه مثل همه ی اونای دیگه.

این طور که معلومه سازمان افتاده تو یه سیکل معیوبی که به جای این که به سمت فراگیر شدن پیش بره و کم کم اقلیت های جنسی دیگه و بعد سایر اقلیت های ستم کش و بعد تمام مظلومین رو در بگیره داره از گی ها به عده ای از گی ها و از اون ها به یه جمع چند نفره می رسه که تردیدی نیست فرداروزی به خاطر اختلافات درونی هم دیگه رو هم کنار می ذارن و جامعه ی هم جنس گرایان ایرانی تبدیل می شه به یک نفر رهبر احد و واحد و قادر متعال و عزوجل نظیر جناب آرشام تبارک و تعالی. کاری که علی الظاهر سازمان از ابتدا مد نظر اشته انجام بده. وقتی بابت خنثی بودن گی ها و پرهیزشان از عمل به چاره جویی می نشینید و تقصیرش رو می اندازید گردن کسای دیگه به این گزینه هم فکر کنید. شاید فضا این قدر نارسیسیستی طراحی شده که جایی برای کسی باقی نمی ذاره. این سازمان دست آخر همون اعضای انگشت شمارش رو زیر بار تکبرش له می کنه. مثل اسبی می مونه که با کمک خانه ی هنر و این نشریه و اون رادیو به قدری تعریف و تمجید می شنوه و چاق و چاق تر می شه که تا آخر عمرش ساکن و متحرک می مونه و تو همون وضعیت هم می میره. این که می گید متولی پیش نهاد طرح روز ملی شد مثل اینه که بگید احمدی نژاد متولی طرح امپراتوری شیعی شد، تولی در یک پیش نهاد یعنی چی؟ آیا معنایی جز تحمیل و چیزخورکردن داره؟ طبیعیه که عده ای به واکنش می آن و بحث و درگیری پیش می آد و عدو به این ترتیب سبب خیر می شه مثل کسی که ادعای دوستی می کنه ولی یه دفعه به آدم حمله می کنه و باعث می شه آدم به هم بربیاد و خودشو جمع و جور بکنه و اسباب سکون نمی شه بلکه شاید خیلی بهتر از اطلاع رسانی! های سازمان باعث بشه گی ها فکر کنن و بفهمن و ببینن و مطلع بشن.

اصل مطلب این جاست که برخلاف توهمات اشمئزاز برانگیز نویسنده ی این پست خانه ی هنر معرفی این روز اصلا بی نام و بی مناسبت نیست. این استدلال مثل استدلال کسانیه که می گفتن علی عاشق قدرت نبود چون وقتی خلیفه شد خشت رو خشت نگذاشت. خوب مگه ابوبکر و عمر گذاشتن؟ منفعتی که از این حرکت به دست می آد چنان که بارها طرح کردیم و این نویسنده رد کرد یه چیز خیلی عجیب و غریبه : جلب توجه دیگران و کسب اهمیت. چنان که بارها دیدیم به عنوان یک حرکت تاثیرگذار وبلاگ نویس ها بلاگ شونو رها می کنن و می رن و تا مدت ها ازشون خبری نیست. یادتون باشه مهدی هم زاد با یک ژست خودزنی بلاگشو رها کرد و رفت و قرار بود تاسف دوستانش در کامنت هاش این واقعه رو بزرگ جلوه بده که دیگه زیادی هالیوودی می شد و گرچه دوست خوب مون پویا خیلی تلاشش رو کرد، رخ نداد این حرکت. حیات انسان در جلب محبت و فناش در بی اعتناییه اینو می فهمم و قبول دارم. ولی نه به قیمت به لجن کشیدن یه مشت آدم که دارن با تحمل هزار و یک سختی تلاش می کنن نشان گان شون رو پیدا کنن. متاسفانه این دکان موسوم به سازمان هم جنس گرایان که مدعیه قدم اول رو در سیستم بخشی و منظم کردن زندگی گی ها صورت داده اولین و بدترین کار ممکن رو هم توی لایف کرد. آرشام مثل جرج واشنگتن برای آمریکا بود با این تفاوت که هنوز هم آمریکایی ها در وصف سجایای اخلاقی جرج واشنگتن امثال و حکم می سازن ولی گی ها هنوز کار سازمانی رو شروع نکرده یک خنجر دو دم تو گلوشون فرو رفت. یکی از کارهای عجیب خانه ی هنر همین دفاع بی شائبه از کارهای مسخره ی اون جوون بی فکره که نماد کامل یه حرکت دوستانه ی زیبا، دوستانه و ابلهانه است. به نظر من پستی که بیست و شش جولای روی صفحه ی خانه ی هنر رفت مشکل رو خیلی بدتر کرده. دفاع از گروهی که کسی رو دعوت نکردن، حبس خبر کرده ان و جلوی افشای واقعیت رو گرفتن به هیچ گرفتن سوال های دیگران محو شدن از عرصه ی مسوولیت

به عنوان گروهی که این بحث‌ها را از سال گذشته تا به امروز پیگیری کرده است، جمع‌بندی و نقد کوتاهی از این مسایل کرده‌ایم شاید که راهگشای آینده باشد

پی گیری کرده است یعنی کی ها کرده اند؟ چرا اصلا معلوم نیست کی به کیه؟ چرا معلوم نیست چی به چیه؟ معلوم نیست اصلا کسی هست یا نه! از هر طرف می بینی یه "من" یا یه "ما" دراومده که همه هم مدعی خلوص نیت هستن. بابا مگه کار گروهی این طوریه؟ مگه کار سیاسی این طوریه؟ مگه لینک دونی جای جمع بندی و نقده؟ مگه تو کی هستی که قراره جمع بندی بکنی؟ اونم جمع بندی که راه گشای آینده باشه؟ چقدر کلیدواژه هاتون شبیه دولت محبوب جمهوری عزیز اسلامیه. یه نفر پا شده رفته گفته من نماینده ی گی های ایرانم (خنده ی ابزورد جاش این جاست!) کسانی هم که این حرفو شنیدن خیلی ابزوردتر از اون آدم این حرفو قبول کردن و الان اصرار دارن این کشتی که مدت ها پیش غرق شده سفینه ی نجاته مثل حسین اسلام که نتونست سر خودشو دوا کنه حالا شده طبیب جهان اسلام.

واقعا تاسف می خورم از این که آدمی مثل این نویسنده دست رسی به اینترنت داره. عمیقا اسباب ناراحتیه که امروزی شدن و زندگی دوم و تماس با دنیا نتونسته به شما یاد بده خدا بودن مسخره است و نباید سعی کنید خودتونو به جای خدا بذارید. افلاتون که برای اولین بار تخم لق خدا رو تو دهن آدمای مریض شکست بیست و پنج قرنه داره تو گور می گه غلط کردم غلط کردم. این قدر محتوای کلام پرته که اصلا نمی شه مورد به مورد بررسی کرد.

این حرکت بزرگ ترین حرکت انجام شده تا آن زمان بوده.

اماده باشید تا فردا روزی بفهمید گروه رامیار هم یه نفر یا نهایتا دو نفر بوده ان که معلوم نیست لابی جنایت کار این سازمان سیاه رو چه حسابی منبر لینک دونی رو در اختیارشون گذاشته. سازمان برای ما هیچ وقت معنایی نداشته جز این که عده ای رو خیلی خام دستانه و بی عقلانه کوبیده و عده ای آدم بی انگیزه و کارنابلد رو بالا برده. خیلی کار سخیف و بی شرمانه ایه که کسی بتونه توی لینک دونی پست بگذاره اون وقت چی بذاره؟ حسد و عقده ی دلشو. چون از یکی بدش می آد تا می تونه ناسزاهای سوسولی بهش ببنده تا اونو بزنه کنار و خودش بشه فعال لایف. آخه مگه لایف چیز جالبیه؟ آخه مگه آدمای لایف این فکرارو می کنن؟ آدمای لایف آدمای چت روم و منجم هستن که دنبال سایز و رنگ و اینان. ای کاش لایف جای جالبی بود اقلا شهرت طلبی و خودپسندی و جاه پرستی هاش توجیه معقولی داشت. لایف پر از آدماییه که این نوشته هارو می خونن و وبلاگ شون مثل قدیم توی خانه ی هنر به جا می مونه و این قدر نا ندارن که اعتراض کنن. مثل خانم های واقعی می نشینن تا یکی از اون ور دنیا پا شه بیاد بگه فلانی خرت به چند اون وقت آقا در مقام اعتراض نهایتا بفرمایند که "این ها نهایتا اشتباهات یه جوون بی فکره." تف بر من اگر روزی این قدر خنثی و بی ارزش بشم. حالا متوجه می شید گی ها چرا نباید سازمان و نشریه و رادیو داشته باشن؟ چون اهلش نیستن چون اهلیتشو ندارن. این همه آدمیم، این همه ادعا داریم، همه مون دانش جوییم، همه مون دست به قلمیم و از ادبیات خارجی تا تاریخ هنر و فلسفه ی علم و علوم اجتماعی و ... تو وبلاگ هامون عین باغچه ی گراز زده پخش و پلاست. این همه آدم زورمون نمی رسه به این نهاد مسخره ی موسوم به سازمان که نه معلوم هست چی بوده و چیه و نه معلومه قراره چی بشه. روزی که خواستیم "حرکتی" بکنیم (جالبه که تو این پست حرکت رو گذاشت تو استرینگ) حرکت اول اینه که از ماهیت گرایی بی معنای این هیولای موسوم به "سازمان" خارج بشیم.

فیروزه هم پروژه ای پژوهش کده ام که استریته ولی مدت هاست بحث های لایف رو دنبال می کنه –قابل توجه اون کسی که می گه گی ها چون فشار سیاسی می بینن بی انگیزه شده ان- برام نوشته : توباید از خودت خجالت بکشی که داری همه رو به هم بدگمون می کنی. کم کم دارم فکر می کنم لابد تو هم مثل فلانی و فلانی جاسوس دولتی.

در جواب فیروزه باید بگم من از نشر بدگمونی نه تنها شرمنده نیستم بلکه فکر می کنم کار درستیه و بلکه تنها کار در مقابله با یه مشت سودجوی فریب کار همینه. گروه رامیار و خانه ی هنر و جریان فلان و حرکت بیسار و ده ها اسم عجیب و غریب دیگه که عمرا از ده تا یکیش وجود واقعی داشته باشه مدت هاست دارن با توهم دوستی و ارتباط و کار درست و تیم ورک از دیگران سوء استفاه می کنن و هر کدام سعی می کنن لحاف ملا رو به یه طرفی بکشن. این که به هم اعتماد نکنن و کم تر دل ببندن و آسیب نبینن بهتره یا این که مثل ابله ها تسلیم حرفای قشنگ بشن و هر سری یه ... گنده تر از سری قبل بخورن؟

2011-07-26T09:05:00.000-07:00

یانگاه تحليلي به رويارويي جامعه ي اقليت هاي جنسي با روز ملي اقليت هاي جنسي ايران

سال گذشته در چنین روزهایی، خبرهای خوشی از گوشه و کنار دنیای مجازی به گوش رسید که سر منشا آنها، جایی در دنیای واقعی، در ایران بود. با رسیدن این خبرها، سوال‌های بیشماری نیز در ذهنمان شکل می‌گرفت که دسترسی به پاسخ‌های آن، ناممکن به نظر می‌رسید.
حال که در آستانه ی سالگرد این روز قرار گرفتیم، بحث‌ها با جدیت بیشتری ازسر گرفته شده است و این بحث‌ها همه جامعه اقلیت‌های جنسی را به جایی رسانده که اکنون مستاصل در جای خود میخکوب شده است.
به عنوان گروهی که این بحث‌ها را از سال گذشته تا به امروز پیگیری کرده است، جمع‌بندی و نقد کوتاهی از این مسایل کرده‌ایم شاید که راهگشای آینده باشد.
از این‌رو به نقد گروه‌هایی که در این سال به‌صورت عمده فعالیت داشته‌اند، پرداخته‌ایم:

گروه رنگین‌کمانی‌ها
سال گذشته این گروه متولی اصلی پیشنهاد روز اقلیت‌های جنسی ایران شد و در وبلاگی که با همین نام تاسيس كرده بود، این روز را اعلام کرد و تصاویری را منتشر نمود كه از جشن خود در این روز به ثبت رسانده بود.
گرچه این گروه با توجه به فضای خفقان بعد از انتخابات 88، بزرگترین قدم در راستای احقاق حقوق اقلیت‌های جنسی را برداشت و در آن حال و هوا، حق زندگی و شادبودن ما را فریاد زد اما با مشارکت حداقلی که داشت نقد‌های بسیار زیادی را متوجه خود ساخت. در اعلام این روز، کمترین تعداد افراد ممکن را دعوت كرده بود و خبررسانی را تا بعد از این روز، به تعویق انداخت. اطلاع‌رسانی آنان در این زمینه بسیار ناکافی بود به‌همین‌جهت تعداد افرادی که علاقمند بودند اما از چنین اقدامی آگاهی پیدا نکردند بسیار زیاد بود.
یکی از بزرگترین نقدهایی پس از برگزاری روز، به این گروه می‌توان وارد کرد خنثی‌بودن آنان در برابر سوال‌های دیگران بود. «وبلاگ رنگین‌کمانی‌ها» که هویت مستقل این گروه شمرده می‌شود، در برابر سوال‌های دیگران سکوت اختیار کرد و به‌جز سه مطلب که در آنها اشاره‌ای به نقدها نشده بود، فعالیت جدی دیگری از خود نشان نداد. عملن پس از برگزاری این روز از دور فعالیت‌ها کنار رفت و مسئولیت‌های بعدی خود را اجرا نکرد و برنامه‌ای برای آینده (به‌عنوان مثال برای امسال) نداشت.
گرچه طرفداران این طرح بسیاری از این کسری‌ها را جبران نمودند، نقدها را پاسخ گفتند و برنامه‌های زیادی را ارائه دادند، اما خود این گروه هیچ فعالیت جدی در این زمینه نکرد.
با وجود نقدهای جدی و مهمی که به این گروه وارد می‌شود، هیچ‌گاه نباید از یاد برد که بزرگترین حرکت در دنیای واقعی را و آن هم در ایران، این گروه انجام داد و خواسته‌ای را مطرح کرد که گرچه خیلی‌ها به آن آگاه بودند، اما از اجرای آن بیم داشتند. این گروه در کمال بی‌ادعایی این حرکت را پایه‌ریزی کرد چراکه نه جایی نام اعضای خود را فاش کرد تا با استفاده از آن، منافع شخصی خود را پی گیرد و نه ادعای رهبری داشت. نوع حرکت این گروه به‌گونه‌ا‌ی بود که نتوانست دستاویز هیچ گروه، شخص یا دیدگاه سیاسی باشد. چراکه به‌وضوح می‌توان دید که نوع سخن‌گفتن مخالفان حکومتی با این طرح چگونه بود و همچنین کسانی که از چنین حرکت‌هایی می‌توانستند در خارج از ایران سود ببرند، سال گذشته مجبور به تبعیت از این روند شدند.
انتخاب روز بی‌نام و بی‌مناسبت از دیگر نکات قوت این گروه بود و نشان داد که هدف این گروه جذب حداکثری است. روزی بدون نام و مناسبت، پتانسیل این را داشت که بتواند هر شخص و گروهی را به خود جذب کند تا آینده را با هم بسازند و جدای از دیدگاه‌های سیاسی و ایدئولوژیک خود، در کنار هم حق زندگی را فریاد بزنند.

صفحه‌های فیس‌بوکی سالگرد
صفحه‌های فیس‌بوکی که برای بزرگداشت سالگرد این روز از چهار ماه قبل ایجاد شدند، به ایجاد فضای گفتمان و آموزش دموکراسی کمک بسیار زیادی کردند. این صفحه‌ها باعث شدند تا افراد بسیار زیادی از این روز آگاهی پیدا کنند و همچنین وارد بحث‌های حقوقی و انسانی خود شوند.
این صفحه‌ها که محل مناسبی بودند برای ابراز نظر و بحث‌های جدی، کمک به‌سزایی در آشکارشدن مشکلات و ایرادات حرکت‌های گذشته از جمله حرکت‌های سال گذشته شدند و توانستند کمک بزرگی به آموزش بحث‌کردن و یادگیری دموکراسی کنند.
اما مدیران این صفحه‌ها از سیاست‌های پیوسته و روشنی پیروی نکردند. نخست این‌که این صفحه‌ها برای بزرگداشت این روز افتتاح شدند اما پس از چندی با تغییر رویه گرفتار بازی‌های پوپولیستی و تمرین دموکراسی به شیوه‌های عوام‌فریبانه شدند. ایجاد رای‌گیری، باطل‌کردن آن و ایجاد رای‌گیری مجدد و بزرگتر و باز باطل‌کردن آن، هدف صفحه‌ها را از بین برد و به جای رسیدن به بزرگداشت و پیگری برنامه‌های این روز، این پایگاه‌ها، تبدیل به محل جدل و دعوا شدند و این طرح را تبدیل به یک برنامه کودکانه کردند.
مدیران این صفحه‌ها به جای مشورت با فعالین اجتماعی که در این زمینه‌ها تجربه بیشتری دارند، به مشورت با فرد فرد کسانی که در آن صفحه‌ها عضو بودند، بسنده کردند که همین باعث ایجاد تفرقه و کج‌شدن از مسیر اصلی شد. این صفحه‌ها به جای ایجاد فضا برای یادگیری دموکراسی به جایی برای تربیت و پرورش فردی تبدیل گشتند.

مخالفان
مخالفان به دو دسته عمده تقسیم می‌شوند:

دسته نخست که اعتراض و نقد خود را به حرکت‌های گروه رنگین‌کمانی با بیانیه و نامه‌های سرگشاده دادند.
از مثبت‌ترین حرکت‌هایی که در این مدت کوتاه چهار ماهه روی داد، انتشار بیانیه‌هایی بود که به نقد برنامه سال گذشته می‌پرداختند. این نوع حرکت مخالفان که همانند دیگران خنثی نبودند و خود را موظف به مشارکت اجتماعی می‌دانستند و از مجاری بالغانه اعتراض خود را به گوش دیگران می‌رسانند، یکی از بزرگترین تمرین‌های دموکراسی در این جریان بود. این گروه، فرهنگ ارتباطی را به سمت ادبیات مکتوب بردند و با نقدی صریح، ایرادات برنامه‌های گذشته را آشکار کردند. دیگران را مجبور به مشارکت در این طرح کردند و با پیگیری‌های پیاپی برای دریافت پاسخ، مشارکت اجتماعی بالایی را ایجاد کردند.
در میان این نکات مثبت اما نقدهایی به این مخالفان وارد بود. بسیاری از نکاتی که در نقدها و بیانیه‌های آنان آشکار بود، ایراداتی نهفته بود که به خود آنان نیز وارد بود (از جمله استفاده از نام مستعار). بسیاری از نقدها جایگاه نداشتند و به عبارتی، ذکر آنها صرفن به دلیل پررنگ‌کردن مخالفت بود (از جلمه استناد به پدرسالاری گروه رنگین‌کمانی یا اشاره به اقلیت‌های جنسی ایرانی در نیمکره جنوبی زمین). دیگر عاملی که نقد آنها را کمرنگ نمود و آن را بی‌اثرتر کرد، عدم اشاره آنان به نکات مثبت طرح بود. به عبارتی این گروه از یاد برده بودند که این حرکت بزرگترین حرکت انجام‌شده تا آن زمان بوده است. نقدها به سمتی پیش رفت که از نقد مثبت به نقدهای بازدارنده تبدیل شدند و به جای تقویت حرکت گذشته و پیشبرد آن به سمت بهترشدن و یا تغییر، آن را خنثی کرده و از حرکت بازداشتند. در این میان جای پیشنهادات جایگزین در بیانیه‌ها نیز خالی بود. برخی ایرادها و اشکالات طرح رنگین‌کمانی‌ها را می‌توان در میان نقدهای این گروه دید اما راهکاری برای رفع این ایرادات و ایجاد طرح جایگزین با ایرادات کمتر در میان نقدهای آنان به چشم نمی‌خورد.

دسته دوم که اعتراض خود را با تخریت شخصیت دیگران و پرده‌برداری از چهره افراد انجام دادند.
در میان هیاهوهای به‌پاشده، عده‌ای نیز دست به تخریب افراد زدند. با کنکاش در زندگی‌های شخصی و خصوصی افراد، سعی در پیشبرد اعتراض خود نمودند و با انتشار بی‌مبالات این داده‌ها، نام خود را مطرح کردند.
در جامعه‌ای ‌که شرایط فرهنگی، اجتماعی و سیاسی ناسالم وجود دارد، این ناهنجاری‌ها جزوی از عادات ما می‌شوند، در حدی که حتی متوجه آنها نمی‌شویم. از این دست می‌توان به مصادیق تجاوز جنسی یا خشونت اشاره داشت. (تجاوز صرف دخول آلت مردانه در آلت زنانه بدون توافق زن نیست. هر نوع حرکتی فارغ از جنسیت که در راستای تخریب جنسی فردی انجام گیرد، تجاوز جنسی است از جمله متلک¬پرانی)
احترام به حقوق دیگران نیز در این میان از قربانیان اصلی فرهنگ و اجتماع ماست که هر کدام از ما به سهم خود در آن شریک هستیم. اما همه افراد به این حقوق فردی آگاهی ندارند. افرادی که دست به انتشار اطلاعات شخصی از دیگران زدند (black mailing) پیش از همه حریم شخصی این افراد را شکستند و اطلاعاتی را که آنان مایل به انتشار آن نبودند، در اختیار همگان قرار دادند. از آنجا که «وجود» ما (اقلیتهای جنسی ایران) یک «گناه» و یک «جرم آشکار» محسوب می‌شود، انتشار این اطلاعات علاوه‌بر شکستن حریم خصوصی، هزینه‌های گزاف امنیتی به افراد تحمیل می‌کند. این افراد که حمله‌های شخصی را دستمایه پیشبرد اهداف خود قرار دادند و یکی از بارزترین اصول دموکراسی را نادیده گرفتند و یک امر گروهی را به یک جنگ شخصی تبدیل کردند.
حال سوال اینجاست که چرا دیگران نسبت به این آشکارسازی‌ها جبهه‌گیری نکردند؟ نه‌تنها موافقان بلکه همه جامعه اقلیت‌های جنسی و حتا همه افراد جامعه، موظف بودند تا جلوی این پرده‌اندازی‌ها و حرکتهای خطیر را بگیرند.

ساکنین خارج
نقد اصلی‌ای که به ساکنین خارج از ایران وارد است، منفعلانه برخوردکردن این گروه است. این گروه که صاحبان اندیشه، رسانه و نفوذ بودند، عملن در این حرکت جبهه‌گیری نکردند و از کنار آن گذشتند.
در این میان، دو فرد بانفوذ که متولیان دو سازمان مربوط به اقلیت‌های جنسی ایران بودند، دست به اقداماتی زدند. در این میان خانم قهرمان به جای جهت‌گیری‌های حقوقی و استفاده از نفوذ سازمانی، به صورت شخصی وارد عمل شدند و آقای پارسی نیز با استفاده نابه‌جا از شخصیت و نفوذ حقوقی خود، سعی در مطرح‌کردن خود و سازمان خود به جای پشتیبانی از طرح نمود. این درحالی است که مشخصن این دو فرد و به طور گسترده دوستان دیگر فعال می‌توانستند در جهت گیری و تداوم این روز کمک مهم و موثری باشند.

دیگران
منفعلین و کسانی که کمابیش در جریان بودند، دسته های نهایی را شامل می شوند.
منفعلین خود به دو دسته تقسیم می‌شوند: کسانی که خواه نا خواه در میان جریان هستند و به سبب جایگاه حقیقی یا حقوقی خود، از بودن این طرح سود می‌برند. این دسته نیاز به جبهه‌گیری و شرکت در جریانات این بحث را ضروری ندید و در خود مسئولیتی هم برای این شرکت احساس نکرد. در نهایت این حرکت را به حال خود رها نمود و منفعلانه برخورد کرد. دسته دوم بدنه جامعه هستند که در جریان امور قرار نمی‌گیرند و یا علاقه‌ای به این جریانات ندارند. این دسته همیشه خود را کنار می‌کشد و در هر حرکت و تلاشی موضعی منفعلانه اتخاذ می‌کند.
اما آنانی که کمابیش در جریان امور قرار گرفتند دسته‌هایی هستند که یا به بدنه اصلی متصل می‌شوند و پیرو حرکت اصلی خواهند بود و یا با شور بسیار زیاد جلوتر از بدنه اصلی حرکت خواهند نمود.
مشکل اساسی این دسته در این جریان، آن بود که چون این حرکت هنوز منسجم نشده بود، بدنه اصلی نداشت، حرکت‌ها خودسرانه شده بودند و چنددستگی ایجاد شده بود، این افراد به عمق ماجرا پی نمی‌بردند و در راستای اهداف اصلی این طرح حرکت نمی‌کردند. این گروه به جای پیوستن به طرح، مشغول جهت دهی به طرح شدند و این نوع حرکت بالقوه اشتباه است و نتیجه مطلوب نمی‌دهد.
گروه دیگر که با شور و هیجان کاذب به طرح پیوستند نیز به نوبه خود، ضربه‌های مهلکی وارد نمودند. این گروه با ایجاد شبهه، خطر، پیشنهاد طرح‌های نامناسب با موقعیت، تحریک‌های نابه‌جا این بیم را ایجاد کردند که مبادا بدنه نحیف این ایده از هم بپاشد.

با تمام این اوصاف، ما معتقدیم که هرچند به دلایل بسیار که تعدادی از این دلایل به علت خاص‌بودن موقعیت و شرایط اقلیت‌های جنسی است، این روز با افول و سکون مواجه شد ولی این طرح همان چیزی بود که ما در اجتماع خود به آن نیاز داشتیم. و اگر این جمع در حال حاضر دست به تحلیل روند یک «حرکت» می‌زند، معنی آن این است که این «حرکت» به گوشه‌ای از اهداف خود رسیده است و هنوز هم قلبی تپنده دارد.
به امید روزی که با نقد صحیح خود بتوانیم حرکت‌های آینده را در جهت درست تری پیش ببریم.

امردادماه 1390
گروه رامیار

2011-07-26T09:04:00.000-07:00

ما در یک توافق همگانی در رعایت انسان و ضرورت احترام، دنياي بهتري خواهیم ساخت

اگرچه همه‌چیز مهیای این است که ما در کنار هم نباشیم، اما ما داشتیم مهیای امرداد دیگری می‌شدیم تا به پاسداشت حق هرکدام از ما، برای آزادی گرایشات جنسی مورد پذیرش جامعه جهانی و بزرگداشت کرامت انسانی، روز دیگری را به نام روز اقلیت‌های جنسی ایرانی گرامی بداریم و از همگان بخواهیم تا باهم به سوی زندگی بهتر گام برداریم

یکم امردادماه، ابتدای راه نبود و انتهای راه هم نخواهد بود. این راه را نام‌ها و روزها و رویدادهایی ساخته‌اند که هریک در خاطره‌ی هرکدام از ما محترم و عزیز هستند. ما می‌خواهیم این راه را باهم و برای هم به مقصد برسانیم. این روز فرصتی بود که می‌توانست برای همه‌ی ما محک این سفر باشد، که بدانیم تا کجا همراه هم هستیم.

متاسفانه پیش‌آمدهای اخیر در فضای مجازی به‌همراه کشمکش‌های بی‌پایان و بی‌ثمر، فرصت همبستگی را به پرتگاه مخاطره بدل کرد و فرصت را برای تصفیه‌حساب‌های شخصی، حمله به دیگران و دیگر بهره‌برداری‌های سیاسی و شخصی فراهم کرد .

ما نویسندگان این وبلاگ، بدین‌وسیله اعلام می‌داریم که از برگزاری این روز هیچ هدف سیاسی‌ای را دنبال نکرده‌ایم و نخواهیم کرد و پیوند زدن این مناسبت را به هرگونه جنبش سیاسی، نادرست و مردود می‌دانیم.

همچنین از هر گونه تلاش برای مصادره این روز در جهت پیگیری مقاصد شخصی و سیاسی اعلام برائت می‌نماییم و هرگونه اقدام به صدور بیانیه و دعوت به هر نوع تظاهرات و تجمعی را برای افراد و جامعه اقلیت‌های جنسی خطرآفرین دانسته و محکوم می‌کنیم .

نویسندگان این وبلاگ هیچ برنامه‌ای برای فعالیت‌هایی که امنیت و شرافت انسان را به مخاطره می‌اندازد و همینطور آینده شهروندان اقلیت جنسی را مخدوش می‌کند، ندارند. برنامه‌هایی مانند راهپیمایی یا پروژه‌های سیاسی‌کردن درخواست‌های مدنی، از سوی رنگین‌کمانی‌ها مردود است و مسلم است که در این راه هیچ همفکری و همراهی‌ای از سوی این گروه نخواهد شد.

بر ما روشن است که افراد آگاه به وضعیت و فضای داخل ایران، هرگز چنین پیشنهادهایی نداده‌اند و نخواهند داد و لازم به ذکر است اگر کسانی با وجود آگاهی از فضای داخل، چنین پیشنهادهایی را ارائه دهند، صلاح این اجتماع را نمی‌خواهند.

از آن‌جا که وضعیت کنونی هیچ تناسبی با اهداف و چشم‌اندازهای مثبت و سازنده این روز ندارد، اولویت اصلی ما به‌عنوان بخشی از جامعه اقلیت‌های جنسی، کوتاه‌کردن دستان سودجو، آرام‌کردن فضا و رفع خطر از جامعه اقلیت‌های جنسی و همچنین رسیدن به افق فکری مشترک با سایر عزیزان همراه خواهد بود.

برای برون‌رفت از این روند ناسالم و مخرب، که بیم آن می‌رود راه را بر روی همه گروه‌ها ببندد، این گروه به‌خاطر ارجح‌دانستن امنیت و آینده تمام افراد اجتماع اقلیت جنسی ایران، امسال از هر حرکتی کناره می‌گیرد و تاکید می‌کند که هر اظهارنظر فردی یا گروهی با این امضاء در هرجای دیگر به جز پایگاه رسمی این گروه، یعنی این وبلاگ، از سوی این گروه نمی‌باشد و مردود است.

همچنین لازم به ذکر است که هرگونه امضاء، بیانیه و متنی با عنوان رنگین‌کمانی‌ها که خارج از این وبلاگ منتشر شود یا شده باشد مرتبط با نویسندگان این وبلاگ نبوده و نظرات شخصی افراد می‌باشد.

تا مقصد بیدار می‌مانیم

به امید آزادی و با احترام به حرمت بشر

رنگین کمانی‌ها

2011-07-09T11:14:00.000-07:00

دوستان گرامی خانه هنر

پارسال وبلاگی به جمع خانه اضافه شد که با تاکید بر آرامش و شادی و صمیمیت، روزی را به نام روز اقلیت های جنسی ایرانی نامگذاری کرد و ابراز امیدواری نمود در این روز هر کس به شیوه ای که مایل است و هر کجا که هست لحظاتی چند با دوستان خود یا تنها، به شادی بگذارند.

در این وبلاگ نوشته شد: آنچه ما می خواهیم این است که روزي براي شادي داشته باشيم و در اين روز ِ‌شاد ِ‌تابستاني، پيامي غير از اعتماد و نگاهي جز محبت نداشته باشيم.

این وبلاگ، به دلیل این پیام و به دلیل احترام به آرامش و احترام به حرمت انسان و دوری گرفتن از هر گونه تهییج ناخشنودی در هر لباسی، قدمش در خانه هنر محترم شناخته شد، و همچنان محترم است.

امروز با دست آویز قرار دادن نام روزی به نام روز ملی، دوستانی که ساکن کشور نیستند تصورات دیگری را که با توجه به خواست و تمایل عمومی دگرباشان ایرانی، نامربوط و ناسالم به شمار می آید وارد گفتگوهای حاشیه این روز کرده اند. با تشکر از وبلاگ همجنسگرا برای پاسخگویی سریع و رفع ابهام از داستانسازیهای مربوط به راهپیمایی ای خیالی و تماس افراد خیالی

با احترام به تمامی وبلاگنویسان دگرباش ایرانی ساکن خانه هنر و همه دگرباشان جنسی ایران

خانه هنر

ژوئیه 9, 2011 بدست همجنس گرا

اطلاعیه : خبری نیست، خبری نخواهد بود

در پاسخ به این فراخوان به راهپیمایی (زیر حجاب مخالفت) از سوی نشریه ضد انقلاب ندا

دوستان فریب تبلیغات رنگارنگ در پوشش تکذیبیه و تائیدیه و موافقت و مخالفت را نخورید، تظاهراتی در کار نیست، اتفاقی در راه نیست که کسی موافق یا مخالف آن باشد، شناسه های مجازی قلابی که در این مورد جک هایی گفته اند نه دست و پا دارند که به خیابان بیایند و نه صاحبشان قصد دارد از کانادا به ایران بازگردد و تظاهراتی راه بیندازد، اگر بنا بود تظاهراتی صورت بگیرد هنوز افراد عاقلی در ایران هستند که جلوی آن را بگیرند، خبری نیست، کسی هرگز برنامه ای در اول مرداد نداشته که بخواهد اقدامی بکند یا نکند، روز های دیگر هم خبری نیست(هیچ خبری)، این جریانات همه اش بازی آنلاین فیس بوکی است، اول مرداد هم که اصلا هرگز در این بازی جایی نداشته که کسی بخواهد نگران آن باشد یا نباشد، در مورد روزهای دیگر هم دست کم من شخصا تصمیم ندارم حتی در اینترنت کاری حتی در حد تبریک انجام دهم.

هیچ کس نه از داخل ایران و نه از تورنتوی کانادا حق فراخوان دادن برای تظاهرات و فکاهی پراکنی در این زمینه را ندارد، این دم خروس دراز تر از آن است که زیر چادر و چاقچور مخالفت پنهان شود

این روز فراخوان داده شده از سوی نشریه ندا و روزهای دیگر خواهند آمد و خواهند رفت و نه راهپیمایی خواهد شد و نه هیچ اتفاق دیگری خواهد افتاد جز پوزخندی که بر سازندگان این فکاهی زده خواهد شد و جز روی سیاه برای کسانی که در این نشریه چنین فراخوانی دادند

من کلا تمام این جریانات(در هر روزی و همیشه) و منشا این جریانات و تمام حواشی این جریانات را تحریم می کنم و از همه شما دعوت می کنم که چنین کنید و تمام این فراخوان های فکاهی و همه مسائل سر منشا این جریانات و حواشی آن را تحریم کنید

امیر همجنسگرا

2011-06-18T05:25:00.000-07:00

قطعنامه جدید شورای حقوق بشر برای افراد دگرباش

روز گذشته 17 ماه ژوئن *شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد* قطعنامه ای را به تصویب رسانید که براساس آن هرگونه خشونت و تبعیض بدلیل گرایش و هویت جنسی انسانها محکوم تلقی میگردد.
تصویب این قطعنامه بدون شک هم باعث مشروعیت بخشیدن به اقدامات حمایتی فعالان از حقوق جامعه ال.جی.بی.تی میگردد و هم یک سیگنال تقویت کننده و پشتیبان برای اقدامات آنها محسوب خواهد شد.
در به تصویب رساندن این قطعنامه از 47 کشور عضو شورا 23 کشور رای موافق و 19 کشور رای مخالف و 2 کشور رای ممتنع و 2 کشور هم غایب اعلام شدند.کشورهای مخالف تصویب این قطعنامه غالبا کشورهایی با فرهنگ اسلامی بودند و کشور پاکستان به عنوان نماینده کشورهای اسلامی تصویب این قطعنامه را زیر سوال بردن تمام مبانی حقوق بشری دانست.
با تصویب این قطعنامه همچنین *شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد* از کمیساریای عالی حقوق بشر خواسته است تا خود را ملزم به مطالعه و تحقیق پیرامون وضعیت خشونت و تبعیض بر اساس گرایش و هوبت جنسی در جوامع بداند تا بدین ترتیب با برسی و تحلیل مطالعات و یافته ها به شفاف سازی بهتری از نتایج حاصل از تصویب این قطعنامه دست یابند.
آقای دکتر محسن کدیور 5 سال پیش در یک مصاحبه خبری نظر مخالف خود را در باره همجنسگرایان چنین ابراز کرده بود که : **همجنسگرایی ابدا در اعلامیه حقوق بشر به رسمیت شناخته نشده است…تلاش همجنسگرایان برای شناخته شدن به عنوان یک جامعه اقلیت در اسناد بین المللی به هیچ نتیجه ای نرسیده است…همجنسگرایی فاقد هرگونه پشتیبانی بین المللی به عنوان یکی از مصادیق حقوق بشر میباشد…**.با تصویب این قطعنامه امید که آقای دکتر کدیور و امثال وی چشمان گشوده تری را کسب نمایند.

2011-04-10T14:22:00.000-07:00

من خیلی خوشحالم

فکر میکنم اگر از یه همجنسگرا بپرسیم که چطوری توی ایران بقیه دوستان همجنسگرات را پیدا میکنی؟ خیلی سرراست دو سه تا راه را عنوان میکنه.
معمولاً همجنسگراهای ایرانی یا از طریق منجم و یا از طریق چت‌روم‌های یاهو با هم آشنا میشن و عموماً با هم قرار میذارن. البته شاید یک در میلیون از جمع‌های دوستانه و سربازخانه و خوابگاه دانشجویی و اینجور جاها و با روابط بچه‌گانه هم دو نفر همجنسگرا به هم برسند ولی بدون شک عملی‌ترین راه‌ها همون‌ دوتاست. حالا بماند که توی شهری مثل تهران میشه توی بعضی پارک‌ها هم عرضه سنتی همجنسگراها را داشت، ولی اجازه بدین به راه‌هایی توجه کنیم که هرکی توی بیابون و دهات دور افتاده هم بتونه ازش استفاده کنه.

آهان، داشت یادم میرفت، جدیداً فیسبوک هم اضافه شده. البته جدید جدید هم نیست ولی به قدمت اون دوتا نیست.
حس میکنم دیگه کسی نیست که ندونه توی این سه روش دوست‌یابی بالا، فرآیند تبدیل شده به انجام یه سری پروتکل‌ها. همه چیز قانون داره واسه خودش. اینکه از کجا شروع کنی و به کجا ختم کنی همش بصورت قدم به قدم تعریف شده.
غالباً اول یه آی‌دی درست میکنی با یک اسم جلف، مردونه، احساسی، باکلاس، سانتی‌مانتال، آناتومیک و یا حتی فیزیولوژیک (هرکدوم بسته به اون چیزهایی که بیشتر براتون توی دوستی و رابطه مهمه، چه میدونم فلان‌جات چقدره یا چقدر طول میکشه تا ارضا بشی)، بعد هم یه چند تا عکس یا کلیپ و یه مقداری صبر و تحمل تا بقول انگلیسی‌ها شکار کنید.
همجنسگراها دیگه براشون مهم نیست که چی هستن. اونی که مهمه اینه که زودتر یا فروکنن و یا فرو بشن در (To Blow or to be Drilled in).

القصه این دنیای مجازی به اونها کمک کرده تا در کمترین فرصت و عموماً بدور از چشم برادران ارزشی همدیگر را در آغوش بگیرند و در دلشان به ریش همه بخندند که چه حالی داد و همانجا یا برای قرارهای بعد تصمیم می‌گیرند و یا به امید آنهایی که آن بیرونند شب را آسوده می‌خوابند که فردا روز از نو و روزی از نو!!
حالا توی تمام این پروسه چند دقیقه اینور و اونور چقدر تأثیر داره نمیدونم ولی حس میکنم همه یه جورایی عجله دارن. از هر ۱۰ نفر که توی چت‌روم یاهو باهات چت میکنن، ۷ نفرشون که کلاً سلام نمیکنن و میرن سر اصل مطلب که میدی یا میکنی؟ بعد تو اولش یه کمی ناراحت میشی و میای خودت را جمع و جور میکنی که یه جواب باکلاس بدی، میگی پوز من فلانه! طرف هم نمیفهمه، اونوقت این حس بهت دست میده که طرف احتملاً توی سوم راهنمایی درجا زده وگرنه هر خری دیگه این روزها تی و بی و وی را میدونه چیه، همونجاست که حس بدی بهت دست میده وقتی فکر میکنی این بابا میره پیش دوستاش سر زمین موقع بیل زدن میگه که جاتون خالی ما رفتیم دیشب یه مهندس را کردیم. آی چقدر میسوزی!!

بعد سعی میکنی ببینی توی شهر شما هستن یا نه!! میبینی طرف مثلاً تهرانه. میگی خوب اینجوری که نمیشه، خیلی دوریم. میگه خوب من میام اونجا. میگی مگه هفته‌ای یا ماهی چند بار میتونی بیای مسافرت. میگه خوب سی‌تو‌سی. اون‌موقع است که متوجه میشی طرف اصلاً توی این باغ‌ها نیست و الآن فقط حشرش بالا زده، می‌گی لامصب من دنبال دوستم. دلم گرفته. می‌خوام با یه گی فقط حرف بزنم. دوست دارم بریم درد دلمون را بهم بگیم. اصلاً دلیل نداره که با هم سکس کنیم. شاید اگه یه روزی با یکی از دوستای هم احساس متوجه شدیم که به هم میخوریم بعدش بریم با هم.
بعضیاشون شروع میکنن به سکس چت و سعی میکنن همه ماوقع را توضیح بدن که تو حالت بهم میخوره و ایگنور میکنی. و هنوز حس میکنی که چقدر تنهایی.

و چقدر افرادی که سعی میکنن توی روم‌ها برات عکس و فایل بفرستن که تو همشون رو دینای میکنی. تنها خوشحالیت اینه که گهگاهی بعضیا سعی میکنن تو را بوت کنن و چون نمیدونن که تو خیلی خفنی و به این سادگیا بوت نمیشی براشون بیلاخ میفرستی و توی دلت خوشحالی که بهشون آلت زدی، ولی چه فایده که اونها احمق‌تر از اینن که حس هموفوبیاشون را لااقل توی فضای مجازی کنار بذارن.

منجم و فیسبوک هم که هرکدام مثنوی هفتاد من کاغذه تا بخوای بگی چی به چیه. این دوتای اخیر عموماً پر است از آدم‌های اعصاب ندار و نارو خورده و تی‌تیش مامانی که دائم کارشون یا عکس گرفتن از اعضا و جوارحشون و آپلودکردنشه و یا شیر کردن عکس‌ها و کلیپ‌های سکسی. فارغ از اینکه شاید بدن گی‌ها سه قسمت باشد و نه یک قسمت. خیلی از این دوستان فراموش کرده‌اند که غیر از یک‌سوم میانی بدن گی‌ها دو تا یک‌سوم دیگه هم هست که داره فراموش میشه. حس میکنم مغز و قلب ماها توی یک‌سوم میانیمون نیست، هست؟؟

من اگر همجنسگرا نبودم که ابداً برای پیدا کردن دوستانم دنبال چت‌روم‌های یاهو و منجم و فیسبوک نمیرفتم. همینجوریش توی فیسبوک نزدیک ۵۰۰ نفر دوست دارم که همشون را توی دنیای واقعی ملاقات کردم و حداقل شماره تلفن ۲۰۰ تاشون را توی دنیای واقعی دارم که اقلاً با ۱۰۰ نفرشون نون و نمک خوردم و شاید ۳۰ نفرشون دوستای صمیمیم باشن و باید ماهی یک بار یه ارتباطی دوستانه یا کاری با اونها داشته باشم. حالا چی شده که اینقدر از این فضای سایبری مینالم؟؟ بخاطر اینه که اگه برادران ارزشی اینقدر همجنسگرایی را زیرزمینی نمیکردن من میتونستم توی دنیای واقعی هم دوستای همجنسگرای درست و حسابی پیدا کنم و باهاشون ملاقات دوستانه داشته باشم. توی اون ۵۰۰ نفر دوستای فیسبوکیم طبق روش‌های آماراحتمالاتی باید بین ۱۰ تا ۵۰ نفر همجنسگرا یا دوجنسگرا وجود داشته باشه که دیگه من مجبور نباشم درددلم را ببرم پیش اون بابایی که تا پنجم ابتدایی بیشتر کشش نداشته و الان فقط میدونه دنبال یه سوراخه که یه چیزی را بدون کاندوم توش فرو کنه. راستی اصلاً کاندوم چیه؟ تاپ چیه؟ بات چیه؟

خدا لعنت کنه این برادران ارزشی را که غیر از دردسر برای ما ندارن. همین الآنش که بلاگر را فیلتر کردن، باز هم من میام و مینویسم، فقط دردسرم بیشتر شده. خدا همشون را جزای خیر دهاد.
البته یه روش ارتباط همجنسگراها را نگه داشتم تا جدا راجع بهش توضیح بدم. چون فکر میکنم یه تقدس خاصی داره و نباید با کثافت بقیه قاطی بشه. این روشی که دوستش دارم وبلاگ‌نویسیه. راستش تنها جایی که راحت هستی و دوستات همونایین که حرفات را با حوصله میخونن و نظر میدن و درکت میکنن همون فضای وبلاگیه.
درواقع اون بابایی که بجای سلام میگه «از عقب میدی؟» اصلاً حوصلش نمیکشه که بیاد و وبلاگ بخونه. اصلاً طرف سوادش در اون حدی نیست که بتونه بخونه. خیلی هنرکنه بره یاد بگیره که سلام کردن از ادبه.

خوبی وبلاگ اینه که هرکی از تیریپت یا از حرفات خوشش نمیاد دنبال نمیکنه. خوبی وبلاگ اینه که اونهایی که درد همو میفهمن میتونن همدیگه را پیدا کنن. تنها مشکلی که وبلاگ داره اینه که هنوز وبلاگ نویسی همجنسگرایی توی شهرهای کوچیک و دره‌دهات‌ها رواج پیدا نکرده. به امید روزی که بدون اینها هم بشه بگم همجنسگرا هستم.

2011-04-09T17:10:00.000-07:00

نیم بوسه

من يك همجنسگرا هستم ... اينو بايد حاليشون كنم! ولي اول تو

بارها گفتم و تأكيد كردم كه اولن ما همجنســـــــــگراها نيازي نداريم كه حكومت يا مجلس ما رو به رسميت بشناسه! بلكه لازم و واجبه كه فرهنگ، اجتماع و جامعه توده اي ايران مارو بشناسه و به رسميت قبول نه؛

ثانيا به نظر من و با توجه به شناخت و ارزيابي هايي كه از فرهنگ جاري مملكت دارم، بارها تأكيد داشتم كه راه به رسميت شناخته شدن حقوق همجنســـــــــگراها در ايران، از وادي احقاق حقوق زنان و فمينيسم ميگذره

خانم نادره افشاري سال هاست كه با كتابها ، مقالات و نوشته هاي مختلف در باب حقوق زنان ، نقش دين در جامعه و مسائل سياسي مبارزه اي رو شروع كردن براي احقاق حقوق زنان ... ايشون اخيرا پيشنهاد دادن يه كمپيني با نام "من يك همجنســـــــــگرا هستم" راه اندازي بشه ... اين اقدام ايشون با توجه به خلاصه تئوري اي كه در باب به رسميت شناخته شدن همجنســــــــــگراها دادم ، همخواني داره ... يعني فمينيسم و احقاق حقوق زنان ازيك طرف و بحث همجنســــــــــگرايي وهمجنس خواهي از طرف ديگه ، دو تهديد بالقوه براي فرهنگ مردسالار، تماميت طلب و سلطه جوي ايراني هستن؛ و وقتي اين دو تهديد با هم بتونن متحد بشن و همديگه رو حمايت كنن، نتايج بهتري مي تونن بگيرن ******* دوستان براي اينكه عضو اين كمپين بشن بايد به ايميل خام نادره افشاري درخواست بدن (كمپين من يك همجنسگرا هستم) ******* دوست عزيزمون آرشام پارسي در واكنش به اين كمپين اظهار نگراني كردن از امنيت دوستان همجنســــــــگرا!

آقاي آرشام پارسي سال هاست كه دارن براي همجنســــــــگراها، اقامتشون در كانادا و كشورهاي ديگه فعاليت مي كنن اما من يه سوال دارم .... آقاي آرشام پارسي تا كي بايد در بريم ؟ تا كي بايد بريم تركيه و از اونجا انتظار مرگ وار بكشيم براي مهاجرت به جايي كه اونجا هم شهروند درجه دوميم ؟ شما تا چند نسل بعد از ما رو مي خواييد حمايت كنيد تا از ايران در برن ؟ اصلا چند درصد از ماها مي تونيم از ايران بريم؟ .... آقاي پارسي با تمام احترامي كه براتون قائلم اما با توجه به اينكه سالهاست دارم حرف ها، اظهار نظرها و حرف هاتون رو دنبال مي كنم، نقدهايي بهتون دارم ... شما اونور دنيا نشستيد و هر از گاهي ميريد جلوي دوربين هاي خبرگزاري ها و از زبان من و امثال من افاضات مي فرمائيد بدون اينكه راهكار عملي براي خيلي از مسائل داشته باشيد ... آقاي پارسي يادتونه توي جلسه اي كه با همجنسگرايان عرب داشتيد ؟ اونها داشتن تأكيد ميكردن كه مشكل هموفوبيا در شرق و كشورهاي اسلامي ريشه در اسلام داره و شما در اوج جهالت داشتيد سنگ اسلام رو به سينه مي زديد ! آقاي پارسي يا خودتون رو نماينده جامعه همجنســــگراها ندونيد يا اگه مي خواييد سوپر استار بشيد و ازتون به عنوان هاروي ميلك ايران ياد كنن اقلا به خودتون زحمت بديد در زمينه هايي كه اظهار نظر مي كنيد كمي بيشتر مطالعه كنيد آقاي پارسي مبارزه از يه جايي بايد شروع بشه و شما هم اگه ميخواييد از قافله عقب نمونيد دست حمايت به سوي خانم نادره افشاري دراز كنيد؛ با اظهارات محسن كديور ديديد كه از ديگ جنبش سبز منحرف شده هم خيري به ما نميرسه؛ پس به جاي همراهي با جنبش سبز، جنبش مبارزه با مردسالاري رو همصدا با حركت هاي فمينيستي شروع كنيد كه راه رهايي از فرهنگ استبداد زده نيز از همينجا ميگذره

... اونم از نشر گيلگميشان كه مثلا! سردمدار چاپ افكار همجنســــگراها هستن؛ سرشونو كردن زير برف و فقط دارن قصه و شعر چاپ مي كنن! درسته اونها جاي خود، ولي آيا شما نمي خواييد ريسك كنيد و كمي از خطوط قرمزي كه فرهنگ مذهب زده ايراني براتون مشخص كرده پا فراتر بذاريد ؟

******* آقاي پارسي و دست اندركاران محترم نشر گيلگميشان ، رويارويي با دين و يافتن راهكاري براي جلوگيري از مخالفت كوركورانه مذهب و فرهنگ مذهبي با همجنســــگرايي، يكي از چالش هاي اصلي جامعه همجنســـگرايي ايران هست، سعي نكنيد به دلايل خاص! از اين چالش چشم پوشي كنيد ******* وقتي خيلي از ما همجنســــگراها تحت سيطره فرهنگ حاكم، خيال مي كنيم كه همجنســـگرايي اول و آخرش يعني س/।ك/।س! ديگه چه انتظاري از اين جامعه مذهب زده داريم ******* همجنســــگرايي يك شيوه س/।ك/।س كردن نيست! بلكه يك شيوه و روش زندگي كردن با تمام ابعاد هست ******* من اين كمپين رو با تمام خطراتي احتمالي كه داره به فال نيك ميگيرم و اون روبه عنوان راهكاري عملي براي اتحاد مخالفان فرهنگ مردسالار ايراني مي دونم

2011-04-09T17:01:00.000-07:00

همجنس گرا

کمپین بسیار فوری در بالاترین

دلیل این کمپین : نشان دادن اینکه همجنس گرایان سیب زمینی نیستند
دوستانی که در بالاترین اکانت دارند یا دوستی را می شناسند که در بالاترین اکانت دارد،
هر چه سریع تر روی این پیوند کلیک کنید و برای این کاربر (mohaqeq) گزارش تخلف رد کنید و از دوستان خود که در بالاترین اکانت دارد بخواهید که این کار را انجام دهد.

به دلیل زیاد بودن کامنت ها در این صفحه ممکن است با اولین تلاش نتوانید کامنت مورد نظر را ببینید

تصویر کامنت مورد نظر که باید برای آن گزارش رد شود در زیر آمده، لطفا دقت کنید و اگر صفحه باز نشد مدتی بعد دوباره تلاش کنید.

با کلیک کردن روی گزارش همان گونه که در تصویر زیر نشان داده شده می توانید گزارش تختلف به عنوان توهین جنسیتی رد کنید سپس روی بفرست کلیک کنید تا گزارش فرستاده شود.

سپس :

2011-03-31T12:15:00.000-07:00

وبلاگ همجنسگرا

به دلیل ظلم به همجنس گرایان

صدور حکم کشتار همجنس گرایان توسط محسن کدیور (یکی از سران جنبش سبز)

محسن کدیور در پاسخ به یک پرسش اینچنین گفته است

پرسش : تعارض اسلام سنتي با حقوق بشر در ضمينه انتخاب جنسي امري است كه در سوالات از قلم افتاده. آيا فقه سنتي در مورد نوع انتخاب شريك جنسي (همجنس بازي) به گونه اي تبعيض آميز عمل نمي كند؟ اين تبعيض در كداميك از محورهاي فوق ميگنجد؟

پاسخ کدیور :

اولا: ارتباط جنسي با جنس موافق (همجنس بازي) در اعلاميه جهاني حقوق بشر و دو ميثاق پيرو آن به رسميت شناخته نشده است. تلاش همجنس گرايان در شناخته شدن آنها به عنوان يك اقليت (اقليت جنسي) در اسناد اصلي اجماعي بين المللي تا كنون به نتيجه نرسيده است. تا آنجا كه من مي دانم تنها جائي كه به اين امر اشاره ضمني شده در يك سند فرعي در مورد پناهندگي افرادي است كه به خاطر در پيش گرفتن اين رويه در كشور خود در خطر مرگ قرار گرفته اند. در برخي كشورهاي اروپائي كوششهائي براي به رسميت شناخته شدن همجنس گرايان و پذيرش خانواده متشكل از دو جنس موافق آغاز شده ، اما نهايت موفقيت آنها اين بوده كه روابط جنسي از حقوق شخصي است و در صورتي كه با تراضي طرفين باشد احدي حق مخالفت يا ناديده گرفتن آن را ندارد. همجنس گرائي در تمام جهان منتقدان بسيارجدي دارد چه در ميان پيروان اديان الهي (مسلمانان، مسيحيان و يهوديان) و چه در ميان افراد عرفي غير ديني. به هر حال همجنس بازي تا كنون فاقد پشتوانه اجماعي بين المللي به عنوان يكي از مصاديق حقوق بشر است.

ثانيا: اصولا همجنس بازي يا همجنس گرائي امري غير عقلائي و غير انساني است و انحراف از مسير صحيح بشري محسوب مي شود. بيشك موافقان اين رويه سخن ما را باور ندارند، آنچنانكه ما نيز در مدعيات و ادله همجنسگرايان سخن موجهي نيافته ايم. در نهايت به لحاظ عقلائي از قبيل امور جدلي الطرفين مي شود. براي ورود در مصاديق حقوق بشر مبنائي عقلائي و موجه لازم است. همجنس گرائي تا كنون به لحاظ عقلائي از حقوق بشر شناخته نشده است. به قول مشهور اول برادريت را اثبات كن بعد ادعاي ميراث كن، در شمرده شدن همجنس گرائي در زمره حقوق بشر ترديد جدي وجود دارد، با چنين ترديدي بحث از تبعيض درباره اقليتهاي جنسي چه محلي از اعراب دارد؟

ثالثا: ارتباط جنسي با همجنس در همه اديان ابراهيمي از جمله اسلام بشدت تقبيح و تحريم شده است. قرآن كريم با شديدترين لحن ممكن اين رويه را تحت عنوان رويه قوم لوط مذمت كرده است. علماي اسلام – اعم از اهل سنت و شيعه – در ممنوعيت شرعي و اشد مجازات همجنس بازان همداستانند. رضايت طرفين در فعلي كه نهي موكد شرعي دارد كارساز نيست. حرمت شرعي لواط و مساحقه و مجازات شديد مرتكبين آنها از احكام ثابت و دائمي شرعي است. روشنفكري ديني در اين مسئله كه فاقد پشتوانه عقلائي است با اسلام سنتي در حرمت شرعي و اصل مجازات(فارغ از نوع آن) برخوردي مشابه دارد. البته تجسس در حريم خصوصي افراد هم ممنوع است. با صراحت مي گويم مسلماني مطلقا همجنس گرائي را بر نمي تابد و از تمامي طرق موجه براي ريشه كن كردن اين انحراف تأسف بار از جوامع انساني كوشش مي كند.

منبع

2011-03-27T18:23:00.000-07:00

آشیان گمشده

بیایید بگذریم سال نو مبارک

سال نو ، دل بی کینه

داره بهار میاد! آره همین نزدیکی ها ست! شما هم حس می کنین؟

این همه هیاهو در شهر و خیابانها و کوچه ها برای چیه؟ خوب حتما خبریه دیگه! و چه خبری بهتر از آمدن بها ر.

شور و شوق بچه ها برای خرید کردن لباسهای نو بسیار زیباست. بچه ها هم دوست دارند با نو شدن طبیعت لباس نو به تن کنن. در خانه ها هم کدبانوهای خانه به شدت در حال نو کردن خانه و وسایل خونه هستند. و خلاصه یه خونه تکانی حسابی.

هر سال باید خونه را تکوند و همه چیز را نو کرد. بهار بهانه است. اما چه بهانه ی خوبی.

چه خوبه که از بهانه خوب استفاده کنیم دل خودمون را هم خونه تکونی بکنیم، کینه ها، حسدها، بدی ها و تمام زشتیها را از دلمان دور بریزیم و با دلی پاک و نو به استقبال بهار و سال نو برویم.

آیا براستی همه چیز را نو کرده ای ؟

آیا سراغ ذهنت رفته ای ؟ سوراخ و سنبه های ذهنت را نیز پاک کرده ای و گرد وغبار سـال قبل را از گنجه های ذهنت زدوده ای ؟

آیا برای روح و روانت نیز رختی نو و پاک دوخته ای ؟ حتما که این طور است.سعی کنیـم در سال نـو تمامی کینه ها وخشم و نفرتی را که به هر کس داریم ، دور بریزیم ، و به جای آنها دوستی و محبت مهربانـی بگذاریم .

به قول اون شعر معروف ‌«چشم ها را باید شست.جور دیگر باید دید» باید توی سال جدید برگردیم ببینیم کدوم دیدگاهمون اشتباه بود که باعث شده بود در نادانی باشیم. قبل از سال نو دلاتونو خونه تکونی کنید.

در آستانه نوروز هیچ چیز به اندازه بخشش نمیتونه دلهامونو بهاری کنه به قول ارد بزرگ:بخشنده از دست نمی دهد او همواره در حال بدست آوردن است .

سعی کنیم به این باور برسیم که هر کس بدی میکنه اول به خودش آسیب میرسونه بعد به طرف مقابل چون خودش باید یه عمر با وجدان ناراحت دست و پنجه نرم کنه. بیایید نه بدی کنیم نه به بدی هایی که دیگران در حق ما کرده اند فکر کنیم . این چند روز زندگی را با پرداختن به حرف ها و کینه های قدیم تلف نکنیم

پس در آستانه نوروز همین جا در همین سال بگذاریم و بگذریم

2011-02-24T19:06:00.000-08:00

تزاد

پاسخ به سروش

کافر قاتل است؟ کافر جانی است؟ کافر دزد است؟ کافر بچه باز است؟ کافر متجاوز است؟ کافر فاسد است؟ کافر گوسفند است؟ کافر چیست که به خیال تو در جمهوری اسلامی آن را پرورشش می دهند؟ از شکنجه و بازداشت دامادت متاسف ام. بگذار ساده و روراست بگویم. امیدوارم این حکومت هر چه زودتر ساقط شود. اما امیدوارم کسی مثل تو هم دخالتی در حکومت و قانون آینده اش نداشته باشد. امیدوارم کسی که انسانها را برابر نمی داند و رده بندی و مقام گذاری شان می کند در حکومت آینده ی کشورم هیچ نقشی نداشته باشد. به خیال تو من کافرم. تو مومنی. تو می روی بهشت برین و من می روم قعر جهنم. ببخشید حواسم نبود که تو روشن فکر دینی و عارف هستی. تو از لطف حق برخوردار می شوی و من از لطفش دور. اما حالا که روی زمینیم. حالا که همه برابریم. نیستیم؟ آیا این توقع زیادیست که فارق از هر نوع عقیده و اندیشه ای فقط به من بگویی انسان؟ این درخواست بزرگی است آقای سروش؟ خسته شده ام از این همه برچسبی که خورده ام. خسته ام از امثال تو آقای سروش! شما روشن فکران دینی ای که پوست گوسفند دارید و اگر بتوانید و قدرت پیدا کنید همین گرگ های درنده ای می شوید که دارند پاره پاره مان می کنند. امیدوارم حکومت آینده ی مملکتم جایی برای امثال تو نداشته باشد.

پ.ن.

به رخ کشیدن لقب دکتری یا مهندسی به مردم عادی، وقتی هدفی حرفه ای نداشته باشد، نشان شأن و بزرگی نیست؛ بلکه نشان از حقارتی نهان می دهد. مخصوصا اگر معلوم نباشد آن مدرک دکترا اصلا در چه رشته ای باشد، از کجا باشد و از همه بدتر در دومین وبسایت شخصی ازش استفاده شود. ارشدِ شیمی تجزیه آقای دکتر؟

بیست و پنجم بهمن

2011-02-19T16:50:00.000-08:00

بیست و پنجم بهمن، پیش کشورم بودم، ع ش ق ب ا ز ی با آزادی

-
-
-

2011-02-11T08:01:00.000-08:00

Our Little Dictatorship

بهمن

February 6, 2011 - 7 Responses

آهای ای کسانی که 25 بـهمن به راهپـیمایی خواهید رفت، بدانید که از هر 10 همراه شما که آزا دی را فریاد می زند، یک نفر همجنسگراست.

راهپـیمایی مخالفـان ظلم و ستم و موافقان آزا دی روز 25 بهمن ساعت سه بعد از ظهر میدان امـام حسـین تا میدان آزا دی

2011-02-11T07:52:00.000-08:00

احتمالا که نمی‌خواهید یکی از آن راهپیمایی‌های پر از خون و ملالت‌بار خودتان را برگذار بکنید؟ خدایا، یک دلیلی داشته که به ماها می‌گویند گی، کی پایه‌ است بیست و پنج بهمن از امام حسین تا آزادی را برقصد؟ رامتین شهرزاد

2011-02-11T07:44:00.000-08:00

بیست و پنجم بهمن

ای شادی ای آزادی
.
خانه هنر

2011-02-11T07:40:00.000-08:00

چراغ 65 منتشر شد

2010-12-25T12:00:00.000-08:00

هومان اولین مجله ی ایرانی است که متعلق به همجنسگرایان بود. هومان به همت دوستان زیادی هجده شماره منتشر کرد و تعطیل شد. هومان همیشه به عنوان اولین مجله در خاطره ها باقی ماند و باید بماند

از این رو در چند سال گذشته تلاش کردیم تا هر هجده شماره ی هومان را از آلمان، سوئد، امریکا، ایران و انگلستان گردآوری و آن را به صورت نسخه های پی دی اف منتشر کنیم

هم اکنون آرشیو مجله ی هومان در کتابخانه ی الکترونیکی سازمان دگرباشان ایرانی – IRQR موجود و قابل دسترس است. در انتشار آن و حفظ آثار و تاریخ جنبش دگرباشان ایرانی همراهمان باشید

http://www.irqr.net/library/homan.htm

با تشکر از تمام دوستانی که ما را در گردآوری و بارگزاری این مجموعه در طول سه سال گذشته یاری کردند.

همچنین می توانید آرشیو مجله های ماها، دلکده، همجنس من، رنگین کمان و سکاف را در کتابخانه ی الکترونیکی سازمان بیابید.

2010-12-01T14:42:00.000-08:00

چراغ شماره 63- آذر1389

2010-11-20T06:46:00.000-08:00

با عرض پوزش از وبلاگنویسان همجنسگرا و دگرجنسگونه و دوجنسگرای ساکن خانه ی هنر

به اطلاع می رساند که کادر خانه هنر در یک نگاه سریع به وبلاگ دیلی فرانکلی این وبلاگ را که توسط دوستی پیشنهاد شده بود به اشتباه در پیوند با جامعه دگرباش جنسی تصور کرد. با اعتراض ایشان، و مراجعه بعدی معلوم شد ایشان جزو جامعه دگرباشان جنسی ایرانی نیستند. امیدواریم تداخل اعضای بلع و اعضای تخلیه ی ایشان به زودی رفع شود. در صورت تمایل ایشان، می توان احترام به نام و مرام ک و ن ی در تقابل با تاثیرات ک ی ری رفتار دگرجنسگراسالار را به ایشان آموزش داد.

کونی‌ایزم

به نظرتون هدف نویسنده‌ی (احتمالا کونی) این وبلاگ «خانه هنر» از اینکه به وبلاگ من لینک داده این بوده که مثلا اعلام کنه من «کونی»ام تا من حرصم بگیره؟
یعنی «کونی‌»ها خودشون هم قبول دارن «کونی» فحش ئه؟ (مثل جنده‌ها مثلا؟)
یا اینکه فکر کرده من واقعا کونی‌ام؟

با احترام

خانه هنر

2010-11-07T02:47:00.000-08:00

:همجنس گرا: جنایت جنبش راه سبز (جرس) بر علیه همجنس گرایان

توضیح مهم : این مقاله نقدی! است بر اندیشه آرش نراقی در مورد همجنس گرایان و رابطه قرآن با همجنس گرایی و مدت بسیار کم پس از نشر در سایت جرس کاملا حذف شده و هیچ نسخه دیگری از آن را روی اینترنت پیدا نکردم من از روش هایی که بلد بودم توانستم بخشی از مقاله را بازیابی کنم که متاسفانه فقط بخش اول آن است و مطلب اصلی در آن نیامده. حذف این مقاله نشان میدهد که آش آنقدر شور بوده که صدای آشپز هم در آمده و این مقاله سبک را حذف کرده

اگر کسی به هر صورت توانست متن این مقاله را کامل کند لطفا به اطلاع من برساند

پیوند مقاله حذف شده در جرس (پیوند به صفحه خالی هدایت می شود)

بخش بازیافت شده مقاله که نمیه کاره است

بسم الله الرحمن الرحیم

سازگاری همجنس گرایی با قرآن ؛ تلاشی نافرجام

مقدمه: آقای دکتر آرش نراقی طی سخنرانی در دانشگاه UCLA مسئله از منظر قرآن را بررسیده اند. ایشان همچنین پیش از این طی برنامه ای در رادیو فردا (24/6/1389) و در پاسخ به سئوال های شنوندگان از نسبت همجنس گرایی با قرآن گفته اند. در سال ها و ماه های اخیر نیز کسانی به نام روشنفکری دینی در نقد دیدگاه رایج میان مسلمانان در باب همجنس گرایی سخن گفته و در تأیید این پدیده از منظر دینی کوشیده اند. به رغم این که در آن سخنرانی منتقدان خود را از پیش به عدم اطلاع و نا آگاهی متهم کرده اند ، مایلم اظهارات ایشان را در این باب به نقد و ارزیابی بنشینم و نشان دهم در این باب خلاف مقتضای تحقیق و انصاف سخن گفته اند. آن چه مرا به این پاسخ مصمم ساخته است استناد ایشان به آیات قرآن در این زمینه است. قصد من آن است که نشان دهم استنادهای ایشان به آیات قرآن در اثبات عدم مخالفت قرآن با همجنس گرایی از اساس بی بنیاد و تلاش حضرتشان در این زمینه از آغاز نافرجام است. در این نقد ابتدا فشرده استدلال ها و مدعیات ایشان در سخنرانی یادشده را مطرح خواهم کرد و سپس به نقد آن براهین و مدعیات خواهم پرداخت. با توجه به جامعیت این سخنرانی در مقایسه با اظهارات ایشان در مصاحبه پیش گفته، مستند بنده در این نقد آن سخنرانی خواهد بود که در این نقد همه جا از آن با عنوان اختصاری سخنرانی یاد خواهم کرد و البته به ضرورت و برای تبیین بیشتر به سخنان ایشان در مصاحبه مذکور که این پس با عنوان مصاحبه از آن یاد می کنم، نیز اشاراتی خواهم داشت. خلاصه سخنرانی آقای دکتر نراقی ایشان اظهارات خود را بر پایه یک پرسش اصلی سامان داده اند. آن پرسش این است: «اگر فرض کنیم به حکم عقل دریابیم دلیلی برای تقبیح اخلاقی رفتارهای همجنس گرایانه وجود ندارد آیا فرد می تواند هم مسلمان بماند و هم همجنس گرایی را تصدیق کند؟ بر پایه این پرسش به بررسی مجموعه براهین حکیمان و اخلاقیون مسلمان علیه رفتارهای همجنس گرایانه پرداخته نتیجه گرفته اند آن براهین ناتمام و در ایفای مقصود ناتوانند. از جمله در باره استدلال برخی حکیمان مسلمان به غایات طبیعت در رد روابط با همجنس فرموده اند: «شماری از حکیمان ما مفهوم غیر طبیعی را به معنای خلاف مهم ترین غایتی که برای اندام خاص فرض شده است می دانند. مطابق طبیعیات ارسطویی هر پدیده ای برای غایتی آفریده شده است… اندام جنسی برای تولید مثل آفریده شده اند… اگر اندام های جنسی را برای غایت های دیگری به کار بگیریم کار اخلاقاً ناروایی کرده ایم…. » و در نقد این استدلال فرموده اند: «اندام های ما غایتی یگانه ندارند. با چشم هم می توان دید و هم می توان دلبری کرد. از دهان می توان برای خوردن استفاده کرد و هم می توان آواز خواند. بر چه مبنا یک غایت اصلی و بقیه به حاشیه رانده می شوند. بازبان می توانید غذا بخورید و هم می توانید پشت تمبر را مرطوب کنید و به پاکت بچسبانید… اندام های جنسی کارکردهای متنوعی دارد … از مناسبات جنسی می توان برای تولید مثل استفاده کرد اما در بسیاری از موارد مناسبات جنسی به ما احساس اعتماد به نفس می دهد، اضطراب های ما را

همین قدر را توانستم بازیافت کنم، بقیه مقاله کملا از دسترس خارج شده.

2010-11-04T17:50:00.000-07:00

این نشانه ای باشکوه از جنبش سبز است

یک فعال حقوق بشر در پاسخ به دو هموطن همجنسگراستیز، آموزش حقوق بشر و احترام به حقوق بشری همجنسگرایان می دهد

با تشکر فراوان از علی عبدی عزیز

خانه هنر

.

در پاسخ به دو دوستِ همجنسگراهراس و همجنسگراستیز - علی عبدی

Ali Abdi

دو بزرگوار در قسمت کامنت های زیر لینک نکاتی را درباره ی همجنسگرایی ذکر کرده اند. من هم کامنت زیر را در پاسخ، آن جا آورده ام. لطفن اگر موافق متنِ زیر هستید بروید در صفحه پارازیت و آن را لایک بزنید که در چشم بیاید! (از کامنت 94 تا 99 در همین لینک بالا)! باشد که به بالاتر رفتن سطح آگاهی های عمومی و نیز بهتر شدن وضعیت دگرباشان جنسی در ایران یاری رساند

------------------------------------------

نکات مورد اشاره این دو بزگوار در کامنت هایی که گذاشته اند (شاید کامنت هایشان نکات دیگری هم داشته است که از چشم من پنهان مانده است) ـ

ـ1- اگر هم جنسگرایی یک پیشرفت فرهنگی است، پس وای بر حال ما که بخواهیم پیشرفت کنیم. 2- همجنسگرایی یک پدیده غربی است3 - همجنسگرایی یک پدیده ی مدرن است 4- غربی ها نیز سال هاست که نمی توانند این عمل را توجیه کنند. متخصصین و کارشناسان روانپزشکی و روان درمانی در دنیای غرب، همجنسگرایی را یک بیماری روانی می دانند. 5- همجنسگرایی غیراخلاقی است 6- همجنسگرایی غیرانسانی و مخالف کرامت ذاتی انسان است 7- همجنسگرایی به رابطه جنسی با برادر و خواهر و حیوانات ختم می شود 8- کسی حق ندارد همجنسبازی* را تبلیغ کند 9- همجنسگرایی باعث نابودی ایران می شود 10- آینده همجنسگرایی تاریک است چرا که ما را از داشتن جوانان پرنشاط و پرامید باز می دارد -- ادامه مطلب

ـ(* این دو بزرگوار در کامنت ها بین دو واژه ی همحنسبازی و همجنسگرایی تفاوتی نگذاشته اند و گاه از اولی استفاده کرده اند و گاه از دومی. به همین خاطر عین آن واژه را استفاده کردم و از همجنسگرایانی که استفاده از واژه ی همجنسباز برایشان بارِ توهین آمیز دارد عذر می خواهم.)ـ

----------------------------------------------

بنده چند نکته را در پاسخ به هر کدام از موارد بالا متذکر می شوم

ـ1- «اگر هم جنسگرایی یک پیشرفت فرهنگی است، پس وای بر حال ما که بخواهیم پیشرفت کنیم.»ـ

همجنسگرایی به خودیِ خود دالِ بر پیشرفت یا عقب ماندگیِ یک فرهنگ نیست. اما تبعیض علیه همجنسگرایان و دگرباشانِ جنسی از نشانه های زوال یک فرهنگ است. هر فرهنگی (فرهنگ در عام ترین معنایی که بشود برای آن در نظر گرفت) که در گفتمان ها، رفتارها و باورهای خود نسبت به زنان، اقلیت های قومی و مذهبی، مهاجران، ملیت های دیگر و نیز دگرباشان جنسی تبعیض روا ندارد، همزیستی مسالمت آمیزتری را ترویج می کند و پاسدار حقوق بشر است. دفاع از شیوه ی زندگی هم-جنسگرایان به معنای دفاع از هم جنسگرایی نیست. همان طور که دفاع از شیوه ی زندگی دیگرجنسگرایان – مثل حق ازدواجِ دیگرجنسگرایان یا حق بوسیدنِ لبِ یک مرد توسط یک زن در یک فروشگاه عمومی - به معنایِ دفاع از دیگرجنسگرایی نیست. ارزشِ هیچ سبکِ زندگی از سبکِ زندگیِ دیگر بیشتر نیست که در مقایسه با دیگری قابل دفاع باشد؛ نه همجنسگرایی، نه دوجنسگرایی و نه دیگرجنسگرایی. هر کس تا زمانی به حق دیگری تجاوز نکرده است حق دارد که شیوه و سبکِ زندگی اش را خود برگزیند

در نتیجه همجنسگرایی پیشرفت فرهنگی نیست؛ اما رواداری نسبت به سبک های مختلف زندگی به معنای اعتلای فرهنگ است

ـ2- «همجنسگرایی یک پدیده غربی است.» ـ

همجنسگرایی پدیده ای غربی (یا شرقی) نیست. انسان شناسان و تاریخ نگاران رفتارهای جنسی بین دوهم جنس را در طول تاریخِ زیست بشر ثبت کرده اند. تاریخِ ایرانِ پیش از اسلام و تاریخ دنیای اسلام، به خصوص تا پیش از قرن نوزدهمِ میلای، نشان می دهد که رابطه ی جنسی بینِ دو مرد در اکثر موارد نه تنها غیرطبیعی نبوده و بیماری تلقی نمی شده بلکه رابطه ای عادی بوده و در بعضی زمان ها و مکان ها آن را ستایش می کرده اند. روابط همجنسگرایانه در ایران باستان در دیرها، کاروان سراها، حمام‌ها و پادگان‌های نظامی ثبت شده؛ شاعران ایرانی همچون حافط، سعدی و جامی دارای اشعاری با مضمون همجنس خواهانه اند؛ و پژوهش های تاریخی نشان می دهد که این غربی ها بوده اند که با بسط استعمار، همجنسگراهراسی و رفتارهای و گفتارها و باورهای مبتنی بر تبعیض علیه همجنسگرایان را به فرهنگ های شرقی برده اند

در نتیجه همجنسگرایی یک پدیده ی غربی نیست؛ اما دیگرجنسگرایان جوامعِ شرقی با استناد به این ادعایِ نادرست و از نظر تاریخی نامعتبر سعی می کنند باورهای ضد حقوق بشریِ خود را پشت نقاب های ملی گرایانه پنهان کنند

در همین راستا دو کتاب زیر برای مطالعه پیشنهاد می شود:ـ

El-Rouayheb, Khaled. 2005. Before Homosexuality in the Arab-Islamic World, 1500-1800. Chicago: University of Chicago

Press.

Najmabadi, Afasneh. 2005. Women with Mustaches and Men without Beards: Gender and Sexual Anxieties of Iranian Modernity. Los Angeles: University of California Press.

ـ3- «همجنسگرایی یک پدیده ی مدرن است» ـ

همجنسگرایی – به معنای رابطه ی جنسیِ مبتنی بر رضایت بینِ دوهمجنس - پدیده ی دورانِ مدرن نیست. همان طور که در کامنت قبلی نوشتم رفتار هم جنس خواهانه قدمتی به درازای عمرِ بشر دارد. شما می توانید آن ...را در کتیبه های مصر، در سخنانِ ناطقانِ یونان و یا در قراردادهای ازدواجی که مربوط به دورانِ پیش از میلاد مسیح است پیدا کنید. اما واژه های «همجنسگرایی» و «دیگرجنسگرایی» واژه ها ی دورانِ مدرن اند و در اواخر قرن نوزدهم میلادی توسط پزشکان آمریکایی و آلمانی پیشنهاد شدند. با رونق «علمِ» پزشکی، رفتارهای جنسیِ انسان ها نیز طبقه بندی و نامگذاری شد. هم زمان با ظهور سرمایه داری در اروپا و آمریکا این واژه ها توسط دولت های استعماری به کشورهای مستعمره انتقال پیدا کرد. تا پیش از آن، سکسوالیته بخش مجزا و مشخصی از زندگی فردی را به خود اختصاص نمی داد بلکه بخشی از سامانه ی اجتماعی بود

در نتیجه هم جنسگرایی یک پدیده ی مدرن نیست؛ اما تبعیض علیه همجنسگرایان و همجنسگراهراسی از نتایج منفیِ دورانِ مدرن است همان طوری که برده داری در آمریکا از نتایجِ منفی دوران مدرن بود و به مرور با افزایش آگاهی ها و مبارزات سیاه پوستان از بین رفت. مبارزاتِ همجنسگرایان در سرتاسرِ دنیا نیز به این تبعیض ها پایان خواهد بخشید

در همین راستا دو مقاله ی زیر پیشنهاد می شود:ـ

Halperine, D. 1993. “Is there a History of Sexuality?” in the Lesbian and Gay Studies Reader, Abelove, Henry, Michele Aina Barale, and David M. Halperine, eds. New York: Routledge, pp416-31.

Katz, Jonathan N. 1990. “The Invention of Heterosexuality” Socialist Review 20 (1): 7-34ـ

ـ4- « غربی ها نیز سال هاست که نمی توانند این عمل را توجیه کنند. متخصصین و کارشناسان روانپزشکی و روان درمانی در دنیای غرب، همجنسگرایی را یک بیماری روانی می دانند.» ـ

در بیست و هفتم اردیبهشت سال 1369 مقارن با هفدهمِ میِ سال 1990 میلادی،

سازمان بهداشت جهانی (WHO)

که سازمان نظام پزشکی ایران برای بالاتر بردنِ سطح بهداشت فردی و اجتماعی با این سازمان کار می کند - همجنسگرایی و دوجنسگرایی و گرایش جنسی افراد را از لیست بیماری ها و اختلالات روانی خود خارج کرد و به خاطر تبعیض هایی که برای نزدیک به صد و اندی سال توسط پزشکان و روان پزشکان علیه هم جنسگرایان اعمال شده بود عذرخواهی کرد. الآن نزدیک به بیست سال است که هیچ سازمانِ نظام پزشکی در سطح دنیا گرایش جنسی به هم جنس را اختلال نمی داند. در کشورهای دموکراتیک امکانِ بحث درباره ی سکسوالیته در حوزه ی عمومی فراهم است و اگر یک پزشک ادعای بیمار بودنِ یک همجنسگرا را بکند می توان پرونده ی آن پزشک را در دادگاه به جریان انداخت. حتی در کشورهای غیردموکراتیکی مانند ایران نیز سازمانِ نظامِ پزشکیِ کشور در این زمینه احتیاط کرده است. شما در ایران می توانید به روان پزشکانِ زیادی در شهر تهران مراجعه کنید تا برایتان شرح دهند که گرایشِ جنسیِ افراد ارتباطی با بیماری یا اختلالِ روانی ندارد

در نتیجه همجنسگرایی بیماری نیست؛ اما تبعیض علیه همجنسگرایان و همجنسگراهراسی یک بیماریِ اجتماعی است و با افزایش آگاهی ها قابل درمان است

ـ5- «همجنسگرایی غیراخلاقی است.»ـ

مدعی باید توضیح بدهد که منظورش از اخلاق چیست و مطابق با کدام فلسفه ی اخلاقی، گرایش جنسی به هم جنس را غیراخلاقی می داند. این که بعضی رفتارها – مثلن رفتارهای مبتنی بر گرایش های همجنس خواهانه - از نظر زیبایی شناسی در نظر کسانی که سبکِ زندگیِ متفاوتی دارند – یعنی کسانی که دیگرجنسگرا هستند - زیبا به نظر نرسد، و یا این که بعضی رفتارها – مثلن همجنسگرایی - در یک فرهنگِ دیگرجنسگرازده که در آن دیگرجنسگرایی به مثابه ی امرِ «طبیعی» و «عادی» شناخته می شود به مثابه ی رفتارهای «نامتعارف» و «ناموزون» شناخته شوند، به معنای آن نیست که آن رفتارها فاقد «ارزش های اخلاقی» هستند. طبیعی و یاعادی قمداد شدنِ هر پدیده در جوامع مختلف متفاوت است. مثلاً در بعضی جوامع، دیگرجنسگرایی امری غیرعادی و غیر طبیعی است. طبیعی قلمداد شدن یک پدیده نه به طبیعت که به فرهنگ غالب وابسته است. یکی از مهم‌ترین دلایلی که سبک های زندگیِ متفاوت برای افراد یک جامعه ی خاص چندش‌آور و مشمئزکننده است، این است که آن‌ها نمی‌توانند بفهمند چرا کسی باید طالب چنان رفتارهایی باشد و چرا سبکِ زندگی بعضی از انسان ها با بعضی دیگر متفاوت است. یک دیگرجنسگرا شاید نتواند سبکِ زندگیِ یک همجنسگرا را درک کند اما حق ندارد از فردِ دیگر بخواهد که سبکِ زندگی اش را تغییر دهد

در نتیجه همجنسگرایی غیراخلاقی نیست؛ اما تبعیض علیه همجنسگرایان و نقضِ حقوق انسانیِ آن ها عینِ بی اخلاقی است

در همین راستا یک مقاله و دو کتابِ زیر پیشنهاد می شود:ـ

Rubin, Gayle. 1984. “Thinking Sex: Notes for a Radical Theory of the Politics of Sexuality” in Pleasure and Danger: Exploring Female Sexuality. Carol Vance, ed. London: Routledge, pp267-318.

Herdt, Gil. 1999. Sambia Sexual Culture: Essays from the Field. Chicago. University of Chicago Press.

Wekker, Gloria. 2007. The Politics of Passion: Women’s Sexual Culture in the Afro-Surinamese Diaspora. New York: Columbia University Press.

ـ6- «همجنسگرایی غیرانسانی و مخالف کرامت ذاتی انسان است.»ـ

دیگرجنسگرایانِ همجنسگراستیز تا جایی پیش می روند که نه تنها همجنسگرایی را رفتاری غیراخلاقی و غیرطبیعی معرفی می کنند که پا را فراتر گذاشته و همجنس گرایان را از مقام انسانیت معاف می د...ارند. وقتی که حقوق شهروند را پس از انقلاب فرانسه نوشتند منظور از انسان، مردانِ غیرِبرده بود؛ وقتی که در زمانِ مشروطه قانونِ اساسی را نوشتند، منظور از حق رأیِ انسان ها، حق رأیِ مردان بود؛ و امروز وقتی که به همجنسگرایان می گویند که گرایشِ جنسی شما به هم جنس، غیرانسانی است به معنای آن است که شما رفتار انسان های دیگرجنسگرا را ندارید. هیتلر نیز عقیده داشت که یهودی ها، غیرآریایی ها، معلول ها، اقلیت های قومی نظیر روماها و نیز هم جنسگرایان، کرامتِ ذاتی انسان را ندارند و مستحق سوزانده شدن هستند. شصت سال از آن دوران گذشته است و سازمان ها و نهادهای حقوق بشری در سرتاسر دنیا شکل گرفتند تا بیان کنند که شیعه و سنی، مسلمان و غیر مسلمان، زن و مرد، فارس و غیرفارس، همجنسگرا و دیگرجنسگرا و معلول و غیرمعلول، همه انسان اند و کرامت ذاتی انسانی دارند. گرایشِ جنسیِ افراد، انسان ها را از انسان بودن معاف نمی کند. کسانی که چنین ادعایی دارند تصویر طناب های دار قرون وسطی و کور ه های آلمان نازی را تداعی می کنند

در نتیجه همجنسگرایی غیرانسانی و مخالف کرامت ذاتی انسان نیست؛ اما تبعیض علیه همجنسگرایان و نقضِ حقوق آنان، غیرانسانی و مخالف کرامت ذاتی انسان است

ـ7- «همجنسگرایی به رابطه جنسی با برادر و خواهر و حیوانات ختم می شود.» ـ

با همین سبک و سیاقی که ادعا مطرح شده است می نویسم که همان طور که بهایی بودن به رابطه ی با سازمان اطلاعاتی موساد ختم می شود، و همان طور که سیاه پوست بودن به تجاوز جنسی به دیگران ختم می شود، و همان طور که کرد بودن به مبارزه برای جدایی طلبی ختم می شود، همجنسگرایی نیز به رابطه ی جنسی با برارد و خواهر و حیوانات ختم خواهد شد. نخست وزیر ایسلند یک زنِ همجنسگراست؛ وزیر امور خارجه ی آلمان یک مردِ همجنسگراست؛ شهردارِ پاریس یک مردِ همجنسگراست؛ رئیس حزب لیبرال مجارستان یک زنِ همجنسگراست؛ بیچاره برادرها و خواهرها و حیوانات خانگی شان! چه می کشند از دست این ها! ـ

و دوباره با همان سیاقی که این ادعا مطرح شده است عرض کنم که آن چه که برای بشریت خطرناک است «دیگرجنسگرایی» است چرا که به موارد زیر ختم می شود: تجاوزِ مردان دیگرجنسگرا به زنان، ازدواج مردان دیگرجنسگرا با دختر بچه ها، اختیارچند زن توسط مردان دیگرجنسگرا، کتک زدن زنان توسط شوهران دیگرجنسگرا، تجاوز پدران دیگرجنسگرا به دختران، آزار جنسی دختران توسط عموها و دایی ها و پسرعمه ها و پسرخاله های دیگرجنسگرا، به بردگی گرفتن زنان برای ارائه ی خدمات جنسی توسط مردانِ دیگرجنسگرا، برپایی حرمسرا توسط مردانِ دیگرجنسگرا برای بهره مندی از زنان، اشاعه ی صنعت پورنوگرافی توسط مردانِ دیگرجنسگرا، عقیم سازی اجباری زنان توسط مردانِ دیگرجنسگرا برای بهره مندی بیشتر جنسی از آنان، ختنه ی زنان توسط مردان دیگرجنسگرا، قتل های ناموسی و کشتنِ زنان توسط مردان دیگرجنسگرا، معاوضه ی جنسی زنان بین مردانِ دیگرجنسگرای قبایل و خانواده ها به نشانه ی هدیه ی یک خانواده ی دیگرجنسگرا به دیگری ، آزار کلامی و جنسیِ زنان در خیابان توسط مردان دیگرجنسگرا، سنگسار دختران توسط مردانِ دیگرجنسگرا، و صدها مورد دیگر. دیگرجنسگرایی باید هر چه زودتر

ممنوع اعلام شود وگرنه معلوم نیست چه بر سر نسل بشر خواهد آمد! ـ

در همین راستا مقاله ی زیر پیشنهاد می شود: ـ

Rich, Adrienne, 1980. "Compulsory Heterosexuality and Lesbian Existence" Signs: Journal of Women in Culture and Society, 5 (4, Summer); 631-60.

ـ8- «کسی حق ندارد همجنسبازی را تبلیغ کند»ـ

نخست آن که هم جنسبازی با هم جنسگرایی تفاوت می کند. اولی به افرادی گفته می شود که لزومن گرایش به هم جنس ندارند اما با هم جنس رابطه ی جنسی برقرار می کنند. در فرهنگ عمومیِ همجنسگرایان این واژه ...بارِ منفی دارد. لذا لطفن دیگر استفاده نفرمایید. دومی به کسانی می گویند که گرایش جنسی به هم جنس دارند. یک انسان می تواند دیگرجنس باز و دیگر جنس گرا نیز باشد

اما درباره ی بحث تبلیغِ همجنسگرایی. همان طور که دیگرجنسگرایان حق دارند درباره ی یک خانواده ی دیگرجنسگرایِ خوشبخت فیلم بسازند (مثل سریال هایی به اصطلاح خانوادگی که از شبکه های مختلف صدا و سیمای ایران پخش می شود) ، مجله های خود را منتشر کنند (مثل مجله ی خانواده ی سبز)، در خیابان دست دوست پسر یا دوست دختر یا همسر خود را بگیرند و یکدیگر را ببوسند (البته در ایران حتی دیگرجنسگرایان نیز نمی توانند در خیابان با خیالِ راحت دست یکدیگر را بگیرند ... شما فرض کنید که بتوانند)، روی بیلبردهای بزرگ شهر تصاویر خود را برای تبلیغ کالاهای تجاری بگذارند (مثل تبلیغ برنج و چایِ تبرک) و افسانه ها و قصه های خود را داشته باشند (مثل لیلی و مجنون)، هم جنسگرایان نیز حق دارند فیلم بسازند، مجله منتشر کنند، در خیابان دست هم جنسِ خود را بگیرند و او را ببوسند و قصه های خود را داشته باشند و غیره

همجنسگرایان می بایست از تمامِ حقوق و فرصت هایی که دیگرجنسگرایان از آن برخوردارند برخوردار باشند. اگر مثال هایی که برای دیگرجنسگرایان ذکر کردم مصداق هایی از تبلیغِ دیگرجنسگرایی است، هم جنسگرایان نیز حق دارند سبکِ زندگی خود را تبلیغ کنند. دموکراسی در وسیع ترین تعریف یعنی حکومت «مردم» و نه حکومت «مردان دیگرجنسگرای مسلمانِ شیعه فارس». زنان، همجنسگرایان، غیرمسلمانان، غیرشیعه ها، و اقلیت های قومی بخشی از سرزمین ایران اند. اگر ایران برای «همه» ایرانیان است همه ایرانیان باید حقوق و فرصت های برابر داشته باشند

ـ9- «همجنسگرایی باعث نابودی ایران می شود.»ـ

فعلن که آقای احمدی نژاد که گویا یک دیگرجنسگراست دارد باعث نابودی ایران می شود. آن چه که باعث نابودی ایران می شود همجنسگرایی نیست؛ بلکه استبداد است. تبعیض علیه همجنسگرایان و نقض حقوق آنان توسط دیگرجنسگرایان گونه ای از استبداد است و مسلمن باعث نابودیِ ایران خواهد شد

اما اگر علاقه مند به چگونگی شکل گیری ملت و نیز ارتباط میان سکسوالیته و ملیت هستید، دو مقاله ی زیر پیشنهاد می شود: ـ:

Anderson, Benedict. 1983. Imagined Communities. London: Verso.

Mosse, George. 1985. Nationalism and Sexuality: Middle Class Morality and Sexual Norms in Modern Europe. Madison: University of Wisconsin Press.

ـ10- «آینده همجنسگرایی تاریک است چرا که ما را از داشتن جوانان پرنشاط و پرامید باز می دارد.»ـ

من یک جوانی هستم که سبک زندگی ام با شمایِ دیگرجنسگرا متفاوت است. اتفاقن بسیار پر شور و نشاط ام. امید زیادی هم به زندگی و مخصوصن پیروزی جنبش سبز دارم.... از شما دو دوست عزیز هم می خواهم که با پنهان کردنِ همجنسگراهراسیِ خود زیر عبارت هایی مانند «دنبال خوبی ها باشیم»، «دموکراسی را پاس بداریم»، «نابودیِ اندیشه نکنیم» و «اندیشه ی سالم داشته باشیم»، در اصل خودتان در پیِ «نابودیِ خوبی ها»، «له کردنِ دموکراسی و حقوق بشر»، «نابودی اندیشه» و «اشاعه ی تفکرات ضد انسانی و نادرست» نباشید

پاسخم را با ارجاع به گفته های یکی از شما دو بزگوار خاتمه می دهم که نوشته بود: «در هر مبحثی که وارد میشیم اصولا باید ابتدا ازش اطلاعات کافی داشته باشیم و در قدم بعد اون رو به چالش بکشیم و اظهار موافقت یا مخالفت کنیم.» ... بنده هم با شما موافق هستم

پی نوشت اول: در صورتی که امکانِ دسترسی به مقاله های فوق برایتان فراهم نیست، بفرمایید تا اگر امکانش بود برایتان بفرستم

پی نوشت دوم: مطلب زیر که به زبان فارسی است پیشنهاد می شود؛گفت و گو با دکتر آرش نراقی درباره «اسلام و حقوق اقلیت های جنسی» - رادیو فردا

http://www.radiofarda.com/content/o2_arash_naraghi_responses_to_web_readers/2158664.html

پی نوشت سوم: شهاب، نقد درستی به قسمتی از این مطلب نوشته است. عین کامنت شهاب را این جا می آورم: ـ

ـ«دو نکته به نظرم می رسد . اولا به نظرم احمدی نژاد نیست که ایران را دارد نابود می کند بلکه تفکر احمدی نژادی است که همانطور که می بینی در بین دیگران و از جمله کسانی که این جا هم می نویسند بسیار است. آن چه باعث نابودی است "امتناع از تفکر" است. آن چه باعث نابودی است این است که آن چه من فکر می کنم دیگران نیز باید بپذیرند. اگر قدرت نداشتیم تخطئه اش می کنیم و اگر قدرت داشتیم هم چون احمدی نژاد به دیکتاتوری تبدیل می شویم که مخالفان مان را زندان تبعید آواره حذف و در نهایت می کشیم. دوما: برابر کردن"تجزیه طلبی" ( که البته کلمه ی درست اش استقلال طلبی است) با تجاوز به دیگران، به نظرم از افکار انسنی مثل تو بعید است. جمله ات درست است و نفس کورد بودن به معنای هواستن جدایی نیست. اما اگر بخش اعظم کوردها یا ملت و مردم دیگری بخواند که خودشان سرنوشت خودشان را مدیریت کنند، گمان نمی کنم امری باشد مساوی با تجاوز کردن به دیگران زیرا که در بیشتر اوقات این خواست جدایی به خاطر تجاوزهای تاریخی و طولانی در طول سال هاست، که به وجود می آید.» ـ

با نقد شهاب موافق هستم. منظور من برابر دانستن استقلال طلبی با تجاوز نبوده است اما نباید آن دو واژه را کنار یکدیگر استفاده می کردم. مرسی از دقت نظرت

Comment · · Share

Hooman Taheri, Pooyesh Azizedin, Mina محبوبه Khani and 48 others like this.
- Ali Abdi begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting
  دوستانِ عزیزم ... این جا را هم اگر لایک کردید دستتان درد نکند. اما چون صفحه پارازیت بازدیدکننده ی زیادی دارد ، لطفن اگر موافق هستید چند ثانیه وقت بگذارید و سری به آن صفحه بزنید. کامنت شماره 95 تا 99
  :)
  http://www.facebook.com/permalink.php?st...ory_fbid=165878803434662&id=76683931440&notif_t=like
  
  مرسیSee More
  
  Yesterday at 2:00pm ·
- Shokoofeh Montazeri merc pesar....
  Yesterday at 2:02pm · · 1 personLoading...
- Rozhin Mohammadi اطاعت شد و مرسی که اینا رو نوشتی ... چند نفر رو ارجاع میدم به این مطلبت
  Yesterday at 2:08pm · · 1 personLoading...
- Maral Bastanij ali jan, may i share this on my wall, so more people can see this? ( jobe done !:))
  Yesterday at 2:26pm · · 1 personLoading...
- Sara Zare خیلی عالی بود علی جان. سپاس از تگ. از نظر من این جمله شاه بیت نوشته ات بود:
  دموکراسی در وسیع ترین تعریف یعنی حکومت «مردم» و نه حکومت «مردان دیگرجنسگرای مسلمانِ شیعه فارس».
  
  لایک هم زدم برات. رو والم هم می زارم نوشته ات رو...
  Yesterday at 3:09pm · · 5 peopleLoading...
- Mozhgan Bakhtiyari ba Ejazato0n share shod ! baraye etela resaniye bishtar !
  Yesterday at 3:20pm · · 1 personLoading...
- Behnaz Mehrani علی جانم بسیار بسیار منطقی و زیبا نوشتی.حظ بردم به ویژه پاراگراف شماره 5 و 7.سپاس.
  Yesterday at 3:59pm · · 1 personLoading...
- Hadi Afra علی جون مرسی که وقت گذاشتی و نوشتی با حوصله. لایک هم زدیم تو صفحه‌ی پارازیت که تو چشم بیاد. حالا می‌شه توی بحث‌های پراکنده، قُلُپی ارجاع بدیم به این نوشته‌ی تو. دمت گرم.ء
  Yesterday at 4:18pm · · 1 personLoading...
- Shahabaddin Sheikhi
  علی عبدی عزیز اقعا ممنونم از زحمتت و آگاهی علمی خوبی که با آرامش بخشیدی. تنها دو نکته به نظرم می رسد . اولا به نظرم احمدی نژاد نیست که ایران را دارد نابود می کند بلکه تفکر احمدی نژادی است که همانطور که می بینی در بین دیگران و از جمله کسان...ی که این جا هم می نویسند بسیار است. آن چه باعث نابودی است "امتناع از تفکر " است..آن چه باعث نابودی است این است که آن چه من فکر می کنم دیگران نیز باید بپذیرند . اگر قدرت نداشتیم تخطئه اش می کنیم و اگر قدرت داشتیم هم چون احمدی نژاد به دیکتاتوری تبدیل می شویم که مخالفان مان را زندان تبعید آواره حذف و در نهایت می کشیم.
  دوما: برابر کردن"تجزیه طلی" ( که البته کلمه ی درست اش استقلال طلبی است) با تجاوز به دیگران، به نظرم از افکار انسنی مثل تو بعید است. جمله ات درست است و نفس کورد بودن به معنای هواستن جدایی نیست. اما اگر بخش اعظم کوردها یا ر ملت و مردم دیگری بخواند که خودشان سرنوشت خودشان را مدیریت کنند، گمان نمی کنم امری باشد مساوی با تجاوز کردن به دیگران زیرا که در بیشتر اوقات این خواست جدایی به خاطر تجاوزهای تاریخی و طولانی در طول سال هاست، که به وجود می آید.
  با این همه باز هم ممنونم..See More
  
  Yesterday at 4:35pm · · 15 peopleLoading...
- Ali Abdi begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting
  مرسی شهاب عزیز
  مورد اول را بهتر بود می نوشتم تفکر احمدی نژادی.
  
  در مورد کرد بودن هم همان طور که خودت نوشته ای تنها خواسته ام بگویم که اگر کسی کرد باشد هوای استقلال طلبی ندارد. نباید آن را کنار مثال های دیگر می گذاشتم چرا که معنای نادرستی را ال...قا می کند. ضمن این که اگر کُردی خواهان استقلال بود مسلم است که بازهم این حق را دارد. و اصلن به من مربوط نیست که بگویم ایران سرای من است و باید کنار هم باشیم و قس علی هذا
  
  مرسی که این قدر دقیق خواندی
  :)See More
  
  Yesterday at 5:09pm · · 4 peopleLoading...
- Salman Sima
  علی جان اومدی از همجنس باز ها و حقوقشان به درستی دفاع کنی ولی دو مطلب هم گفتی
  یکیش اینکه اینها حقوقی دارند و این رو زیرکانه پیوند زدی به زنان و قومیت ها و غیره
  دو اینکه تا آنجا که من می دانم لواط در اسلام و پیش از آن هرگز چیز طبیعی نبوده و نی...ستSee More
  
  Yesterday at 5:18pm ·
- Nazli Irani ba ejaze share shod
  Yesterday at 5:23pm · · 1 personLoading...
- Ali Abdi begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting
  ‎@ سلمان
  اولن همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting سلمان جانم و نه همجنسباز. هر چند دومی نیز تا زمانی که حقی از کسی ضایع نکرده است حق دارد سبک زندگی خودش را داشته باشد
  دومن زیرکی در کار نیست. من علنن دفاع از حقوق همجنسگرایان را به حقوق زنان و اقلیت ها پیوند زده ام
  سومن ی...ک تحقیق بسیار خوب درباره ی همجنسگرایی در دنیای اسلام و رواداری مسلمانان شده است که در کتابی که در قسمت دوم در متن ارجاع داده ام قابل خواندن است. شاید یکی از همین روزها خلاصه اش را نوشتمSee More
  
  Yesterday at 5:34pm ·
- Salman Sima بنده عرض کردم طبیعی نیست عزیز جان لواط در اسلام طبیعی نیست
  دیگه ما که یه پا آخوندیم در این یه مورد
  Yesterday at 5:36pm ·
- Shahabaddin Sheikhi
  خواهش می کنم علی جان وظیفه سات که مطلب دوستان مان را دقیق بخوانیم.
  من یک تضیح کامل تر بنویسم که نه من نه هیچ کس دیگری حق ندارد بگوید که کوردها می خواهند جدا شوند و به همان نسبت هم کسی نیز این حق را ندراد که بگوید نمی خواهند و به قول تو با ج...ملات رمانتیک آبکی کلیه حقوق گروه زیادی از مردم را نادیده بگیرد. تا زمانی که چنین امکان دمکراتیکی به وجود نیامده است که آزادانه در این مورد تصمیم گرفته شود، تایید و یا ردش غیر علمی است.اما نکته همان وبد که خودت گفتی که کنار هم قرار دادن واژه ها که از نظر منطق زبانی "هم نشینی واژه ها" خوانده می شود ناثیر طولانی مدت در بار معنایی که به خوانده می بخشد دارد.
  بنابراین از آن جایی که ما از حقوق انسان ها دفاع می کنیم. نمی تواینم به خاطر "حقی" ، "حقی" دیگر را نادیده بیانگاریم..
  ممنون و مرسی از این که باز نگاه می کنی...See More
  
  Yesterday at 5:36pm · · 3 peopleLoading...
- احمد افشاری ممنون دوست عزیز ، خیلی استفاده کردم و شئیر می کنم.
  چند وقتی است که در نظر برخی ترک بودن هم به استقلال طلبی می انجامد.http://www.facebook.com/note.php?note_id=459699242336
  Yesterday at 5:41pm ·
- Shahabaddin Sheikhi
  ‎@سلمان
  من هم با جازه تکرار می کنم که " هم جنس گرا " و نه " هم جنس باز" نکته ی دیگر این که همانطور که علی گفته این زیرکی نیست بلکه علنی است. زیرا اگر ما به حقوق انسان و حقوق بشر معتقدیم. می تواینم کلیه ی حقوق تضییع شده رو در یک فهرست بیاوریم.... نمی شود که بگوییم من به حقوق بشر معتقدم اما مثلا به حقوق زنان معتقد نیستم و یا به حقوق هم جنس گراها معتقد نیستم و یا رنگین پوستان.
  در مورد مطلب علی هم به نظرم منظورش این نیست که در قوانین اسلامی هم جنس گرایی ترویج و یا طبیعی جلوه داده شده است. بلکه یک نوع رواداری و به قول خودمان زیر سبیلی رد کردن در جوامع اسلامی نسبت به این موضوع دیده شده است. اتفاقا در اسلام نسبت به هم جنس گرایی زنان یک نوع رواداری قانونی وجود دارد و ان این است که شاهد برای اثبات "هم جنسگرایی " زنان باید " دو مرد " باشد. در واقع امری که غیر ممکن است یا لااقل بعید است. چون اگر دو خانم واقعا و مطلقا هم جنس گرا باشند فکر نکنم که در حضور دو مرد این کار را انجام بدهند زرا در آ« صورت قضیه یک رابطه ی جنسی گروهی و یا در ملا عام است که داستان دیگری دارد. بنابراین انگار یک نوع زیر سبیلی رد کردن وجود دارد.
  بحث اصلی تر مبتنی بر این است که در جوامع اسلامی و در میان مسلمان ها هم هم جنس گرایی وجود دارد. من در تحقیقی که در مورد باروری مصنوعی می کردم. برای بررسی آرای فقهی به احادیث و رویات ها مراجع می کردم. که یکی از مباحث در اسلام از آن جا که در آن زمان باروری و لقاح مصنوعی وجود نداشته است، مراجعه به مواردی بود که مثلا یک خانم از طریق رابطه ی جنسی با یک خانم دیگر باعث انتقال اسپرم مرد به رحم یک زن دیگر شده است و سوال این بود که حکم ولایت و.. آ« بچه چه می شود....
  در یان وارد احادیث و رویات های بسیاری وجد داشت خوب خود این مسئله نشان از این دارد که این مسئله وجود داشته و این احتمالات نیز در شرف وقوع بوده است.See More
  
  Yesterday at 5:48pm · · 2 peopleLoading...
- Kaveh Kermanshahi
  علی جان فکرت و شجاعت بیان فکرت بسیار تحسین برانگیزه. به این شجاعتت حسادت می کنم چون بارها خواستم از نگاه حقوق بشری به صورت جدی وارد این بحث بشم اما نشدم!!!
  باور کن چند سال پیش به خاطر نوشتن مطلبی در وبلاگم که اون وقت در چراغ هم منتشر شد این...قدر تو همین کرمانشاه از طرف نزدیک ترین دوستانم مورد شماتت و تمسخر قرار گرفتم که فقط به حال خودم و جامعه ایی که درش زندگی می کنم افسوس خوردم که نه من مدعی حقوق بشرش جسارت طرح عریان این مسئله رو دارم و نه حتی در جمع افراد نسل جوانی که فعال حوزه های اجتماعی و سیاسی و فرهنگی هستن کمترین ظرفیتی برای شنیدن و صحبت کردن از مسائل مربوط به حقوق همجنسگراها هست.
  ممنون از تو و کسانی مثل تو که آگاهانه دارین تابوشکنی می کنید و به ما هم جسارت می دید...See More
  
  Yesterday at 5:51pm · · 9 peopleLoading...
- Ali Radfar
  باید عذر بخواهم که جز خط اول رو نتوانستم بخوانم. آخه انقدر جهل. همجنسگرایی فرموده اند غربی است و مدرن. اولا فکر میکنم منظور از مدرن معاصر بوده. در این مورد نگاهی به ادبیات فارسی مکتوب در دست مانده از قرن هشتم مثلا شاید راهگشا باشد اگر سایر ...مستندات را نادیده بگیریم. عبید زاکانی بار ها و بارها به این مساله اشاره کرده. یک شعر قدیمی تر از یکی از شعرای نامدر هاست که نمیخواهم با اطمینان اسم ببرم چون مطمئن نیستم حافظ بود یا سعدی که همخوابگی در غروب پاییزی با غلامان را مثل همخوابگی در صبح بهار با کنیزکان خوانده. ایرج میرزا و شعرهای لاله زاری که جای خود دارد. برعکس همجنسگرایی این همجنسگرا ستیزی است که پدیده ای مدرن میباشد. اما این که بگوییم پدیده غربی است بسیار بچه گانه است. هیمنه فرهنگی غرب متعلق به دوران مدرن-معاصر است و مثال های بالا را نمیتوان فرهنگ وارداتی از غرب خواند. دوم اینکه فرهنگهای غربی پیش از مسیح هم بسیار با همجنسگرایی مخالف بودند. آتنی ها پارسیان را متهم به همجنسگرایی میکردند و اسپارتی ها پسران جوان را مورد تجاوز قرار میدادند تا خشن شوند و سرباز خوبی بار بیایند و این در سایر مناطق نشان وحشی خویی شان بود. البته در آن دوران خود تجاوز که مساله نبود. مساله پسر بودن قربانیان بود. اما در شرق دور و آسیای جنوب شرقی که تحت سلطه اسلام و مسیحیت نبوده همجنس بازی رواج داشته و دارد. همگان در سرزمینهایی مثل فیلیپین و تایلند با همگان هم خوابگی میکرده اند و خود را محدود به یک جنس نمیدانسته اند، این در فرهنگشان بسیار برجسته بوده، اتفاقا وقتی هلندی ها و پرتقالی ها به این مناطق میرسند با بردن کشیش های مسیحی سعی در مقابله با این فرهنگ را داشتند که خیلی هم موافق بوده اند اما هنوز درصد بالایی از ساکنان آن سرزمین ها بایسکشوال هستند. در ایران و سرزمینهای اسلامی هم که غلام بچه و غلام و اینها از افتخارات اعیان بوده و مخفی هم نمیکردند. اتفاقا میتوان گفت همجنسگرایی پدیده ای مخصوصا شرقی است.See More
  
  Yesterday at 6:41pm · · 2 peopleLoading...
- Sajad IRani tahala enghad ye ja comment like nazade boodam
  :)
  Yesterday at 6:42pm · · 1 personLoading...
- Sajad IRani ali joon ba ejaze in matlab ro share mikonam
  Yesterday at 6:44pm · · 1 personLoading...
- Hamideh Nezami علی جان ممنونم ازت هم به خاطر این کامنتهای مناسب و هم به خاطر اطلاع رسانیت
  به امید روزی که تعصب و جزم و جمود مانع تفکر نباشد
  Yesterday at 6:46pm · · 2 peopleLoading...
- Ali Abdi begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting مرسی از همه دوستان نازنینم
  :*
  
  شهاب جانم! نقدت را با اجازه گذاشتم آخر این مطلب که همه بخوانند
  Yesterday at 6:52pm · · 1 personLoading...
- Parisa Kakaee سلمان جان بحث این نیست که در دین اسلام چه چیزی طبیعی هست یا نیست. بحث حقوق بشر و به رسمیت شناختن حق دیگران است
  Yesterday at 6:56pm · · 1 personLoading...
- Hamideh Nezami
  نمیخوام اینجا وارد بحثهای تخصصی تفسیر و تاویل متن قر آن بشم اما از اونجایی که من هم نیمچه آخوندم باید عرض کنم در یک رویکرد درون دینی به آیات قرآن، معطوف علیه غلمان مومنون هستند شاهد مثالش این آیه "وَ يَطوف عَلَيهِمْ غِلْمَانٌ لَّهُمْ كَأَن...هُمْ لُؤْلُؤٌ مَّكْنُونٌ" سوره طور آیه 24/
  در این آیه هُم ضمیر جمع مذکر است نکته دیگر اینکه در برخی تفاسیر شیعی هم آمده است که غلمان برای مردان مومن است، تفاسیر فرق و مذاهب دیگر هم جای خود دارد.See More
  
  23 hours ago ·
- Hamideh Nezami
  این کامنت را در نقد نظر آقای سلمان بود
  بماند که در حال حاضر کشور مسلمانی چون عربستان آمار قابل توجهی در زمینه همجنسگرایی دارد و داشتن پسران جوان در بین شیوخ عرب امری متداول است. مگر اینکه فرهنگ اسلامی را محدود کنیم به تفکر قشر خاصی از مسلمان...ان که این رویکرد با نگاه دموکراتیک به دین ناسازگار استSee More
  
  23 hours ago · · 1 personLoading...
- Sara Zare حمیده جان یک جمله کوچک در انتهای صحبتت. نمی دانستم ادیان هم دمکراتیک هستند!
  21 hours ago ·
- Ali Radfar من نمیخواهم از ادیان دفاع کنم، چون منتقد دین و آفرینش هستم، اما دیگه بیخیال، حالا بیمار خواندن همجنسبازی یک مطلبه که بعضی ها دکتر شدند و همینجوری میگن شما شاید شنیده باشی، اما دوست عزیز چه ربطی به ادیان داره؟
  21 hours ago ·
- Omeed Irani آقای شیخی تفکر احمدی نزادی بیش از همه در مورد خودتون صاددقه که به دروغ ادعا می کنید که در ایران به اعدام محکوم شدید و حتی در این راستا گریم و صحنه آرایی نیز کرده اید. آیا به راحتی آب خوردن، دروغ گفتن احمدی نژادیسم نیست!!
  17 hours ago ·
- Ali Abdi begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting ‎@ علی رادفر
  علی جانم این واژه همجنسباز را لطفن استفاده نکن عزیزم. در کامنت هایی که می گذاری چند بار پیش آمده که به جای همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting نوشته ای همجنسباز
  16 hours ago ·
- Asal Akhavan علی مرسی...به خاطر این مطلب من رفتم پارازیت و لایک کردم و کامنتهات و لایک زدم:) دمت گرم
  16 hours ago · · 1 personLoading...
- Siavosh Sepheri The link does not work.
  15 hours ago ·
- Ali Radfar ای بابا جمشید کوش پس، کجا رفت؟ علی جان، چشم، اشتباه شده! اما در این کامنت بالا منظورم شخص همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting نبود، به دو دلیل گفته بودم همجنسبازی ، یکی این که نظر آن ها که بیماری میخواندندش مورد اشاره بود، یکی هم این که منظورم رابطه جنسی بین دو هم جنس بود نه شخص، میدانم کلمه همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting جایگزین بهتری برای همجنسباز است اما یادم نیست بجای همجنسبازی به معنای رابطه جنسی چه پیشنهادی داده بودی؟
  14 hours ago ·
- Shahabaddin Sheikhi مرسی علی جانم لطف کردی ولی خوب حداقل غلط املایی هام رو درست می کردی :)))
  12 hours ago · · 1 personLoading...
- Mahshid Rasti شهاب جان تیپکس بدم خدمتتون ؟‌
  :)))))))
  8 hours ago ·
- Shahabaddin Sheikhi حال کردی ها مهشید :))) ولی عزیزم اون مال زنان اروپایی و اروپا نشینه که البته خوب سن و سال و اینها من در مرودش صحبت نمی کنم :))
  8 hours ago ·
- Ali Rasoli
  مقاله ی خوبی بود اما معایب خودش را هم داشت
  .به نظر من هر نوع گرایش حالا جنسی یا ..... فقط در قالب و چهارچوب خصوصی افراد قرار باید بگیرد.
  علی جان اینقد از همجنسگرایی دفاع کردی که زدی به اون ور و حقوق دگر جنسگرایان را روبه زوال بردی,اینطور نیست... که دگر جنسگرایان باعث نابود بشریت میشوند با این حساب باشدباید در اتظار انفجار دنیا باشیم و بازگشت به عصر جانوران تک سلولی.
  ازادی همه ی گرایشات شرایط خود را میطلبد اگر در جامعه ازادی به معنای واقعی انسانی خود موجود باشد یعنی ازادی که برای همگان باشد نه طبقه ی حاکمه, انسانها خواهند توانست این نوع مشکلاتی که اکنون از خیر جامعه ی سرمایداری موجوداست را رهایی یابند.
  این اسلام و روابط تولیدی سرمایداری است که به زن تجاوز میکند,زن را کالا میکند,زن را ابزار ارضای مردمیکند,زن را تجارت میکند. همیشه این ناسیونالیسم و مذهب هستند که از وجود این وضع سود میبرن و نابودی خود را همراه نابودی سرمایداری میبینن.
  اگه تا اینجا ابهامی است ذکر بفرمایید.
  دوما اون جنبش سبزی که تو ازش دفاع میکنی هیچ وقت خواستهای تو را در بر نمیگیرد,جنبشی که در صدر ان امثال و کثافتهایی مانندموسوی و کروبی باشند,موسوی وکروبی که از عواملین اصلی کشتارهای دهی 60 بودن و همین حالاشم دست دارند جز یه اسلام نابتر و محمدی تر هیچی را نمیخواهان . همون اسلام است که مجوز داشتن چهار زن را برای مرد ایجاب میکند,همون اسلام است که زن را نصف مرد محسوب میکندو,.....................See More
  
  8 hours ago ·
- Hamideh Nezami به سارا: تعبیر دموکراتیک تعبیر مناسبی نبود اینجا .چون دمکراسی از دل مدرنیته و دین از دل سنت براومده. اما منظورم اینه که برخی تعریفهایی که از دین وجود داره و برخی رویکردها به دین میتونه این دو تا رو با هم جمع کند و بنابراین گفته کسانی که معتقدند که دین این را گفته و جز این نگفته ، همه رویکردهای به دین رو شامل نمیشود
  8 hours ago · · 1 personLoading...
- Bahare Sharqi علی جون ممنون می شم مقالات رو برام بفرستی.
  امکانش هست؟
  7 hours ago ·
- عارف aref ایران برای همه ایرانیان حتی اقلیت های جنسی .... زمانی به دموکراسی واقعی دست خواهیم یافت که مخالفان خویش را نیز تحمل کنیم و لذا با آنکه با تمام همجنسگرایان هم عقیده نیستم اما آنان را به رسمیت می شناسم و برای احقاق حق آنان همچون احقاق حق خویش تلاش خواهم کرد . علی جان خوشحال میشم با هم دوستان مجازی باشیم و خوشحال تر خواهم شد که بحث های حقوق بشری بیشتری راه بیندازی VVVV
  6 hours ago ·
- Amir Saki
  وقتی بحث در مورد اعطای حقوق طبیعی افراد می شود ، باید حقوق تمام افراد جامعه را نیز مد نظر داشت ، باید با در نظر گرفتن تمامی شرایط و پیشامد ها به نتیجه ای رسید که مجموعه ی افراد تحت سلطه ی قانون مشترک ، به بهینه ترین وجه دارای حقوق مطلوبشان... شوند .
  بنابراین بحث در مورد همجنسگرایان ، به همین جا ختم نمی شود که چه کسانی چه چیزهایی را حق دارند ، باید حقوق سایر افراد را هم در نظر گرفت ، و به نتیجه ای رسید که حق افراد متناسب با تعدادشان اعطا شود .
  به نظر من ، این میزان از فاصله که شما بین " همجنس گرایی " و " همجنس خواهی " قائل شده اید ، واقعی نیست ، چون با گذر زمان و آگاهی انسان ها از حقوق طبیعیشان که متناسب با همان گرایش هایشان تعریف می شوند ، گرایش های متناظر با فعل ، به فعلیت می رسند .
  همچنین در بسیاری از سرزمین ها در ادوار گذشته ، همجنس بازی نه تنها غیر طبیعی بوده ، بلکه مجازات های سنگینی را به دنبال داشته ، مثلا در آیین زرتشت ، همانطور که به قلم زرتشت در وندیداد آمده ، همجنس بازی مجازات مرگ داشته و همانطور که می دانید قوانین زرتشت لااقل در دوران ساسانی به طور تمام و کمال اجرا می شده .
  دروغ کار نادرستی است چه از سوی آن هایی که حقوق را نادیده می گیرند و چه از سوی آن هایی که حقشان را می خواهند ( حقی که علاوه بر تعریف مستقل باید در رابطه با حقوق دیگران نیز از لحاظ منطقی بررسی شود ) .
  این مسئله ، مسئله ی ساده ای نیست !See More
  
  کامبیز حسینی مجری و نویسنده برنامه پارازیت با مجله ی ندا که «نشریه دگرباشان ایرانی» است مصاحبه کرده است. این لینک از این جا قابل دسترسی است: ـ
  
  http://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=165878803434662&id=76683931440&notif_t=like

2010-09-17T18:55:00.000-07:00

رادیو زمانه | خاک | گفت‌وگو | کن و فیکن

کن فیکن

نگاهی به شعرهای کورش زندی - حرف اول

ساقی قهرمان

nevisht@gmail.com

طبیعی
مثل گذشتن ساعت‌های روز
وسوسه‌ها می‌آیند
در شکل آن بدن‌ها
که نا‌خواسته
حواس از ارتفاع قدشان
به عمق تصور مکیدن آلت‌هاشان
پرت می‌شود.
در شکل سینه‌ای پر مو
که از لای یقه‌ای باز
هوس بوسیدن را
تاول تاول روی لب‌ها می‌چیند.
به شکل بوی تنی
که در تاکسی
صف بانک
یا ازدحام اتوبوس
به دنبال می‌کِشدت
و می‌بردت تا ناکجا آباد
اگر برویبخشی از شعر وسوسه از کورش زندی

عرف و اخلاق و مذهب در جاهایی تعیین کننده می‌شوند که نباید بشوند چون انسانیت و طبیعت را از انسانیت و طبیعت منحرف می‌کنند. این دفرمه‌کردن احساسات در واگویی روابط عاشقانه در ادبیات هم به همان اندازه‌ی اجرای روابط عاشقانه در رفتار اجتماعی، نقش دارد. ادبیات هم به همان قواعد اجتماعی تن داده است. عجیب نیست اگر بخشی از وظیفه‌ای که جامعه‌ی همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting به ناچار و بدون قصد قبلی به عهده گرفته است، عادت‌زدایی از عرف و اخلاق است

ادبیات همجنسگرایانه‌ی فارسی معاصر با بیان عشق همجنسگرایانه در تقابل با عشق دگرجنسگرا از قوانین جامعه‌ی دگرجنسگرا عادت‌زدایی کرده اما در این عادت‌زدایی به لایه‌های رویی قانع شده. در این بازنمایی روابط عاشقانه ‌عاطفی‌ جنسی همجنسگرایی که تبدیل به شعر و داستان شده و خوانده شده حضور همجنس در قامت معشوق برای اشاره به تفاوت کافی بوده و قوانین دیگر از قوانین تثبیت شده‌ی سنتی پیروی کرده اند. روابط بین عاشق و معشوق همجنس و روابط بین دو همسر همجنس، از روی عادت یا آرزو، با روال معمول روابط زوج‌های جامعه‌ی مردسالار پیش رفته ‌اند. در شعر کورش زندی، این روابط متفاوت شده اند.

این شعر یک کاراکتر تازه به چشم می‌خورد که کاراکتر معمول صحنه‌ی اروتیک و صحنه‌های عاشقانه نیست. راوی شعرهای کورش زندی در مجموعه‌ی حرف اول، مفعول است، اما رفتار منفعل ندارد. این مفعول، قادر است و در صحنه‌های عاشقانه این قدرت را فراموش نمی‌کند. در جمله‌بندی‌های شعر نیز فراموش نمی‌کند که این مفعول، یک مفعول قادر است که دارد می‌نویسد. صریح می‌نویسد و صدایش صاف و روشن است.

مجموعه‌ی شعرهای کورش زندی به نام «حرف اول» در کتاب‌خانه‌ی دگرباش

در خطی برابر با عاشق می ایستد و با شیطنتی باهوش به چهره‌ای که نقش عاشق را بازی می‌کند، نگاه می‌کند. حتی وقتی که بازی عشقبازی دست‌هایش را به میله‌های تخت می بندد یا بازی همسربازی قوری چای را دست او می‌دهد که روی اجاق بگذارد، زیر تاثیر نقش خم نمی‌شود، همچنان راوی قادر و برابر باقی می‌ماند. به کشتی گرفتن پسرها می‌ماند یا فوتبال بازی کردن‌شان، که هر دو تا آخرین پشت به خاک مالاندن نفس به نفس‌اند و بعد هم بلند می‌شوند و بلند می‌شوند. قانون تعیین نکرده که یکی باید حتمن یک قدم عقب برود و یکی حتمن دو قدم جلو بیاید. خود بازی تعیین می‌کند که این بار کی بود که زد کی بود که خورد کی بود که زد کی بود که خورد.

با این که شعر کورش در حرف اول، به شکل غریبی زیبا است و بدون سود جستن از عکاسی، عکسنوشته‌ای با تصویرهای زنده‌ی جاندار قوی است و خواننده را با قدرت به داخل نوشته می‌کشاند و رشته‌ای مستقیم میان نوشته و خوانده ایجاد می‌کند، اما چیزی که این شعر را متفاوت می کند، آگاهی کورش به قوانین روابط اجتماعی است که در این شعر به عمد به چالش گرفته شده‌اند.

به همین خاطر با خواندن شعرهای حرف اول، حسی که دست می‌دهد حس خواندن اروتیکا برای اولین بار است، یعنی انگار که تا بحال هرچه اسم اروتیکا داشته همه چیز بوده به جز اروتیک. عشقبازی، در شعرهای حرف اول تبدیل می‌شود به هروئین و تن در خوانش شعرها تشنه‌ی فرو شدن در این هوای تنبازی می‌شود، فروکشیده می‌شود توی هوای صحنه‌هایی که در آن تن عشقبازی می‌کند. و عشقبازی چیزی می‌شود معصوم و دوست داشتنی بی آنکه هیچ از خونخواری‌اش کم شده باشد.

شاید باید اشاره کرد که شعر اروتیک ادبیات فارسی شعری است که اسیر قوانین عرف و اخلاق و مذهبی بوده است که همیشه روی پیشانی عاشق چهره‌ی دردمند حسرت کشیده‌ی همه‌چی‌باخته‌ی سر و پا از دست داده‌ی خاک راه معشوق شده‌ای را چسبانده است، حتی اگر طرف هیچ کدام از اینها نبوده بوده است. و روی چهره‌ی معشوق، رفتاری دامن‌کشان و گریزان، که اگر احیانن می‌ایستاده برای بده بستان، به هیچ و به پوچ گرفته می‌شده و عاشق‌اش باید ول می‌کرده می‌رفته دنبال یک دامن‌کشان دیگر، پس تنها چاره همان رفتار دامن‌کشان گریزان بوده که گاهی تماشایش در بعضی‌ها به شدت خنده‌دار می‌شده است.

یعنی به محض عاشق شدن و معشوق شدن چهره عوض‌کردن‌ها و رفتار مناسب عاشق یا معشوق به خود گرفتن‌ها. در معاصرترین روایت‌های شاعر و نویسنده‌ی نسل نو فارسی هم این تصویر، تصویر عاشق در تقابل با معشوق هیچ وقت چهره‌ی سنتی را از دست نداده، در نهایت ری- اکشنری برخورد کرده است، جا عوض کرده است، از معصوم به سلیطه و از قلدر به لطیف رفت و آمد کرده است، اما جای تازه‌ای را کشف و دریافت نکرده است.

یعنی ما شعر اروتیکی که در عین اروتیک بودن بیمار نباشد و مُهر بیماری عرفی‌اخلاقی جامعه به پیشانی‌اش نخورده باشد و بتواند تصویر سالمی از یک عشق، عشق میان دو انسان سالم عاقل بالغ که دیوانه‌ی هم هستند اما ذلیل یا موذی هم نیستند، نداشته‌ایم. همیشه کاراکترهای روایت‌های اروتیک فارسی اسیر عشق بوده‌اند، و غیراسیر اگر بوده اند دیگر بلد نبوده اند چگونه عاشق یا معشوق هم باشند.

فروغ فرخزاد، با کشف و بازنمایی چهره‌ی تازه‌ای از زن که سکوت تن را می شکند، نقطه‌ی عطف ساختار ادبی و اجتماعی شد. اما فروغ قادر نبود رابطه‌ی عاشقانه یا تنانه‌ای را بنویسد یا زندگی کند که در آن باز تبدیل به قربانی‌ای از نوع دیگری نباشد، قربانی تنهایی همیشگی از سوی یاری یگانه که همیشه در ته دریا نگاه می‌داردش. در شعر کورش، معضل دیگری از روابط اجتماعی فرهنگی گشوده می‌شود، یک قدم جلوتر از آنچه که فروغ قادر بود.

اگر توجه کنیم که مشکل جامعه با مرد همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting با پیشداوری در وجه تجاوز و تحقیر در رابطه‌ی همجنسگرایانه است، می‌بینیم که در شعر کورش، رابطه‌ای که تصویر شده رابطه‌ی مردی همجنسگرای بات (مفعول) است در یک رابطه‌ی تنانه‌ی عاشقانه‌ی همسرانه‌ی دائم با یک عاشق/همسر/بی اف. راوی شعرهای کتاب حرف اول، مرد جوان، تحصیلکرده و کارمندی است که در یک آپارتمان دنج و زیبا زندگی می‌کند و از پای میز صبحانه با همسر همجنس‌اش اس ام اس‌های مهربان و شیطان رد و بدل می‌کند. مرفه است، و چون سر کار می‌رود نشانده‌ی کسی نیست، و در گفتگوهایش نشانه‌ای از ضعف و اسارت و ناچاری نشانه‌ای نیست.

اگر مرد همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting در رابطه‌ای عاشقانه و به شدت تنانه، و دائم، نه متجاوز است و نه تجاوز می بیند، نه قربانی است، و نه تحقیر می‌شود، نه بدبخت است و نه بی ادب و بیمار، مشکل جامعه با این رابطه چیست؟ این رابطه چه تفاوتی با رابطه‌ی سایه و سهراب دارد که تمام جامعه‌ برای رقصیدن در جشن عروسی‌شان روزشماری می کنند؟

اگر کورش زندی شعر اروتیک سالم فارغ از اسارت عاشق و معشوق، شاد و روشن و آگاه در نقشی برابر و برادر، با قدرت و با قابلیت شاعرانه را می نویسد،‌ و اگر این زندگی‌نامه تنها در پشت دیوارهای اتاق‌های خانه‌های موقت همجنسگرایان اتفاق می‌افتد، بی هیچ حمایتی از جامعه‌ی مسوول و ادبیات غیرمسوول، باید بگوییم که ما با قدرتی بیشتر از آن چه این جا نوشته می شود روبرو هستیم. قدرتی که قادر است پشت پرده های ضخیم «کن. فیکن» بکند. توجه می کنید؟

▪ ▪ ▪

یک سوال از کورش زندی

کورش عزیز، به تازگی مجموعه‌ی شعری از تو در کتابخانه‌ی دگرباش منتشر شد. از شعرها و چرایی نوشتن، و از تصمیم به انتشار شعرها بگو

در مورد نوشتن و انتشار شعر‌ها، من فکر می‌کنم ما احتیاج شدیدی به داشتن ادبیات همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting داریم. ادبیات همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting صدای همجنسگراست و ما به ادبیات امروزی و الانی برای همجنسگراها نیاز داریم. تا کی فقط به چند شعر ایرج میرزا و چند داستان سعدی رجوع و اشاره کنیم؟ چند نفری هم که تا حالا گاه و گاه تک مضراب‌هایی در داستان‌هاشان درباره‌ی همجنسگرایی زده‌اند، یا این را به عنوان یک مساله‌ی منفی مطرح کرده‌اند، و یا طبق معمول آنقدر موضوع را در حاشیه مطرح کردند که در همان حاشیه باقی مانده. داشتن ادبیات همجنسگرا و انتشارش، هم این کمبود را برطرف می‌کند، هم آگاهی‌دهنده ست، و هم می‌تواند پایه‌گذار خوب و مثبتی برای مطرح کردن و مطرح شدن همجنسگراها و مشکلاتی که دارند باشد.

با وضعی که ما الان در اینجا داریم - که همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting جایی برای صدای‌اش و گفتن حرف‌های‌اش ندارد - دنیای وبلاگ محیط خوبی برای این صدا و حرف زدن است. در سطح فردی، خب، همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting دغدغه‌های ذهنی‌اش را با نوشتن بیرونی می‌کند و انبار کردن فکر و حس و دغدغه‌ها توی خودمان باعث انفجار درونی‌مان نمی‌شود. البته این یک راه حل نیست، کامل هم نیست، ولی کمک کوچکی به خودمان است. در سطح جامعه‌ی همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting، دیدن و خواندن وبلاگ‌ها حس تنهایی همجنسگرایان را از بین می‌برد. جمع وبلاگ‌ها یک جامعه مجازی ساخته که می‌شود به آن تعلق داشت.

در سطح کلی، وجود وبلاگ‌ها جامعه‌ی دگرجنسگرا را متوجه می‌کند که ما وجود داریم و تنها به وجود داشتن هم قانع نیستیم. می‌خواهیم زندگی کنیم و صدای خودمان را داشته باشیم. علاوه بر این با خواندن و دنبال کردن وبلاگ‌ها و نوشته‌های ما، دگرجنسگراها می‌بینند ما با خودشان هیچ فرقی نداریم. آدم‌ایم و همان خواسته‌هایی را داریم که خودشان دارند: زندگی و امنیت و آرامش و خوشبختی.

در کل فضای وبلاگنویسی همجنسگراها بازتر شده است. آن خودسانسوری‌هایی که قبلن در نوشته‌ها می‌دیدم، دارند محو می‌شوند.

در مورد شعرها و چرایی شعرها — همان‌طور که ما همگی یک سایه‌ی بیرونی داریم که روی زمین یا دیوار یا اشیا می‌افتد، همه‌مان یک سایه‌ی درونی هم داریم که توی زندگی خودمان می‌افتد، و همان هویت جنسی و گرایش جنسی و نیاز جنسی‌مان است. همان‌طور که سایه‌ی بیرونی از ما جداشدنی نیست، این سایه درونی هم جداشدنی نیست.

این هویت، گرایش، نیاز، همه جا با ما هست. توی خیابان، سر کار، سر کلاس دانشگاه، توی شلوغی‌های تظاهرات، توی مجلس ختم کسی. همه جا با ما هست. صحبت در شعرها و مطرح کردن احساسات جنسی در کنار مسائل و دغدغه‌های دیگر در شعر، نشان دادن جداییناپذیر بودن ما و این سایه‌ی درونی‌ست. همیشه و همه جا هست. پس حالا که هست و همیشه هست، چرا حرف‌اش را نباید زد؟ شاید با حرف زدن درباره‌ی این سایه‌ی درونی بتوانیم جامعه را با این سایه آشنا کنیم و نشان بدهیم که سایه‌ی تاریک و وحشتناکی نیست. مثل سایه‌ی بیرونی ما بی‌آزار است.

و شاید ما به جایی برسیم که روزی همان‌طور که کسی بخاطر سایه‌ی بیرونی ما، ما را قضاوت نمی‌کند و یا به خاطر خوش‌فرم و بدفرم بودن این سایه‌ی بیرونی، ما را طرد و مجازات نمی‌کند، سایه‌ی درونی ما، یعنی هویت و گرایش جنسی ما پذیرفته بشود و پایه‌ و زمینه‌ی تبعیض و قضاوت و مجازات و طرد شدن نباشد.

موضوع دیگر در مورد شعرها این است که با وجود این که من در رابطه‌ی جنسی هم از فاعل‌بودن لذت می‌برم و هم از مفعول‌بودن، در بیشتر شعرها حالت مفعول‌بودن منعکس شده است. جامعه‌ی ما آنقدر در افکار و ذهنیات فرهنگ مردسالارانه فرو رفته که حتی خیلی از خود مردهای همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting هم روی مفعول بودن در رابطه‌ی جنسی حساسیتی شدید دارند و هنوز آن را نشانه ضعیف و حقیر بودن می‌دانند. باور نکردنی ست!

این انعکاس در شعرها برای این است که بگویم من اگر در رابطه‌ی جنسی نقش مفعول را انتخاب می‌کنم، اول این که این انتخاب خود من است و دوم این که مفعول بودن در رابطه‌ی جنسی، چیزی از من و آنچه که هستم کم نمی‌کند. تصور برتر بودن و یا حقیر بودن یک فرد بر اساس نقش آن فرد در رابطه جنسی، تصوری غلط و زاییده‌ی ذهن افراد ناآگاه است و پایه‌ای بر واقعیتِ ارزش‌های انسانی ندارد.

و آخر این که در شعرهایم دوست دارم فکر و حسی مثبت منعکس باشد. اگر دنیای بیرون را از من گرفتند و خفقان به سرم آوار کردند، من زندگی و خواسته‌هام را متوقف نمی‌کنم. فکر و حس‌ام را نمی‌توانند بگیرند و زندان کنند. همانطور که سایه‌ی بیرونی‌ام را نمی‌توانند ازم جدا کنند، این سایه درونی‌ام را هم نمی‌توانند.

خودم هم یه آدم معمولی‌ام. بیست و شش ساله. هم کار می‌کنم و هم دانشجوی نیمه‌وقت کارشناسی ارشد هستم.

وقت به‌خیر
کورش زندی

▪ ▪ ▪

وسوسه‌ها
طبیعی
مثل گذشتن ساعت‌های روز
وسوسه‌ها می‌آیند
در شکل آن بدن‌ها
که نا‌خواسته
حواس از ارتفاع قدشان
به عمق تصور مکیدن آلت‌هاشان
پرت می‌شود.
در شکل سینه‌ای پر مو
که از لای یقه‌ای باز
هوس بوسیدن را
تاول تاول روی لب‌ها می‌چیند.
به شکل بوی تنی
که در تاکسی
صف بانک
یا ازدحام اتوبوس
به دنبال می‌کِشدت
و می‌بردت تا ناکجا آباد
اگر بروی.

طبیعی
مثل گذشتن ساعت‌های روز
وسوسه‌ها می‌آیند
به شکل نیش ترمزها
تکان سرها و لبخندها.
به شکل آن مرد
که در جایی شلوغ
نگاهش نشانه‌ات می‌کند
و تو می‌دانی
و او می‌داند
و تو می‌دانی که او می‌داند
و او می‌داند که تو می‌دانی.
و یا به شکل مرد گستاخی
که کنجکاویش را
روی هر پله ایستگاه مترو
پیش پایت می‌چیند
و درمانده در کلام
می‌خواهد بداند
می‌کنی یا می‌دهی.

طبیعی
مثل گذشتن ساعت‌های روز
وسوسه‌ها می‌آیند و می‌آورند
فکرِ هیجانِ یک رابطه پنهانی با غریبه‌ای را
راست کردن در شلوار را
آن قطره‌های آرام و زلال از سر آلت را
و حواس من
در فضای بوی دلچسب هر بدنی که گیج باشد
بوییدن هر لای پای عرق‌آلودی را که خیال کند
همیشه
به گردش در مدار تخم‌های تو برمی‌گردد

شکار شاعر
نشستن‌ات پشت میز و
شعر نوشتن‌ات،
ته‌ریش‌ات و
آشفتگی موهایت و
عریانی یک‌سره‌ات،
طبیعت
جنگل
وحشی

پا
ور
چین
پا
ور
چین،
شانه‌ها فشرده در هم،
خیره به شکار،
پلنگ گرسنه
به زیر میز می‌خزد.

کدام واژه؟
حلقه پاهایم
از کمرت باز می‌شود
در درونم که محکم
می‌کوبی و
می‌کوبی و
می‌کوبی.

دیوار بالای تخت
با لحنی سخت
می‌گوید:
به بن‌بستی رسانده‌ات
که می‌خواست و می‌خواستی.

تو می‌کنی
با بیرون‌کشی‌های آرام،
با فروبَری‌های یک‌باره و عمیق.
تو می‌کنی و
می‌کوبی در من و
تمام قدغن‌ها
در هم می‌شکنند.
قطره‌های تابستان
از شقیقه‌هایت
از میان ته‌ریش‌ات
از موهایت که با هر کوبیدن‌ات در من
جلوی پیشانی‌ات تاب می‌خورند،
رها می‌شوند
روی من می‌چکند.

دیوار بالای تخت
با لحنی سخت
می‌گوید:
به بن‌بستی رسانده‌ات
که دوست دارد و دوست داری.

تو می‌کنی
با اشتیاق جوانِ نو بالغی که تازه آموخته
کردن را.
تو می‌کنی
با مهارت قهرمانی که همیشه تجربه کرده
بردن را.
تو می‌کنی و
می‌کوبی در من و
داغ‌تر از بُریده‌نفس‌هایت
صدایت می‌گوید:
به چشم‌هایم نگاه کن.

به چشم‌هایت نگاه‌ می‌کنم.
نگاه می‌کنم
تا آن حرفی که کلام نمی‌داند،
بین من و تو گذر کند.

بکوب در من، بکوب
بکن از ته دل، بکن
تا از هر بازدمِ بلند و پر آه
تا از هر فشار چنگ‌ به شانه‌هایت
تا از هر گفتنِ " نذار زود بیاد"
بدانی
دوست دارم
آن‌چه با من می‌کنی
وقتی من را می‌کنی.

در رفت‌ها و آمدهای سُرنده آلت تو
به اعماق تن‌ام
حسی هست
که درمانده می‌کند
واژه‌هایم را.

اجنه
در حمام
تخم‌های هم را شِیو می‌کنیم.
در اتاق نشیمن
پیش صفحۀ تلویزیون
وقت اخبار
برای هم لیس‌شان می‌زنیم.
داغ می‌کنیم.
جوش می‌آریم.
آلت‌هایمان را در دهان هم می‌کنیم و
با آوُردن آب هم حال می‌کنیم.

در رخت‌خواب ریسه می‌رویم
که دیوثی در سیمای جیم الف گفت:
آمدن منی در خواب
از هم‌آمیزی با اجنه است و
زنا
از ورود دو جن به تن دو آدم
رخ می‌دهد!

خ خ خ خ خ خ خ خ
پف ف ف ف ف ف ف ف

دامبولی دیمبو، اجنه جون
زود پاشین بیاین، اجنه جون
ما می‌خوایم‌تون، اجنه جون
وخت ندارین؟ خیالی نیس
ما جنّ ِ همیم، اجنه جون.
دامبولی دیمبو، بزن و برقص
دامبولی دیمبو، بگیر و بکن
دامبولی دیمبو، بخواب و بده
دامبولی دیمبو، آب‌مو بیار
وخت ندارین؟ خیالی نیس
ما جنّ ِ همیم، ما جنّ ِ همیم.
دامبولی دیمبو، آی دامبولی دیمبو

لحظه‌های بعد از
تو نفس می‌کشی آرام آرام.
سرِ انگشتم، چرخان
در منی‌ات
با موهای نرم شکم‌ات
دایره‌ای می‌سازد.

انگشتم می‌چرخد
مثل چرخ‌های یک تاکسی
با مسافری‌ روی صندلی پشت
که دور شهر می‌گردد
می‌رود و برمی‌گردد
تماشا می‌کند
حیرت می‌کند
این همه چاقوی بی‌دسته از کجا آمده است!

تو نفس می‌کشی آرام آرام و
انگشتم می‌چرخد،
مثل عقربه‌های امیدوارِ یک ساعت
در دیاری مایوس
که زمان در آن
منتظر امام‌زمان است فقط،
مثل سکه‌ای چرخان در هوا
که در قلک چمکران می‌افتد،
مثل ملاقه‌ای
که آش نذری هم می‌زند.

انگشتم در منی‌ات
می‌چرخد می‌چرخد
مثل گروه درویشان مولویه در رقص سماع
برای فراموشی،
مثل زائرانی گِرد کعبه
به امید رفتن به بهشت،
مثل چرخ فلکِ شهر بازی
برای شادی بچه‌ها،
مثل یک سر گیجه
از وحشت دیدن ارتفاع ناآگاهی.

تو نفس می‌کشی آرام آرام و
چشم‌هایت را باز می‌کنی.
انگشتم می‌چرخد
مثل گردبادی که یآس را به دورها می‌اندازد،
مثل پره‌های پنکه‌ای که باد خنک می‌آرد.

تو نفس می‌کشی آرام آرام و
لبخند می‌زنی.
انگشتم می‌چرخد
مثل منظومه‌ای با آرامش
که دور خورشید.

سرِ انگشتم
پیغام طعم تو را
به دهانم می‌رساند.

نیست که نیست
هر چه می‏گردم
نیست که نیست.
پیدایش نمی‏کنم.

کشوی آشپزخانه
کمدهای اتاق خواب
لای کاغذهایش
میان کاغذهایم
زیر تخت
توی کفش
لای کتاب
پشت در
پشت قاب عکس
هر چه می‏گردم
نیست که نیست.

همه جایی را هم
که چیزهای مهم را قایم می‏کنم
- لای بوی عرق لباس‏زیرهای نشُسته‏اش
لای بوی پیراهن‏هایش
لای چروک‏های پایین زیپ شلوارهایش -
همه را گشتم.
نیست که نیست!
پیدایش نمی‏کنم.

همه چیز سر جایش هست
جز آنچه که لازم دارم امروز.
کجا گذاشته‏ام صبرم را؟

در همین زمینه
• مجموعه‌ی شعرهای کورش زندی به نام «حرف اول» در کتاب‌خانه‌ی دگرباش
• وبلاگ «حرف اول»، کورش زندی

2010-09-08T13:13:00.000-07:00

پاره‌شدن نخ تسبیح چه‌طوری است؟

خاک، دفتر ادبی رادیو زمانه

گفتگوی حمید پرنیان، مقاله نویس، مترجم، سردبیر نشریه چراغ

با

خشایار خسته، شاعر، داستان نویس

به مناسبت انتشار کتاب آخر وی

قهوه خانه

انتشارات گیلگمیشان

خشایار خسته از سال ۲۰۰۴ در وبلاگ پسر خسته می‌نویسد و در شمار وبلاگ‌نویسان قدیمی است. در سال ۲۰۰۸ مجموعه شعر خود به نام «درست گفتم؟ حرف‌های ما همیشه این‌طور بوده» را با نشر افرا، و در سال ۲۰۱۰ داستان بلند «قهوه‌خانه» را با نشر گیلگمیشان که انتشاراتی متعلق به کتابخانه‌ی دگرباشان است منتشر کرد. وی تحصيلات آكادميك خود را در دانشگاه تبريز در رشته‌ی مهندسی مکانیک انجام داده است. فعالیت‌های شغلی او نزدیک به رشته‌ی تحصیلی‌ اوست.
خشایار، شعرهای مجموعه‌ای که از تو در کتابخانه‌ی دگرباش منتشر شده، هر کدام یک داستان است، یعنی شعرها هر کدام یک ماجرا را روایت می کنند، از اول تا آخر، یک داستان از زندگی یک همجنسگرا، در یک فضای خفقان‌آور فرهنگی. در واقع پیش از نوشتن داستان بلند قهوه‌خانه، شعرها از نظر شیوه‌ی برخورد، داستان بودند. تفاوت آن داستان‌سرایی در شعر، و این داستان‌نوشتن در قالب داستان، برای نویسنده‌ی این متن‌ها چیست؟

صحبت‌هایی با دوستانی كه آن شعرها را خوانده بودند، داشتم. متوجه شدم چیزی را كه من در بازخوانی شعرها می‌بینم، مخاطب نمی‌بیند. من فضایی را در آن شعر/داستان‌ها آفریده بودم كه انگار قسمتی از آن فضا بیرون بود و قسمت دیگری از آن فضا در درون من جریان داشت و من با اشاره‌هایی كه كلمات/شعر فقط برای خودم داشتند، در بازخوانی شعر، وارد آن فضا می شدم ولی مخاطب نمی‌توانست آن اشاره‌ها را ببیند و حق هم داشت
.
بعدها فهمیدم آن اشاره‌ها خیلی شخصی هستند و طبیعی است كه مخاطب نتواند وارد فضای ترسیمی من بشود. یكی از دلایل نوشتن قهوه‌خانه به این صورت که هست، گسترش فضای توضیح برای خودم و فراهم كردن امكان توضیح همین اشاره‌ها بود. من شعر را یك دفعه و در عرض چند دقیقه می‌نویسم؛ اتفاقی در بیرون از من می‌افتد، این اتفاق را می‌بینم و اتفاق می‌شود مال من.

رمان قهوه‌خانه، اثر خشایار پسر خسته
توی من خودش را می‌كوبد به در و دیوار، زخمی‌ام می‌كند، آن قدر این تو می‌ماند و درون من را می‌ساید و خودش هم ساییده می‌شود كه در نهایت می‌شود یك قطعه شعر. و در یك لحظه، وقت بیرون آمدن‌اش می‌شود و در عرض چند دقیقه عصاره‌ی باقی‌مانده، روی كاغذ نوشته می‌شود. این پروسه آزاردهنده است.
اتفاقات قهوه‌خانه آزارم می‌داد و تمام روح‌ام را درگیر خودش كرده بود و خیلی طول می‌كشید كه عصاره‌اش بیاید روی كاغذ. تصمیم گرفتم این‌بار از این قالب استفاده كنم برای رها شدن‌ام. این هم دلیل دیگری برای انتخاب قالب داستان برای داستان‌سرایی بود. شاید اگر بیشتر بگردم، دلایل دیگری هم پیدا بشوند ولی همه‌ی این دلایل به نظرم بر می‌گردند به یك دلیل اصلی: چاره‌ی دیگری نداشتم.
در جواب دوستی که در مورد داستان قهوه‌خانه سوال کرده بود، نوشته بودی: «ادبیات مساله‌ی من نیست». این جمله چه معنایی دارد؟ اگر ادبیات مساله‌ی خشایار نیست، و با توجه به این که خشایار چیزی حدود شش سال است که به طور منظم می‌نویسد، انگیزه‌ی این نوشتن چیست؟
من نمی‌دانم زنانی كه باردار می‌شوند ، وقت زایمان به تربیت بچه‌شان فكر می‌كنند یا نه. منظورم همان لحظه‌ی به دنیا آوردن بچه است. مادر مجبور است بچه را به دنیا بیاورد. خیلی خوب می‌شد اگر قبل از بارداری كتاب‌هایی را در مورد تربیت بچه می‌خواند . ولی شما فكر می‌كنید آیا تمام مادران قبل از بارداری‌، كتاب‌های تربیت بچه را می‌خوانند؟ خب، می‌دانیم كه شاید بعضی‌هاشان بخوانند و از بین این بعضی‌ها شاید عده‌ی كمی هم بتوانند بچه‌شان را خوب تربیت كنند. اما باز هم همه‌مان می‌دانیم كه مطالعه‌ی كتاب‌های تربیت كودك، شرط كافی نیست برای تربیت كودك.
من اگر می‌خواستم، شاید می‌توانستم اصول و اسلوبی را كه دوست‌مان انتظار دیدن‌شان را در قهوه‌خانه داشت، رعایت کنم و بچه‌ام شبیه چیزی بشود كه دوست‌مان می‌خواست. اما نشد چون نخواستم. من باید قهوه‌خانه و همه‌ی شعرهای‌ام را همین طور كه می‌بینید می‌نوشتم. دغدغه‌ی من ادبیات نیست‌. دغدغه‌ام رهایی از درد زایمان است. ادبیات را می‌پرستم و حوزه‌ی احاطه‌ام بر ادبیات در اشعار و نوشته‌هایم قابل بررسی است. اما ادبیات برای من ابزار كار است نه آرمان و مدینه‌ی فاضله.
دوست من كه بسیار كتاب می‌خواند و بسیار در مورد كتاب حرف می‌زند، مانند بسیاری از هنرمندان و دانشمندان اطراف‌مان گم شده است در وسیله و ابزار. دغدغه‌اش زیباست اما این نگاه به ادبیات، به كار من نمی‌آید. درد ‌من را دوا نمی‌كند. «نوشتم تا مگر بتوانی با من بیایی و زندگی‌ام را تو هم كمی زندگی كنی، مگر بفهمی كه پاره شدن نخ تسبیح چه‌طوری است و بفهمی كه علوم سراسر كشك بشری، فقط برای کج و راست كردن و تماشای غنچه‌ی لب سیندرلا به درد می‌خورند.» صفحه ۲۹ پاراگراف اول.
ادبیاتی كه صحبت از آن می‌رود باید بتواند از خود فراتر برود و بتواند كه فدا شود و در این فدا شدن خون‌آلود، مگر بتواند ترك كوچكی را در این دیوار قطور انكار بیافریند. این دیوار، دیواری است كه فكر را از زندگی، نگاه را از زندگی، ادبیات را از زندگی و انسان را از زندگی جدا نگه می‌دارد. ادبیاتی كه نتواند مرا با زندگی آشنا كند - تو را با زندگی آشنا كند - به درد من نمی‌خورد.
چرا قهوه‌خانه به عنوان مکان داستان انتخاب شد؟ زندگی آدم‌های داستان بیرون از قهوه‌خانه جریان دارد. قهوه‌خانه فضای موقت است، چطور در داستان به فضای دائم تبدیل شده؟ آیا حضور در قهوه‌خانه به معنای عدم حضور در خیابان‌ها و خانه‌ها است؟ یعنی یک زندگی زیرزمینی؟
قهوه‌خانه عصاره‌ی جامعه‌ی ایران امروز است. قهوه‌خانه جایی است كه بچه‌های وبلاگ‌نویس از وجود آن بی‌اطلاعند. بچه‌های بلاگر دگرباش، بسیار ایزوله هستند و در دنیاهای خودشان زندگی می‌كنند. تا این پیله دریده نشود و سایر زندگی‌های جاری در این جامعه از طرف دگرباشان فعال دیده نشوند، این جامعه به یك جمع‌بندی كلی برای حركت سازنده نخواهد رسید. كشف و اعلام این زندگی‌های جاری یكی از اهداف انتخاب قهوه‌خانه بود برای من.
قهوه‌خانه مكان منفوری است در دید جامعه‌ی برتری‌پسند. از این بابت، مكان ذهنی قهوه‌خانه‌نشینی با مكان ذهنی همجنسگرایی برای من هم‌ارز است. قهوه‌خانه‌نشین، مطرود است. همجنسگرا هم مطرود است. از طرف دیگر، ما می‌توانیم نمودهای بسیار آشكار سیستم مردسالارانه را در این مكان از نزدیك ببینیم و نحوه‌ی چرخش قدرت و دست به دست شدن آن و فجایع عرَضی آن را لمس كنیم.
اما قهوه‌خانه به دلایل بسیار زیادی، مكان مستعدی است برای بروز نوع خاصی از همجنس‌خواهی مردانه. این نوع خاص همجنس‌خواهی از طرف دوستان روشنفكر همیشه طرد شده است و خودخواسته از كنار آن گذشته‌اند و به آن نپرداخته‌اند. طبیعی است كه این نوع همجنس‌خواهی، چندش‌آور است ولی وجود دارد.
اما در مورد زندگی زیرزمینی یك همجنسگرا در ایران، طبیعتن زندگی زیرزمینی دارد و حضور وی در خیابان و قهوه‌خانه و هر جای دیگری، زیرزمینی است. مخفی‌بودن برای یك همجنسگرای ایرانی درونی شده است و همه جا این مخفی بودن را با خود حمل می‌كند. جلوتر می‌روم. ارتباط هر همجنسگرای ایرانی كه در ایران زندگی می‌كند، با خودش هم حتی زیرزمینی و مخفی است.
سال گذشته، خشایار و چند نویسنده و شاعر دیگر همجنسگرا همزمان با نمایشگاه کتاب ۸۸ ایران، هر کدام مجموعه‌ای از آثار خود را منتشر کردند. بعد از انتشار مجموعه‌ی شعرهای همسرشت، یک سال پیش از آن، این اولین قدم در انتشار آثار نویسندگان دگرباش بود. چه ضرورتی داشت این انتشار؟
شاید بتوانیم انتشار منسجم این آثار را، نوعی اعلام وجود و كسب هویت اجتماعی از طرف اقلیت بلاگر دگرباش ببینیم. البته می‌دانیم كه این هویت‌، ارزشی به اندازه‌ی هویت نویسنده‌ی غیر دگرباش كه با اسم خودش می‌نویسد، ندارد و نوعی هویت موهوم است ولی شاید این ضرورت كسب هویت، حتی هویتی موهوم، از طرف ناشران این مجموعه‌ها احساس شده باشد.
پیشنهاد چاپ كتاب از طرف انتشارات افرا انجام شد و من بی‌درنگ به این پیشنهاد، پاسخ مثبت دادم. حركت‌های جمعی، همیشه مورد توجه من بوده چون می‌دانم كه یك دست صدا ندارد. نمایشگاهی تشكیل شد و به همت انتشارات افرا، نویسنده‌های همجنسگرا توانستند نوشته‌های پراكنده‌شان را در قالب‌های منسجم‌تری ارائه كنند و شاید توانسته باشند هویت موهوم مورد بحث را كسب كرده باشند گذر زمان نشان خواهد داد كه كسب این هویت لازم بوده است یا نه ولی هم ناشر این آثار و هم خود نویسندگان، به ضرورت انتشار این آثار رسیده بودند.
با توجه به شرایط زیستی دگرباشان ایران، آیا انتشار اشعار قدم موثرتر و ضروری‌تر است، یا ایجاد کارگاه‌های آموزش حرفه برای نوجوانان همجنسگرا؟ یعنی، در واقع، آیا کتابخانه‌ی آنلاین ضروری‌تر بود یا کورس کامپیوتر آنلاین. به عنوان شاعر همجنسگرایی که داستان‌های‌اش همه به مشکلات زندگی همجنسگرایان رده‌های پرمشکل‌تر جامعه‌ی دگرباش پرداخته، آیا ایجاد خدمات اجتماعی بیشتر از تولید ادبیات، ضرورت ندارد؟
طبیعی است كه كسب مهارت برای یك نوجوان دگرباش بسیار ضروری‌تر از مطالعه‌ی آثار دگرباشان است. اما این كه ارگانی باشد كه خدمات آموزشی مهارت‌های اجتماعی را برای نوجوانان دگرباش فراهم كند، بسیار آرمانی و دور از واقعیت‌های جاری اجتماعی به نظر می‌آید. همیشه توصیه‌های دوستانه‌ی من و دوستان هم‌نسل من برای جوان‌ترها در اولین لحظات دیدار و آشنایی، حول همین مسائل چرخیده است.
حتمن یك نو جوان همجنسگرا بسیار بیشتر از یك نوجوان دگرجنسگرا نیاز به استقلال مالی و وجهه‌ی اجتماعی خوب دارد. فرد همجنسگرا هر لحظه از زندگی‌اش را در ترس طرد شدن از طرف خانواده و جامعه می‌گذراند و تنها ضامن بقای این فرد، مهارتی است كه برای تولید پول دارد.
تشویق نسل جوان برای كسب مهارت و توضیح دلیل این اصرار می‌تواند در راس مطالب ارائه شده از طرف قشر فعال همجنسگرایان قرار گیرد ولی اقدام در مورد آموزش این مهارت‌ها فكر نمی‌كنم هنوز امكان‌پذیر باشد. من متوجه دلیل مقایسه‌ی كورس كامپیوتر آنلاین و كتابخانه نمی‌شوم. شما با یك اجتماع مشخص و امكانات مشخص طرف نیستید كه بتوانید شروع به حركت‌های اجتماعی بكنید. من شكاف عمیقی را در برداشت شما از طرز زندگی همجنسگرایان در ایران و برداشت خودم از این زندگی می‌بینم.
من از همجنسگرایانی حرف می‌زنم كه همجنسگرایی را نفی می‌كنند و جذب سیستم مردسالارانه شده‌اند. خودشان وجود خودشان را نمی‌پذیرند. شما از برگزاری كلاس‌های آنلاین كامپیوتر صحبت می‌كنید.
خشایار از ادبیاتی که تولید می‌کند، چه می‌خواهد؟ این ادبیات، که مساله‌ی خشایار نیست، پس چیست؟
تولید این نوشته‌ها تنها كاری است كه من تا امروز توانسته‌ام برای خودم انجام دهم. و این تولید شاید در مرحله‌ی اول، نه برای ارائه كه فقط از روی ناچاری بوده است. تنها كاری كه آدم ‌بی‌پناه از دست‌اش بر می‌آید ، فریاد زدن است. فریاد زدن آرام‌ام می‌كند. خشایار با این نوشتن‌ها خودش را درمان می‌كند. كاری می‌كند كه از دایره‌ی سلامت روانی بیرون نیفتد.
او دیالوگ ناممكنی را با زندگی می‌آفریند و برای این آفرینش از ادبیات استفاده می‌كند و ابایی ندارد از این كه ادبیات او، نام‌اش ادبیات نباشد. چون دغدغه‌اش، یدك كشیدن نام ادیب نیست. ما در ادبیات همجنسگرایی، همسرشت را داریم. همسرشت هیچ نیازی به تعریف و بزرگ‌نمایی ندارد. نوشته‌های او عمق دنیاهای مخفی‌همجنسگرا را عریان و بی‌پرده می‌كوبد توی صورت مخاطب.
وی از معدود همجنسگرایانی است كه موفق شده است در عین همجنسگرایی، دیالوگی را با دنیای همجنسگراستیز اطراف خود آغاز كند و انكار وجود زندان‌های ‌تاریك همجنسگراستیزانه و مردسالار را با مشكل مواجه كند.
من این كلنگ را همیشه و با تمام توان خواهم كوبید توی صورت این دیوار و هیچ برایم مساله‌ای نیست كه شما اسم‌اش را ادبیات بگذارید یا كلنگ یا هر اسم دیگری كه دوست دارید.
داستان بلند قهوه‌خانه، با شیوه‌ی پردازش رمان نوشته شده و با همان شیوه‌ی پردازش، با توجه به آدم‌ها و مکان و زمان و گسترش موضوع، پیش می‌رود، و انگار حتی بدون اطلاع نویسنده، قطع می‌شود. در جایی قطع می شود که قرار بوده حداقل صد صفحه‌ی دیگر نوشته شده باشد تا موضوعاتی که شروع شده‌اند را به تا نزدیک آخر، برساند. این قطع شدن، که جوری طراحی شده که خواننده کاملن باور می کند اتفاقی است، چطور پرداخته شد؟
قهوه‌خانه قسمتی از برداشتی است كه من از زندگی‌ام دارم. من زندگی‌ام و خودم را می‌نویسم. زندگی من هیچ وقت روالی عادی نداشته است برای خودم. جریانی شروع می‌شود و افرادی در این جریان شركت می‌كنند و در یك لحظه‌ی خاص، این جریان دود می‌شود و همه چیز ناتمام باقی می‌ماند و این دود شدن لحظه‌ای به قدری سریع و شدید است كه مجال ادامه‌ی جریان را حتی در ذهن‌ات پیدا نمی‌كنی. شاید جرات‌اش را هم نداشته باشی. قطع آنی ارتباطات عاطفی عمیق با دوستانی كه اطلاعی از گرایش‌ات ندارند، ترك محل كار و حتی زندگی به دلیل مشكلاتی كه منشاء پنهان آن گرایش ناشناخته‌ی جنسی است، شروع جریان‌های عمیق عاطفی با دوستی همجنسگرا و قطع یك باره‌ی آن به دلیل ترس و عدم امنیت، این‌ها همه تصاویری است كه من از زندگی‌ام دارم و همین‌هاست كه در قهوه‌خانه هم دیده می‌شود.
آیا زندگی نیمه‌کاره و ناتمام و نکرده‌ی دگرباشان، انگیزه‌ی این طرح بود؟
مطالعه‌ای بیرونی برای انتخاب طرح مورد سوال شما نداشتم. اینطور نبوده كه تصمیم بگیرم و برای انتقال مطلب‌ام قالبی را در بیرون از خودم، انتخاب كنم و طرح‌ریزی كنم و بعد بر اساس آن طرح، مطالب‌ام را انتقال دهم. قهوه‌خانه بر اساس چیزی كه من تا آن روز زندگی كرده بودم و دیده بودم، در درون من شكل گرفت و خواستم بنویسم‌اش. الان كه همراه با شما، خودم هم بعنوان مخاطب نشسته‌ام و قهوه‌خانه را می‌خوانم، همان چیزی را می‌بینم كه شما می‌بینید. پایان بی‌مقدمه و غافلگیركننده.
زندگی دگرباشان در ایران تا اندازه‌ای با قصه و افسانه مخلوط است. آیا بیرون از جامعه‌ی دگرباشان ما می‌دانیم آن تو چه می‌گذرد؟ آیا ادبیات، قرار است به ما بگوید آن تو چه خبر است؟
من ، خودم و زندگی‌ام را برای‌تان تصویر می‌كنم و امیدوار می‌شوم كه این فریادهای من شنیده شوند و می‌دانید كه این امید برای شنیده‌شدن در مرحله‌ی دوم قرار دارد. همانطور كه گفتم ، فریاد من از روی ناچاری است.
در داستان، ما با چند نمونه از مردان گی روبرو هستیم. یک مرد گی روبرو هستیم که در طول داستان معلوم می‌شود ترانس‌سکسوال است، گی نیست. با یک مرد روبرو می شویم که اصلن گی نیست، استریت است، اما اجبار تجربه‌های کودکی باعث شده که گی‌بودن تنها شیوه‌ی آموخته‌ی زندگی‌اش باشد. با یک مرد گی روبرو می‌شویم که به نظر می‌آید گی پنهان است، با مردها رابطه‌ی اروتیک دارد و با زنی ازدواج می‌کند. با یک مرد گی روبرو می‌شویم که گی است، و ظاهرن تنها مرد گی رسمی داستان است اما قادر به ایجاد ارتباط اروتیک و عاطفی دوجانبه با مردان دیگر نیست؛ این یعنی چی؟ این معضل زندگی مردان گی و گی‌نما و گی پنهان این داستان، یعنی چی؟
این یعنی سردرگمی. این یعنی ما هنوز نمی‌دانیم با كسی كه خودش را گی معرفی می‌كند چطور برخورد كنیم. حتی این جا خیلی‌ها‌ نمی‌دانند با خودشان چطور باید برخورد كنند. یعنی این كه كسی كه ترنس است اگر شانس نداشته باشد، ممكن است یك عمر با بدن اشتباهی زندگی كند و مشكلات عجیب و كشنده‌ای برای خودش و دیگران بوجود بیاورد.
نقش آن خانم جوان لزبین که برادرش به اجبار گی شده، در این داستان چی است؟ آن جا چکار می‌کند؟
لزبین‌ها هم قسمتی از زندگی مخفی من هستند. وجود دارند ولی حضورشان آن قدر برای من گی كم‌رنگ است كه بعد از پیدایش شخصیت زینب در داستان، نتوانستم بیشتر از آنچه در داستان می‌بینید، در مورد‌اش حرف بزنم. لزبین‌ها و گی‌ها گاهی به توافق‌هایی می‌رسند برای تشكیل زندگی مشترك اجتماعی. من این زندگی را درون خودم بررسی می‌كنم و هنوز به نتیجه‌ای كامل و قابل ارائه نرسیده‌ام.
نمی‌دانم این زندگی، در جامعه‌ای مثل ایران چطور ادامه پیدا می‌كند، به كجا می‌رود و آیا می‌تواند گره گشای زندگی همجنسگرایان باشد یا مثلا نه‌، خود ‌تشكیل ‌‌این زندگی هم مثل خیلی از كارهای دیگری كه برای رهایی انجام می‌شوند، ممكن است تبدیل به بار اضافی و تصمیمی پرهزینه بشود.
ماها در برهوتی ایستاده‌ایم كه هیچ جاده‌ای در دید‌رس ما نیست. تا جایی كه چشم كار می‌كند، برهوت است و بیابان. حالا بعضی‌ها می‌نشینند، بعضی‌ها ترجیح می‌دهند راه بیافتند. این‌ها كه راه می‌افتند هر كدام‌شان به سمتی می‌روند كه حس می‌‌كنند درست است. هیچ تضمینی نیست.
اما ترجیح من هم راه رفتن است. یك همجنسگرا در ایران بسیار سردرگم و نامطمئن است. هیچ جای پایی نیست كه بتواند اطمینان بدهد به این همجنسگرا تا او دنباله‌ی راهی را بگیرد كه قبل از او طی شده و به نتیجه رسیده است. می‌دانید كه ما همجنسگراهایی را داریم كه به هر دلیل ازدواج كرده‌اند با جنس مخالف، با یک دگرجنسگرا و شاید فرزند هم داشته باشند.
همجنسگراهایی را داریم كه ازدواج نكرده‌اند و هنوز مقاومت می‌كنند. می‌دانید كه هر دو گروه با مشكلات پیچیده و عجیبی رو به رو هستند و فشار زیادی را تحمل می‌كنند. اما فكر می‌كنم ازدواج یك گی و یك لزبین در ایران هنوز تجربه نشده است و یا من اطلاعی از آن ندارم. من این مورد را بررسی می‌كنم و گاهی فكر می‌كنم این روش، می‌تواند برای كاهش فشار اجتماعی و روانی بعضی از همجنسگراها مفید واقع شود. ما همجنسگراهای ایران امروز، چاره‌ای جز قدم گذاشتن در نا شناخته‌ها و آزمودن روش‌های مختلف زندگی نداریم.
کاراکترها نمونه‌ای در فضاهای دیگر ندارند. مثلن در کانادا این تصویر را نمی‌شود در میان همجنسگراها دید. این جمع‌ها و این مشکلات و این درگیری‌ها و این فضای خفه‌ی مثل قهوه خانه، این فشار همه جانبه‌ی دولت و فرهنگ و جامعه و خانواده. شکلی که همجنسگراهای این داستان به خواننده نشان می‌دهند، مثل غده‌ای است که از تنی که سعی شده طبیعی دیده شود، بیرون می‌زند.
فضای به‌ناچار ظاهر و باطن، یک فضای اجباری است، یک انتخاب شخصی برای زندگی خصوصی و عمومی نیست. این ظاهر و باطن اجباری، در فرهنگ ایرانی، که روی سر جامعه‌ی دگرباش بیشتر و سیاه‌تر از بقیه‌ی بخش‌های جامعه می‌چرخد، نتیجه‌ی چقدر کنکاش هدفمند خشایار بوده؟ آیا می‌توانیم قائل باشیم که هر کدام از وبلاگ‌نویس‌های گی اگر دست به قلم ببرند، این فضا را دیده باشند و درک کرده باشند؟ حتی اگر نتوانند به عنوان نویسنده، با مهارت به صورت داستان در بیاورند؟
ناخودآگاه ‌آدمی، اتفاقات را می‌بیند، تحلیل می‌كند و با بررسی ‌توان و ظرفیت خودآگاه، مقداری از تحلیل‌های خود را به سمت خود‌آگاه می‌فرستد. دوستان زیادی هستند كه این فضاها را درك می‌كنند، در این فضاها گم می‌شوند و شاید می‌توانند بعد از مدتی به تحلیلی صحیح از مواجهه‌شان با این فضاها دست پیدا كنند. این بستگی به تمایل فرد برای عرق‌ریزی روح و صرف توان برای دیدن و تحلیل ‌زخم‌ها دارد.
این فضاهای ‌اجباری، هر انسانی را زخمی می‌كند. اما بیشتر ‌انسان‌ها عادت می‌كنند به زخم‌ها شان و زخم را عادی می‌بینند . باز كردن ‌زخم خشك شده، درد وحشتناكی دارد كه بیشتر ماها ترجیح می‌دهیم این كار را نكنیم. ورود به حوزه‌های درونی و باز كردن خودآگاهانه‌ی زخم‌های ‌روحی كه در مواجهه با شرایط اجباری و در طول ِزمان ایجاد شده‌اند، طاقت‌فرسا و توان‌بر است و می‌دانید كه گاهی ممكن است فرد نتواند زخمی را كه به عمد باز كرده است، نزدیك به بهبودی كند و این زخم باز، توان زندگی عادی را از فرد سلب می‌كند. من كمتر كسی از دوستان را می‌شناسم كه خودخواسته به سمت تحلیل زخم‌های روحی خود برود.
رمان بخش دومی هم دارد؟
این شخصیت‌ها برای من در سه فضای متفاوت وجود دارند كه یكی از این فضاها قهوه‌خانه است. نمی‌دانم روزی خواهد رسید كه بتوانم در مورد ‌آن دو فضای دیگر با شما صحبت كنم یا نه.
رمان زیبا بود، اما زیباترین بخش رمان، پایان‌بندی رمان بود، بدون هیچ پیش درآمدی.
ممنون از توجه و اظهار لطف شما.

2010-08-13T12:12:00.000-07:00

-
-
-

مصاحبه دفتر خاک، رادیو زمانه، با ساقی قهرمان درباره ادبیات همجنسگرایان

رادیو زمانه

گفت‌وگوی دفتر خاک با ساقی قهرمان، درباره‌ی ادبیات دگرباشی

خط‌هایی که با منطق نفس‌بریدگی تقطیع می‌شوند

دفتر خاک

خانم قهرمان، ما می‌خواهیم امروز درباره‌ی نوعی ادبیات صحبت کنیم که به ادبیات دگرباشان معروف است و در شعر و داستان و البته بیشتر در شعر نمودش را در فضاهای غیررسمی و به یک معنا زیرزمینی می‌بینیم. اولین پرسش ما از شما این است: اصولاً تقسیم‌بندی ادبیات به این شکل که بگوییم ادبیاتِ دگرباش، یا ادبیات زنان، یا ادبیات زندانیان، و به این ترتیب در داخل یک مفهوم کلی که از ادبیت اثر می‌بایست نشان داشته باشد، به اصطلاح قائم به ذات باشد و روی پای خودش بایستد، مدام پرانتز باز کنیم، آیا این کار صحیح است یا این که با این کار ما تبعیض قائل شده‌ایم. می‌دانید که بسیاری از نویسندگان و شاعران که ممکن است بسیار هم موفق باشند در کارشان، دگرباش هستند، و با این حال از جنسیت خود نمی‌خواهند به تشخص ادبی برسند.

فکر می ‌کنم فراموش کرده باشی که ادبیاتی که ما الان داریم، یک مقدار از عناوین‌اش حذف شده است. اگر با دقت نگاه کنیم این ادبیات معاصر نام‌اش ادبیاتِ خالی نیست، ادبیات مردانه‌ی فارس زبان‌های طبقه‌ی متوسط ایرانی است. حالا چرا باید زنان و کارگران و ترک/کرد/بلوچ/عرب‌زبانان و زندانی‌ها و دگرباشان جنسی و تمام دیگر کسانی که نویسندگانِ مردِ (زنان متعلق و مقید به قوانین مردسالار، زیر چتر نوشتار مردانه می نویسند) فارس‌زبان طبقه‌ی متوسط نیستند، بروند زیر این چتر

ساقی قهرمان، شاعر و نویسنده، و مدیر شورای سازمان دگرباشان جنسی ایرانی

این سوال نشان از عادت‌های قوم غالب دارد، یعنی قومی که ادبیات را نمی‌خورد و نمی‌پوشد و نمی‌کند؛ برای سرگرمی با ادبیات ور می‌رود. اما قوم مغلوب یا قوم محروم از چنین تجملی برخوردار نیست. برای ما، یعنی اقلیت‌هایی که زیر فشار یک فرهنگ غالب سرکوب‌گر و یک رشته قوانین حاکم سرکوب‌گر زندگی می‌کنیم، همه چیزی ابزار زنده‌نگه داشتن ماست، ادبیات هم. کلن ماهایی که در حال جنگیدن‌ایم، ادبیت یک اثر را از منظر دیگری معنی می‌کنیم. از این منظر، آثاری ادبیت دارند که در مسیر خود سیل می‌شوند و تاثیر یک انقلاب اجتماعی را به جا می گذارند. غیر از آن هر چه باشد به حساب بی‌ادبی می‌گذاریم.

من شخصن با این بی چهرگی یکسویه، یا این چهره‌ی مشترک بی‌شکل، یا چهره‌ای که در آن همه‌ی چهره‌ها به جز چهره‌ی قوم غالب رنگ باخته است و در چارچوب‌اش "آدم" فقط به مرد گفته می‌شود، و مردم فقط «دگرجنسگرا»ها هستند و ایرانی فقط به «فارس»ها گفته می‌شود و مسلمان معتقد یعنی «شیعه»ی اثناعشری، دست نمی‌دهم.

با این ذهنیت نیز که معتقد است آدم وقتی شعر می‌گوید شاعر است و بعد دوباره می‌شود همان آدمی که بود، و این دو حوزه به هم مربوط نیستند، مخالفم. آدمی که شاعر است در تمام لحظه‌های زندگی‌اش همان شاعر است و دنیا را از همان دریچه می‌بیند و شعرش بازتولید آن‌گونه‌آدم بودن‌اش است.

یعنی ادبیات چیزی بیرون از حضور آدم نیست که بی‌ارتباط با این آدم تولید شود و چیزی بشود بی‌شکل، یا دارای یک شکل همگانی و بی‌تمایز. به همان دلیلی که ادبیات ایران و ادبیات اروپا هر کدام شکلی دارند و در شرایط زمان‌مکانی‌ای تولید شده‌اند که ویژگی‌ساز است، و مانع می‌شود هر دو به یک نام واحد خوانده شوند، ادبیات زنان و دگرباشان جنسی و زندانیان هم دارای شناسنامه است. به این شناسنامه برای اثبات حضور یا گواهی نقض حق حضور کارگزاران این بخش از ادبیات، نیاز داریم.

شعری که یک زن می‌نویسد باید نام جنسیتی که من را تبدیل به شهروند درجه دو، و سابقه‌ی نوشتن‌اش را محدود به این صد ساله‌ی اخیرکرده است، روی پیشانی‌اش نوشته شده باشد و شعر زن همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting که همان حضور زخمی را هنوز که هنوز است ندارد، باید شناسنامه‌اش روی پیشانی‌اش نوشته باشد.

شعر دگرباش، فقط برای افزودن به صفحه‌های ادبیات فارسی سروده نشده، برای اعلام یک حضور و خبررسانی از حذف یک حضور تولید می‌شود، پس محو شدن در تصویر عمومی ادبیات، معنا ندارد اینجا.

شاید شما این تصویر را درک نکنید، اما برای شاعر همجنسگرای ایرانی، شعر دگرباشی جنسی بازخورد یک جنایت در جامعه است، با انکار همجنسگرایی در جامعه، یا با له کردن همجنسگرایان در جامعه، از دید ما، یک قتل اتفاق افتاده است، شاعر همجنسگرا از دست رفتن یک عمر را در این انکار اجتماعی در تمام طول شبانه‌روز حس می‌کند.

شعر دگرباش جنسی جای غیبت شاعر دگرباش جنسی را در جامعه پر می کند یا باز می کند. یعنی در جامعه‌ای که شعر «همسرشت»، با این حضور پررنگ و عظیم، بعد از ده سال هنوز راز مگوی ادبیات دگرباشی است و برای ادبیات فارسی فاش نشده، و خود همسرشت همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting در جامعه‌ی ایرانیان، بی‌چهره و ناشناخته و زندگی‌نکرده و حق‌نداشته راه می‌رود، ما نمی توانیم شعر او را برداریم و توی جیب مشترک ادبیات بگذاریم.

ما این ادبیات را با شناسنامه می‌خواهیم و اجازه نمی‌دهیم به عنوان جزوی و بخشی و لایه‌ای از ادبیات کلی و عمومی و رسمی و مردانه و، و مردانه‌و‌زنانه‌ی دگرجنسگرای حق‌به‌جانب، یک بار دیگر به زیرزمین رانده شود یا حضوری شبح‌وار داشته باشد.

من در مقابل پیشنهادی که معتقد است برای ادبیات پرانتز باز نکنیم، پیشنهاد می‌کنم هم‌یاری کنیم و ساختار جامعه را از این پرانتزهای تو در تو آزاد کنیم، و واقعیت حذف فیزیکی و حقوقی را در جامعه از بین ببریم، و بعد، چشم، در آن شرایط ما مخالفتی با حذف پرانتزهای ادبیات نخواهیم داشت. در آن صورت ادبیات خود به خود یک ادبیات واحد خواهد بود.

در حال حاضر، این پیشنهاد که حتی خیلی خیرخواهانه و مثبت به نظر می آید، چیزی شبیه به خوش‌بینی یک بخش عزیز دیگر از جامعه است، یعنی اصلاح‌طلب‌ها، که در واویلایی که در سی سال گذشته در ادامه‌ی واویلاهای دهه‌های پیش از آن‌ جریان پیدا کرده، بدون در نظر گرفتن سال‌های نقض حقوق بشری اقلیت‌ها، یعنی همان سال‌هایی که اصلاح‌طلب‌ها بخش برگزیده و ممتاز و برخوردار جامعه بوده‌اند، از همه‌ی دیگران می‌خواهند که همین الان همه‌ی سال‌های رفته را فراموش کنند و همه زیر یک سقف و یک رنگ جمع شوند... کار خوبی است، اما شرایط‌‌اش را هم باید فراهم کرد.

این ترس و دق و دلشوره و زخم‌هایی که در این هشت ماهه دارند در تهران سبز، تبدیل به زخم کهنه می‌شوند، در کردستان و بلوچستان و خوزستان و آذربایجان سی سال است که تبدیل به زخم کهنه شده‌اند. باید شرایطی ایجاد شود که زخم‌های تازه به زخم‌های کهنه بگویند «حالا درد زخم شدن را درک می‌کنم حالا می‌توانم کنار شما بایستم.» نه این که بگویند، «ما زخمی شده‌ایم، شما هم که انگار زخمی هستید، خب بیایید توی صف ما دیگه.»

با احترام به این سوال، اما، درست نیست که یک آقای نویسنده به زنان و زندانیان و همجنسگرایان ... پیشنهاد کند که ادبیات را تکه‌تکه نکنند و توی پرانتز نبرند. و یا به زبان دیگر، تا زمانی که به عنوان عضو رسمی جامعه‌ و شهروند در درجه‌ی اول جامعه و صاحب حق دفاع از خود امکان حضور ما در جامعه فراهم نیست این پرانتزهای در ادبیات و هنر وجود خواهند داشت، برای اعلام حضور، برای کسب حق. ادبیات در جایی که به صحنه‌ی حضور شاعر همجنسگرا تبدیل شده که در فضاهای واقعی این حضور امکان حضور ندارد.

جامعه‌ی همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting در ایران شبح‌وار زندگی می‌کند. برای به دست آوردن امکان آشکار زندگی کردن، خطر می‌کند و می‌نویسد. می‌نویسد که حضور داشته باشد. در شرایطی می‌نویسد که نوشتن‌اش حکم راه رفتن روی زمین مین‌گذاری شده را دارد. همین وضعیت هر جا در شعر ترسیم شده، زیباترین تاثیر را روی این شعر گذاشته. در شعرهای همسرشت، کمتر شعری است که ساختار بیرونی شعر، تصویر کامل تصویر درونی شعر نباشد.

و یک نکته‌ی دیگر، شاعر همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting در مرحله‌ای از تاریخ اجتماعی‌ است که اصلن از «تشخص ادبی» که شما اشاره کردید یادش نمی‌آید. شاعر همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting هنوز برای کسب حق شخص‌بودن می‌نویسد. کسانی که از تجمل شهروند درجه‌ی اول بودن برخوردارند، این رفاه را دارند که برای کسب تشخص ادبی خودشان را اسم‌گذاری بکنند و یا از این تشخص، روزه‌ بگیرند.

شاعر همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting فقط تولید ادبیات می‌کند، بی دغدغه‌ی تشخصی که اصولن برای شاعر همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting وجود خارجی ندارد. شما، اسم همسرشت را تا بحال در جایی شنیده‌اید؟ آیا ناشری تابه‌حال آثارش را منتشر کرده؟ آیا در جلسه‌ای اشعار همسرشت رونمایی یا تحلیل شده؟ آیا همسرشت برای شعرخوانی به جلسه‌ای بیرون یا توی ایران دعوت شده؟ دیگر شاعران همجنسگرای ایران چطور؟ آیا همسرشت بدون دست شستن از زندگی خودش، می تواند کتاب‌اش به ناشری در ایران بسپارد؟ این تشخص ادبی، در جامعه‌ی دگرباشان جنسی اصلن معنی ندارد.

ما پیش ازین گفت و گو از طریق شما نمونه‌هایی از بهترین اشعار دگرباشان را به دست آوردیم و این اشعار الان محور گفت‌وگو ما قرار گرفته است. در این اشعار، سویه‌های قوی تغزلی به چشم می‌خورد. مثلاً یک‌جا شاعر می‌گوید: آرام گرفت من من/ موج‌ام بگیر تا تلاطم من به در شود/ ساحل‌نشین دریای عشق من. اگر نمی‌دانستیم که شاعر جزو دگرباشان است، این شعر را ما به شکل دیگری می‌خواندیم. یعنی این مفهوم «دگرباش» به نوعی سایه می‌اندازد روی شعر و قرائت خواننده را به نظر ما تحت تأثیر قرار می‌دهد. چرا حتماً باید بگوییم این شعر، شعر دگرباشان است و نه یک شعر تغزلی ساده؟

همان‌طور که در اول صحبت‌هامان در ایمیل‌هایی که با هم رد و بدل کردیم گفتم، بحث ادبیات دگرباشی را با همسرشت شروع می‌کنم چون با فاصله‌ای چشمگیر در بین چهره‌های ادبیات همجنسگرایی ایستاده است.

شعری که اشاره می‌کنی یکی از شعرهای همسرشت است که در سال ۸۷ نوشته شده و تفاوت زیادی با بقیه‌ی کارهای او دارد؛ شعرهای دیگر او به آن معنای متداول، تغزلی نیستند.

بله، حتمن باید بگوییم این شعر یک شاعر دگرباش است، چون این شعر یک شعر تغزلی ساده نیست. شما به این نهایت عشقی که در این شعر موج می‌زند نگاه کنید، و بعد سرنوشت این عشقی که در این شعر موج می‌زند را دنبال کنید می‌رسید به آخر خط: «تو را فقط برای حضرت عشق می‌خواهم.» بعد این واقعیت را در نظر بگیرید که ما در زمانی زندگی می‌کنیم که عشق دیگر همزاد رنج و حسرت دوری نیست. آدم‌ها از هم خوش‌شان می‌آید، عاشق هم می‌شوند، با هم می‌روند، یک شبه یا چندین ساله. حالا شما مجسم کنید که خواننده‌، این شعر را با فرض این که یک شعر تغزلی ساده است می‌خواند، و نمی‌داند این شعر، یک شعر همجنسگرایی است، با خودش می‌گوید، (بسته به این که خودش زن باشد یا مرد باشد) چرا «دختره» (یا پسره) را فقط «برای حضرت عشق» می‌خواهد، چرا برای خودش نمی‌خواهد، احتمالن دیوانه است.

خواننده معنای این روزه‌داری عاشقانه را درک نمی‌کند. بعد می‌رود با خودش دلیل می‌آورد که حتمن شراب دوساله و معشوق چهارده‌ساله و شخص حافظ همه از زیر پوستین محمد بیرون آمده‌اند، و نتیجه‌اش قرن‌ها انکار و کج‌فهمی می‌شود. شاعر همجنسگرایی که حتی همان حق جرم‌انگاشته شده‌ی دیگر اقلیت‌ها برای تشکیل تجمع‌های اعتراضی را و ایجاد انجمن‌های فعالیت مدنی را ندارد، در شعر هم به‌عنوان تنها صحنه‌ی بازیگری‌اش، صدایش، صدای عشق و تغزل‌اش پشت صدای «عمومی» ادبیات فارسی، خفه می‌شود. در نتیجه این شرایط شامل اصلاح و تغییر نمی شوند، تغییر برای برابری، سهم ما نمی‌شود.

در این شعر تغزلی ساده، شاعری که در قرن بیست و یکم، معشوق‌اش را از دور تماشا می‌کند، مجنون نیست، از شهر بیرون نرفته است، همین‌جاست، همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting است و اجازه‌ی نزدیک‌شدن و هم‌پاشدن و هم‌بسترشدن و هم‌خانه‌شدن با معشوق‌اش را ندارد. دست‌رسی او به حضور معشوق در شرایطی بسیار هولناک و یا بسیار ناپایدار به دست می‌آید. در این شرایط، عشق‌بازی و هم‌سری عاشقانه، رویایی دور از دست می‌شود و تن و روان مایل به چله نشستن می‌شوند.

حالا شما به من بگویید چرا ما باید خیال کنیم که این شعر یک شعر تغزلی ساده است؟ چون تمام ادبیات کلاسیک ما مملو از همین شعرهای تغزلی بسیار ساده‌اند؟ فکر نمی‌کنی اگر ما تمام این ادبیات کلاسیک را با خوانشی نزدیک به واقعیت، قرائت می‌کردیم، کشف می‌کردیم که هیچ‌کدام‌شان تغزلی ساده نیستند بل‌که جریانی هستند خلاف جریان جاری حاکم و برای این جاری‌شدن تاوانی پرداخته‌اند که ساده نبوده؟ سر شمس‌ در همین لابلای همین تغزل‌های ساده بود که بریده شد.

من در سال‌های نوجوانی‌ام، وقتی ادبیات کلاسیک فارسی را می‌خواندم، و نمی‌فهمیدم، همیشه فکر می‌کردم چرا زن‌های جوان معشوق حافظ به چارده سالگی که می‌رسیده‌اند ریش در می‌آورده‌ند و چطور اجازه داشتند راحت در کوی و برزن راه بروند و موهاشان همیشه از زیر مقنعه‌شان بیرون بیاید و تا زیر بناگوش‌ و روی سینه‌شان تاب بخورد و با کج‌خلقی بازار را به هم بریزند و هر وقت که بخواهند دست به شمشیر ببرند و هر وقت که بخواهند روی اسب بپرند. خیلی سخت بود ساختن این تصویر با زن‌هایی که آزادی گشتن در کوی و برزن و می‌خانه و مسجد را داشتند و در همان زمان توی حرم‌سرا زندانی بودند.

چرا ما نباید خوانشی نزدیک به واقعیت از ادبیات داشته‌باشیم. چرا نباید بدانیم که شعر تغزلی ساده‌ی حافظ برای مردانی که عاشق‌شان بوده سروده شده، و آن شاخ‌نبات‌ها همه دروغ‌هایی هستند که ما برای فرار از واقعیت به زور روی مینیاتورهاشان دو تا پستان کشیده‌‌ایم؟

چرا نباید بدانیم که در طول چندین قرن متمادی، از این همه احساسات عاشقانه و شور جنسی که در غزل فارسی موج می‌زند چیزی نصیب زنان این جامعه نشده و همه‌اش را مردان این جامعه برای مردانی دیگر، که معشوق‌شان بوده‌اند، سروده‌اند؟

چرا نباید روی این واقعیت، که سهم زنان از عشق و لذت جنسی توسط مردان و مردان، در جامعه خورده شده انگشت بگذاریم؟ اگر ما از اول ادبیات را درست دسته‌بندی و نامگذاری کرده بودیم، و هر دسته را توی پرانتز خودش گذاشته بودیم، خیلی پیش‌تر از این‌ها مشخص می‌شد که بعضی از پرانتزها خالی‌اند. خیلی زودتر از این‌ها به ضرورت برابری جنسیتی و جنسی پی برده بودیم. می‌فهمیدیم که اگر از این همه شاعر، فقط یکی یا دوتاشان نظری به زنی داشته‌اند و دیگران فقط برای مردان غزل عاشقانه سروده‌اند و می‌فهمیدیم که پس لابد زن‌های زندانی اندرونی رمانس نداشته‌اند و نیازهای جنسی‌شان جواب نمی‌گرفته. عجب.

از طرف دیگر، خیلی سریع‌تر به این سوال می‌رسیدیم که آخر چرا هیچ‌کدام از این مردانی که قلپ‌قلپ احساسات عاشقانه سر کشیدند همیشه غیرقانونی ماندند و کوچک‌ترین حق قانونی در زندگی و در واقعیت‌های روزمره‌ی زندگی رسمی معشوق خود نداشتند. در این جامعه‌ی هزار و سیصد ساله چیزی لنگ می‌زند و وحشتناک خنده‌دار هم لنگ می‌زند چون ما کوریم و یا مایلیم که نبینیم.

به خاطر حقیقت، به خاطر پرهیز از گیجی و گنگی‌ای که در جامعه موجود است و فرهنگ فارسی را دروغ‌گو و متظاهر و بیمار کرده است، به خاطر پرهیز از کج‌فهمی و اصلاح ناروایی‌های اجتماعی، به خاطر «حق رای»، ما باید شعر زنان را و شعر زندانیان را و شعر شاعران همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting را با نام و نشان بشناسیم و این جامعه و فرهنگ و قانون خنده‌دار را هر چه زودتر «نگاه» کنیم و بعد درمان کنیم.

یکی از مهم‌ترین درونمایه‌های اشعاری که ما درین مدت خوانده‌ایم، تمِ تجاوز جنسی بود که مدام درین اشعار تکرار می‌شد و البته شرم. برای مثال شاعر می‌گوید: بوی تجاوز/ تنی/ به مردهای ناتنی/ بوی هزار عاشقی و صد هزار بی‌کسی. که البته این سطر آخر واقعاً دردناک است و در همان شعر، چند خط بعد می‌خوانیم: شرم تن/ می‌چکد از درون من/ زنای من و ...

زندگی همجنسگرایان مرد، و زن، با تجاوز زن‌ها و مردهای غیرهمجنسگرا به تن و حریم‌شان، نه که عجین شده باشد، اشباء شده. یعنی جای نفس کشیدن باقی نمانده از این هجوم. فضایی که از خشم و درد در ادبیات همجنسگرایی دیده می شود، مال آن نفس‌تنگی است. اما در مورد این شعر، من مطمئن نیستم شما از شعر همسرشت خوانشی نزدیک به خوانش من داشته باشید.

در این شعر، مثل بقیه‌ی شعرهای همسرشت، منظره از دید یک همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting دیده می شود نه از دید یک دگرجنسگرا. کلمه‌ی تجاوز فقط یک بار در شعر آمده اما تمام شعر با کلمه و تصویر زنا ساخته شده . زنا، رابطه‌ای است غیرمشروع، و به جز غیرمشروع بودن، هیچ تفاوتی با بقیه‌ی روابط جنسی و با عشقبازی ندارد.

غیرمشروع بودن هم تنها موقعیت و نظر شرع به مثابه‌ی قانون حاکم یا قانون رایج را در خصوص یک مورد خاص از عشقبازی نشان می دهد، یعنی حکم صادر می کند که این عشق‌بازی به‌خصوص، مطابق موازین شرع/قانون انجام نشده است. خب، این به ما چه نوع اطلاعاتی در مورد این عشق‌بازی می‌دهد؟ هیچی.

هنوز در این مرحله، که قانون این عشق‌بازی را به دلیل عدم تطابق با قوانین شرع، غیرمشروع می‌خواند، و اسمش را زنا می‌گذارد، ما، به مثابه‌ی گیرنده‌ی خبر، نمی‌دانیم که این عشق‌بازی خوب بود یا بد بود. لطیف و ملایم بود یا داغ و پرتنش بود. درد داشت یا نداشت. ارگاسم داشتند دو طرف یا یکی آن‌دیگری را نیمه‌راه ول کرد رفت سیگار بکشد. کاندوم گذاشته بودند، یا سکس بی‌ملاحظه بود. منظورم این است که زنا، به جز این که از طرف شرع حمایت نمی‌شود، هیچ تفاوتی با انواع دیگر سکس، و عشق‌بازی، ندارد.

در تمام دورانی که شرع قانونِ حاکم بوده، عشق‌بازی‌هایی که در چارچوب شرع نگنجیده‌اند غیر مشروع به‌شمار آمده‌اند و زنا نامیده شده‌اند و با یک سرنوشت فجیع از بقیه‌ی انواع عشق‌بازی جدا شده‌اند. زنا با مرگ مجازات می‌شود. انواع اعدام، و سنگسار. حالا اگر در نظر بگیریم که عشق‌بازی مردان با مردان همیشه از نظر شرع نامشروع است به این شناخت می‌رسیم که عشق‌بازی مردان با مردان یک فاکتور اضافی همیشگی هم دارد: خوف. با غم اشتباه نشود. این خوف است.

در شعر زنای بی‌بهانه‌ی همسرشت، ما شعری را می‌خوانیم که مثل بقیه‌ی شعرهای همسرشت در فاصله‌ی ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۵، همان تقطیع‌های غیرمعمول مهجور شعرهای همسرشت را دارد، و همان نفس‌بریدگی معمول که خط‌های شعری را در جاهایی که به نظر نابه‌جا می آید، پاره می‌کند و روی خط بعد ول می‌کند:

بوی زنای بی‌بهانه می‌دهی
بوی زنای عا
شقانه
می‌دهی

مجسم کن کسی را که در حال دویدن است و با یک مخاطب حرف می‌زند. یعنی باید حرفی را به گوش یک مخاطب برساند اما در حال دویدن است و کنترل نفس دست خودش نیست. جمله‌هایش بریده‌بریده است. عین این اتفاق در شعر همسرشت می‌افتد. خط‌ها با منطق نفس‌بریدگی تقطیع می‌شوند تا فضایی را مجسم کنند از یک فرار مدام از یک دشمن مدام که همیشه پشت سرت دارد می‌دود. حالا مجسم کن این دلهره در زمان عشق‌بازی اتفاق بیافتد. دلهره‌ای که عشق‌بازی را از رخوت اتاق خواب بیرون می‌کشد و در معبر می‌گذارد، جایی که همه در هر لحظه‌ای می‌توانند اعلام حضور و بعد اقدام به حمله بکنند. این شعر این‌طوری تقطیع می‌شود. تقطیع در شعر بخشی از بار معنایی شعر را به عهده دارد:

این عشق‌بازی است که در این شعر تصویر شده. انتظار دارد، کشش دارد، حسرت دارد، دلهره و خشم دارد. غم ندارد.

زنا، که موضوع این شعر است، ربطی به تجاوز ندارد. زنا، رابطه‌ی عادی و طبیعی و مرسوم و معمول، و تنها رابطه‌ی ممکن و موجود برای یک زوج همجنسگراست. زیباست، خواستنی است، دلهره‌آور است، ترسناک است و شیرین است. همجنسگراها، چون امکان «ازدواج» و «صیغه» و پیوند شرعی را ندارند، برخلاف دگرجنسگراها که هزار راه شرعی برای کارهای غیراخلاقی‌شان دارند، همه‌ی پیوندهاشان از نظر جامعه‌ی رسمی خلاف و ناپاک و زنا به شمار می‌آید.

در این شعر، عشق‌بازی با مفهوم نوشتن القا شده، با قلمی روی کاغذی نوشتن و منتقل کردن مفهومی از تنی به تنی. نوشتن، یعنی عملی که شده اما هنوز نشده، روی کاغذ مانده است.

راوی ماجرا را نفس‌نفس زنان تعریف می‌کند، و دست‌خوش خاطره‌هایی می‌شود که خود‌به‌خود جریان سیال ذهن می‌شوند، از سر ناچاری. تنی با تن دیگری عشق‌بازی (زنا) می‌کند تنی بر تن دیگری فرو می‌رود و در این فرورفتن مثل نوک قلمی است که از نوشتن‌اش، ترانه می‌چکد. در مقطع‌هایی خط قطع می‌شود و به خط بعدی می‌افتد و تکانه‌های دخول و اضطراب حاضر در فضا و اتفاقی که نیافتاده در ذهن شاعر افتاده تا حادثه را تداعی کند. و من به عکس/ تو نگاه می‌کنم/ و من به عکس تو/ بوی زنای مردانه می‌دهم، می‌تواند این باشد: من بوی زنا به تصویر تو می‌بخشم. با تو جلق می‌زنم، در خیال با تو می‌خوابم. تویی که اگر این‌جا حضور می‌داشتی سرنوشت این عشق‌بازی فاجعه می‌شد. (به مرگ و یا بی‌آبرویی منجر می‌شد).

اما بیرون از این شعر، تجاوز در فرهنگ جامعه‌ی همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting - تجاوزی که بر یک همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting از سوی یک دگرجنسگرا اعمال می‌شود - یک جور مجازات برای آزار و تنبیه همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting به خاطر انحراف‌اش از هنجارهای فرهنگ حاکم است. در این تجاوز فقط حریم فرد همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting به دلیل لذت‌جویی فرد دگرجنسگرایی که بدون توافق دوجانبه اعمال زور کرده، پاره نمی‌شود، بلکه یک بیانیه هم از طرف عضو جامعه‌ی رسمی بر علیه عضو غیررسمی جامعه صادر می‌شود.

این تجاوز، تاثیر فاجعه‌باری روی جامعه‌ی همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting داشته. تجاوز به زن‌های همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting، به خاطر آن که این زن‌ها به اندازه‌ی مردهای همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting آشکار نبوده‌اند مثل همه‌ی تجاوزهای دیگری که به حریم زن در جامعه می‌شود مسکوت مانده و گفته و شنیده نشده، تاثیرش هم هنوز گوش به گوش نرسیده. ما همین‌قدر شنیده‌ایم که طبق یک سنت قدیمی، اگر زنی مشکوک به همجنسگرایی باشد، مردها به او تجاوز می‌کنند تا پس از «چشیدن» لذت دخول جنسی مرد، از همجنسگرابودن دست بردارد و «نرمال» بشود.

اما تاثیر تجاوز به همجنسگرای مرد، به عنوان جنگ اعلام شده‌ی مردانگی حاکم به مردانی که قوانین مرد‌بودن را رعایت نکرده‌اند، آشکار است. بخشی از حساسیتی که در مساله‌ی «آشکارگری» یا «ابراز گرایش جنسی» مردان همجنسگرا وجود دارد همین است که بلافاصله پس از آشکارگری، یک مرد همجنسگرا در چشم جامعه‌ی دگرجنسگرا تبدیل به شکار می‌شود، شکاری که هر لحظه امکان دارد هدف تیر آخر بشود، یک موقعیت متزلزل برای هر دو طرف چون هر دو طرف کار و زندگی‌شان را می‌گذارند و نقش شکارچی و شکار هم را بازی می‌کنند. یک محکوم و یک جامعه‌ی حاکم در مقابل هم.

مسلم است که این تاثیر در ادبیات همجنسگرایی نمود پیدا می کند. مسلم است که مساله‌ی تجاوز تبدیل می‌شود به زمینه‌ای که صدای همسرشت را به‌عنوان بلندترین صدای ادبیات دگرباشی، بدل به صدایی خشن و سلطه‌گر/مسلط می‌کند. یکی از هوشمندی‌های همسرشت در شکل‌دهی کار خودش درک جای خالی قدرت در جامعه‌ی همجنسگرایی بود و این جای خالی را با صدای «سلطانی» خود در لحن شعرها پر کرد.

در شعر هم‌سرشت، خواننده با یک موجودیت عظیم روبه‌رو می شود که هیبت‌اش بر سر فرهنگ حاکم می‌غرد - پاسخ کج‌بینی این فرهنگ. در این شعر، حافظه‌ی تاریخیِ همجنسگراییِ تجاوز دیده و شکسته، شکایت نمی‌کند، حمله می‌کند و سر این فرهنگ داد می‌زند و اشتباهاتش را یکی‌یکی مثل چکش روی ذهن این فرهنگ می‌کوبد. گوشزد می‌کند که جامعه‌ی متجاوز است که باید به عنوان متجاوز شرمنده باشد، نه جامعه‌ای که تجاوز دیده.

این دیدگاه مدرن در مقابله با خشونت خانگی و اجتماعی است و جالب است که پیش از آن که این ذهنیت از تجربه‌های چندین دهه‌ی غرب به جامعه‌ی زنان ایران منتقل شود، از مسیر ادبیات همجنسگرایی به جامعه‌ی همجنسگرا منتقل شده. در فرهنگ ما، قربانی همیشه باید به دلیل قربانی‌شدن، ضعیف و قابل ترحم هم باشد. ما حتی برای یک جنگجو که نترسید اما جنگید، و کشته شد، مثل حسین امام دوم شیعه هم دل‌سوزی می‌کنیم و غصه می‌خوریم. در فرهنگ ما «جاهل محل» از جاهل‌بودن خودش نباید خجالت بکشد، اما زنانی که از طرف این جاهل‌های محل آزار زبانی می‌بینند، چون آزار دیده‌اند، باید خجالت بکشند.

یک مرد دگرجنسگرا لزومی نمی‌بیند به خاطر متجاوز جنسی بودن خود، خجالت بکشد اما مردی که به او تجاوز شده است باید خجالت بکشد. خب همسرشت این معادله را عوض کرده. در شعرهای متعددی که با مضمون هموفوبیا دارد، می‌گوید خلافکار باید خجالت بکشد، نه کسی که خلاف دیده، و تیغ طعنه و کنایه و توهین و پرخاش و دزدبگیری را به طرف متجاوز برمی‌گرداند.

نگاه همسرشت به حقوق شهروندی نگاهی نو و آگاه است. خشمی که در شعرش ابراز می‌کند خشمی آگاهانه و آموزنده است. شاید بد نباشد که جامعه‌ی زنان و جنبش زنان از نگاه همسرشت برای تشخیص جایگاه شاکی و متهم بهره بگیرد.

در برخی از اشعار زبان پرخاش بر شعر غلبه می‌کند و به نظر ما هر چند که از نظر تخلیه‌ی روانی برای شاعر می‌تواند مفید باشد، اما ساختار متن را به کل به هم می‌زند. به نظر شما تا چه حد اشعار دگرباشان، جزو اشعار ساختارمند است؟

همسرشت در پیش‌گفتار یکی از کتاب‌هایش نوشته است: «شاعر یا نویسنده یا هنرمند یا هر چی، باید خالق باشد، یعنی کارخانه نباشد که چیزهایی که هست را با شکل دیگری بازتولید کند بل‌که باید چیزهایی که نیست را خلق کند. باید خداوندگار باشد شاعر، یک خالق محشر باشد در یک سرزمین بکر بکر.»

وقتی شاعری این نظر را دارد، و به خلق اثر فکر می‌کند و کارخانه‌بودن را قبول ندارد، و بعد در نمونه‌ی شعرهای خودش این توجه به ساختن و پرداختن شعر با این دقت دیده می‌شود، قاعدن می‌توانیم بگوییم اشعار این شاعر ساختارمند است. اما اگر ساختارمندی را به معنای ساختارگرایی و در تقابل با ساختارشکنی به کار می بری:
شعر معاصر (متعلق به جامعه‌ی رسمی) فارسی، در اول این قرن، با آموزگاری نیما، از ادبیات «منظم» کلاسیک فارسی جدا شد و تجربه‌ی شعر نیمایی و بعد از آن را دهه‌به‌دهه برد تا رسید به شعری که الان به دست شاعران معترض نوشته می‌شود و بدون ساختارشکنی از گلو به قلم نمی‌ریزد.

اما ادبیات دگرباشی در چارچوب دگرباشی در این مرحله، که تنها یک دهه از شروع تولید شعر همجنسگرای معاصر می‌گذرد، و یک دفعه از مولانا و عراقی و سعدی و حافظ و به همسرشت و خشایار خسته و حمید پرنیان و مهدی همزاد و حالا، کورش زندی رسیده، نیاز به ساختارگرایی دارد تا جهان خود را پایه‌گذاری کند.

یعنی اول باید ادبیات دگرباش زمینه‌های نوشتن ادبیات دگرباشی به زبان غیرکلاسیک را به دست بدهد، و بعد این زبان را دگرگون کند. شعر همجنسگرایی معاصر، با شاعران «گی» هم نسل همسرشت آغاز می‌شود. در شعر، خشایار خسته، حمید پرنیان، باربد شب، مهدی همزاد، کورش زندی ما با شعری روبه‌رو هستیم که با به‌کارگیری نشانه‌ها و تکیه بر اصول مکالمه، صریح و ساده و با منطق دستور زبان رایج حرف می‌زند تا به‌خوبی مفهوم باشد و امکان بدفهمی در کار نباشد.

این نیاز شعر دگرباش در دهه‌ی گذشته است. این ادبیات باید کلمات‌اش به خوبی شنیده و درک می‌شد. درست نبود که جمله‌ها متلاشی شوند، این جمله‌ها ستون‌های هویت‌سازی جامعه‌ی دگرباش بودند.

شعر خشایار خسته با تسلط به نمایش‌گونگی لحن روایت می‌کند؛ شعر مهدی همزاد سپید است اما سردرگمی و وردگونگی سپیدهای گنگ اولیه‌ی شاملو را رد کرده و با تسلط به دستور زبان، سپید می‌نویسد؛ شعر باربد شب دو سه نمونه‌ی موفق و ماندنی دارد؛ شعر حمید پرنیان، کارخانه‌ی اروتیک‌سازی ناب فاخر پلشت است؛ و شعر نسل بعد از این اسم‌ها، کارهای کورش زندی، بعضی از کارهای امیدرضا، ساختارگرا هستند، نیاز اجتماعی پشت این تعیین شیوه ایستاده است.

این ضرورت، همیشه عمدی نیست، شاید همان نیاز به صریح و ساده و مفهوم سخن گفتن باشد که شاعر همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting را از دنباله‌روی معمول و تولید انبوه شبه‌ساختارشکن‌ها باز داشته است.

اما در شعر همسرشت، به‌عنوان تنها شاعر همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting که چندین مجموعه در کارنامه‌‌اش دارد و به‌صورت حرفه‌ای می‌نویسد، با قدرت و هدف‌مند می‌نویسد، ساده‌گویی به‌ضرورت، به ساختارشکنی به‌ضرورت هم می‌رسد. در شعرهای سال ۱۳۸۸ و ۱۳۸۹ او نمونه‌هایی از کارهایی است که تجربه‌های قوی بازی با زبان را تولید می‌کند، قواعد جمله را به هم می‌ریزد، و کلمه‌ را کش می‌آورد تا همه‌ی مفهوم‌هایش را آشکار کند، با شکل شعر روی صفحه کار می‌کند، گاهی هشت صفحه، گاهی هایکو می‌نویسد و به‌تنهایی شعر دگرباشی را از یک مرحله به مرحله‌های بعد عبور می‌دهد:

من همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting هستم را قصه نمی‌کنم فریاد هم نه
پنبه هم نمی‌کنم که کسی سرش را بگذارد لاش یا لاش را بگذارد
توی آن
سمباده هم بهش نمی‌زنم تا زبر نرود در کسی به مخ‌اش
حتی داس و چکش هم نمی‌کنم‌اش یا تیزی و تفنگ
که به‌زور سیاست بکنم توی کون حکومتی و رژیمی را باهای‌اش جر
بدهم و ساقط
فقط می‌کنم‌اش زنده‌‌ گی
زنده ‌گی زنده‌ گی
و این بزرگ‌ترین مرگ بر هموفوبیاست
من می‌کنم زنده گی
برای محو هموفوبیا همه با هم زِ ن دِ ه گـــــی کنیم

اما این که زبان پرخاش بر شعر غلبه کند، در شعرهای همسرشت، به نظر من اتفاق نیافتاده است. کلن ما در ادبیات دگرباشی تنها همسرشت را داریم که خشم در ساختار شعرش عنصر آشکار است. و این خشم، هیچ به ساختار لطمه نزده، و اصولن دلیلی ندارد که قائل باشیم خشم، به ساختار لطمه می‌زند، چرا باید خشم به ساختار شعر لطمه بزند؟ یا شادی چرا باید به ساختار شعر لطمه بزند؟ در شعر همسرشت، هر جا که حس شدید، نظیر خشم، غلبه کرده، ساختار را همراه خودش قوی کرده.

در این شعرها، ما با تخلیه‌ی روانی شاعر روبه‌رو نیستیم، این بی‌انصافی است که شعری زیبا و قوی را، تخلیه‌ی روانی شاعر بدانیم. این یک لباس‌شخصی نیست که سرراه‌چارراه به مادرخواهر جامعه فحش می‌دهد، این یک شاعر است که دارد به مردم توضیح می‌دهد توهین به کرامت انسانی فرد، مزه‌اش این است، این‌جوری هم از گلو پایین می‌رود، خوش‌مزه است؟ بریزم بازم؟ با شعرهایی روبه‌رو هستیم که شعر اعتراض هستند و با دقتی ذره‌بینی نوشته شده‌اند تا این اعتراض را شکل بدهند. با کلمات جوری کار کرده‌شده که انگار بازیگران نمایشی هستند که روی صفحه و در شعر اتفاق می‌افتد.

من نمونه‌هایی از شعرهای همسرشت را به‌عنوان گزینه برای انتشار با این متن می‌فرستم. به جز همسرشت، ما دو نام دیگر داریم که یکی با سابقه‌ی طولانی ده ساله و با احاطه به ادبیات کلاسیک فارسی می‌نویسد، و دیگری با تجربه‌های تازه‌تر و تاثیرگرفته از ادبیات غرب. خشایار، و حمید پرنیان با تداوم بیش‌تر روی شعر کار کرده‌اند، هم از لحاظ تعداد و هم از لحاظ حوصله در پرداختن شعر، تا مهدی همزاد، و یا باربد شب. و در کارهای این چهار اسم نیز هر جا حس قوی بیان شده، به ساختار هیچ لطمه‌ای نزده.

شعرهای مملو از خشم همسرشت را با شعرهای مملو از خشم گینزبرگ مقایسه می‌کنم. هر دو نمونه با قدرت و آگاه از جریان خشم در شعر بهره گرفته‌اند، اسیر خشم نشده‌اند. این به‌خصوص در مورد همسرشت بیش‌تر صدق می‌کند چون همسرشت حتی در جاهایی که گینزبرگ کلمه را فدای مفهوم ابستره و فدای موسیقی وردخوانی می‌کند، حتی یک لحظه از کلمه و جای‌گاه کلمه در جمله/شعر غافل نمی‌شود و از این کلمه، تمام ظرفیت معنای‌اش را برای تشدید شکل شعر بیرون می‌کشد.

در ادبیات کهن ما نمونه‌هایی از ادبیات اروتیک و حتی پورنوگرافی در دست داریم. مشهورترین نمونه‌اش هفت حکایت رستم‌التواریخ. در این حکایات از واژه‌ها به شکل برهنه استفاده نمی‌شود. در حالی که در اشعار دگرباشان که ما دیدیم و مطالعه کردیم، گاهی از واژه به برهنه‌ترین شکلش استفاده می‌شود. آیا این کار نوعی اعتراض است به فرهنگ رسمی؟

محمدعلی بیگ عاشق دختر زرگرباشی و هر شب علانیه از روی زور و غرور و بی‌شرمی به مجلس زرگرباشی می‌آمد و طعام او را می‌خورد و به اندرون خانه‌اش می رفت و با دخترش صحبت می‌داشت و کامی از وی حاصل می‌نموده می‌رفت.

وزیر اعظم عاشق زیباپسری از خانواده‌ی بزرگان گردید و چون آن سلطان جمشید نشان از این داستان اطلاع یافته دلتنگ شد و چاره‌ای نمی‌توانست نمود بنا بر مصلحت امر خود التفاتی نفرمود و گذشت.

پرده‌ی ناموس پرده‌نشینان ماه روی گل رخسار را پاره کردند و خورشید طلعتان سیمین بناگوش را بعد از مجروح نمودن ... بی‌خلخال و دست‌بنده و گردن‌بند پاره کردند

شاعر همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting، با نوشتن، نوشتن از همجنسگرایی، به فرهنگ رسمی اعتراض می‌کند، نیازی نیست که برهنه هم بشود. اما در جاهایی لازم می‌داند که به هر دلیلی برهنه هم بشود، کلمه را برهنه کند. برهنه‌کردن کلمه به معنای نام‌بردن از تن و کیر نیست، به معنی برهنه‌کردن هنجار/ناهنجارهای فرهنگ است.

گذشته از این، زمان، زمان حرف‌زدن و ارتباط برقرار کردن به شیوه‌ی قرون گذشته نیست. و باز هم گذشته از این، نمونه‌های ادبیات برهنه و اسامی مشخص اسافل اعضا در تداخل به یک‌دیگر، هم در ابیات شاعران گذشته هم در متون منثور موجودست، کم نداریم. اما سوال من این است: ادبیات کلاسیک به چه دلیل معیار و ترازوی ما برای زمان حاضر است؟ مگر نه این که شاعر کهن سوار شتر می‌شد، و ما حالا سوار اتوبوس می‌شویم (مثلن برای این که هواپیماهای ایران خطرناک‌اند)، و به شیوه‌ی شاعر کهن سوار شتر نمی‌شویم؟ مگر نه این شاعر کهن نه دست‌رسی به کاندوم داشت و نه حتی تصورش را می‌کرد که عشق‌اش را با فاصله‌ی کاندوم در آغوش بکشد، اما شاعر معاصر بدون کاندوم دخول نمی‌کند.

این مقایسه چرا باید صورت بگیرد؟ ما چرا باید با میخ به گذشته کوبیده شده باشیم؟ گذشته، اگر به معنای پله‌ای باشد که پله‌ی اول است برای پله‌های بعدی، ما پا را که روی پله‌ی اول گذاشتیم، برمی‌داریم و روی پله‌ی بعد می‌گذاریم. درک ما از حال، نباید فدای آگاهی ما به گذشته شود. ما در حال زندگی می‌کنیم، و خیلی هم ممنونیم که وزیر اعظم بنا بر مصلحت امور التفات نفرمود، اما ما با چشم و گوش باز بی‌خیال مصلحت امور و یا دقیقن به دلیل مصلحت امور، بی‌پرده می گوییم و بی‌پرده می‌رویم و بی‌پرده می‌کنیم. چرا؟ این قانون در‌-‌حال‌-‌زندگی‌-‌کردن است، قائل به مصلحت ما که در امروز زنده‌گی می‌کنیم.

از این که بگذریم، در تمام شعرها، واژه‌ها به برهنه‌ترین شکل به‌کار نرفته‌اند، همان‌طور که نوشته‌ای، فقط در بعضی از شعرها، و در این بعضی از شعرها هم برهنگی واژه به معنای «لخت» نیست، در خیلی جاها برهنگی به معنای صریح و جسور و صادق است.

در آن بعضی دیگر که واژه‌ها و شعر، برهنه‌اند به این معنی که تصویری اروتیک را بدون حجاب و پرده و ایما و اشاره بیان می‌کنند، به این دلیل این کار را می‌کنند که اروتیک، لذت، هم‌آغوشی، تن، تن‌کامی، هم زیباست و هم بخشی از زندگی ماست و هم آن چیزی است که از زندگی همجنسگرایان در فرهنگ و شرع و قانون، حذف شده است و ناچار باید در شعر آن‌قدر زندگی کند که جای خالی آن را در روزمره‌ی زندگی همجنسگرایان پر کند.

همجنسگرایان از امکانات و امتیازات عادی دگرجنسگرایان بهره ندارند و از راه‌های قانونی و معمول و مشروع، به زندگی جنسی و عاطفی، دست‌رسی ندارند و حق ازدواج با کسی که دوست‌اش را دارند را ندارند، حتی، حتی، صیغه هم نمی‌توانند بکنند و اگر پنهانی معشوق‌شان را در آغوش بگیرند، احتمال این هست که کسی از نزدیکان‌شان، یا کسی از مقامات مسوول دولت‌شان، آن‌ها را دار بزند.

بنابراین تنها جایی که این زندگی جنسی، و این تن‌کام‌خواهی می‌تواند برهنه نمایان باشد در شعر است. این اعتراض به فرهنگ رسمی، اعتراض به آن فرهنگ رسمی‌ای است، که زیادخواه و خسیس و بی‌انصاف است، و حق زندگی طبیعی همجنسگرایان را سلب کرده است، همین‌جوری اعتراض به فرهنگ رسمی نیست، این اعتراض خیلی خاص است و دقیقن به همین دلیل است که شعر تن‌کام‌خواهی شاعران همجنسگرا اصلن شبیه به شعر تن‌کام‌خواهی شاعران دگرجنسگرای معاصر نیست. در این برهنگی و لذت‌جویی، معصومیتی کمیاب زندگی می‌کند.

در اشعار دگرباش، تصاویر شعری فوق‌العاده نامتعارف است. برای مثال یک جا شاعر می‌گوید: جهان با جهان‌بینی بویناک شد/ با آمونیاک هم پاک نشد/ لکه‌لکه نیست/ این لکه‌ی شما. ما این‌گونه تصاویر را در شعرهای اعتراض‌آمیز که چندی‌ست منتشر می‌شود سراغ داریم. شعریتِ این‌گونه اشعار در چه چیزی نهفته است؟ یا به عبارتی دیگر چه چیزی در متن هست که به این متون عمدتاً پرخاشگونه جنبه شاعرانه می‌دهد. چرا این متن‌ها را باید شعر بخوانیم؟

۱. شما به چه چیزی می‌گویید شعر؟ تعریف شما از شعر چیست؟ آیا من با تعریف شما از شعر موافق‌ام؟ آیا شما تعریف خودتان از شعر را با من در میان گذاشته‌اید؟ آیا من موظفم تعریف شما از شعر را به تعریف شعر عمومیت بدهم؟ آیا شما، به معنای «شما»ی دگرجنسگرایی که «ما»ی همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting را مورد سوال قرار می‌دهد، کی هستید، و از کجا اجازه‌ی قانون‌گذاری برای شعر ما به دست آورده‌اید؟

۲. از طرف دیگر، آن‌چه به شعرهای همسرشت و شاعران همجنسگرای امروز ایران، که در ضمن، پرخاشگر هم هستند، جنبه‌ی شاعرانه می‌دهد، تکنیکی است که این شاعران برای به نمایش گذاشتن خشم در شعر به کار می‌برند. یعنی اگر این تکنیک موجود نباشد، شما متوجه‌ی پرخاش‌گر بودن شعر نمی‌شوید، پس شاعر وسیله‌ای به کار برده که کلمات را با لباس پرخاش در شعر ظاهر می‌کند. از این‌جا، و از تکنیکی که به کار رفته، ما می‌فهمیم که کسی که این شعر را نوشته و شما را به پرخاش موجود در شعر راهنمون کرده کسی است که به ابزار کار خودش آشناست.

آن‌چه این شعرها را شعر می‌کند آگاهی شاعر به چگونگی تولید شعر است. قدرت انتقال مفهوم، و صداقت در انتقال تصویر است. تصویری که شاعر از دنیای بیرونی گرفته و با دنیای درونی خودش ترکیب کرده و تبدیل به شعر کرده است و این شعر، چیزی شده که شبیه به موجودی انسانی، که با ابزار بیانی خود، خشم را خود را بیان می‌کند.

من لورکا نیستم ولی
کون نشوری که نشُسته نشُسته راه می‌رفت
از جای بلند نشسته در بلندی نشیمن گاه گاه اش نامه نوشته که
تند گذاشتی پرزیدنت را
فلفل اش کون می سوزاند
رادیکالیزم و تندی جنبش و دسته خردر ماتحت ترس و توجیه و از این حرفها
احمق بودم اگر کیر بتکانم به جواب ش
نه نه
هر چی تو بگی رفیق
کی می توووونه چی بفهمه رادیکالیزم کیلو چنده وقتی من نفس از هیچ سوراخی م در نمی یاد جنبش کیه وقتی هیچ جام نمی جنبه
دوست کون نشورم نمی شنود نمی شورد نمی شنود نمی شورد
تو نشوری نشوری نشور نه که توهین یا فحش
همین طور نشور نشور نشور
مجبور نشدی کونتو با خون بشوری نه خون ِ دادن نه حتی ندادن
فقط خون به ماهوی خون بشور بشور بشور نه
نشور نشور نشور
من احمقم تو احمقی ما
وا وا
وا رفته در لابلای طی راه کیر به کون آنها می کشند بطرف کس ما می کشیم بطرف کون
اگر همین است همین
برای فاصله ای سانتی متری سانتی مانتالیزم خون اضافه ندارد
در طبقه بندی زندانبانان طلبکار
گلریزان نیست برای آزادی
جشن گه خوران فقط برای جا کردن بهتر است نه آزادی
که
دژخیم از ماتحت ترس ما شسته می شود
دژخیم از ما
تحت ترس
ما
شسته می شود
و زندانیان بدهکار همیشه باید
بدهکاری خود را از کون خود کسر کنند و در صافی کیر زندانبانان استریت کنند
نارنجک بهترین دستمال ابریشمی ست
برای خایه‌هایی که
سور
اخ شناسی
شان ایدئولوژیک است نه انسانی
اگر زیر گوش اش پرده اش را نزنی
با
کره هم پرده باز نمی شود نرم کیلویی چند انعطافی بودن پرده اما در اینجا که عقب جلو می شود
کس گویی کس های لنگ در هوای زمانی ست
تنگ در هوای جهانی
کس می گویند که می گویند بکن اسفنجی است
بی دریدن این فقط
ناله ناله ی بی کیری است جاکشی خودکنانه
لیسیدن پرده ریسیدن پره پره پره
پیله تنی
پیله پیله تن تنی تن بزاق به بزاق کلمه به کلمه آخ آخ
آخ ِ ابریشمی ابریشم سازی کرم تنانه
بی بال به گا رفته گی در
کار خانه
است
است
است است است
من لورکا نیستم ولی
لازم اگر شد اگر لازم شد را می کنم
هم
اگر لازم شد آخر را نارنجک می بندم به کون ام
می کشم ضامن اش را
و همه را کونی می کنم
بگذارم بعد از من تا هزار سال
روشنفکر نویسنده نقاش شاعر هنرمند آخوند پرزیدنت نظامی امنیتی همه همه با هم همه
پاک کنند از سر و روی خود با نفرت هر چقدر نفرت چیز پاک نشدنی
من پاک شدنی نیستم
آهای کوروساوا کجایی لاشی
بیا در سریر خون منو بشورررررررررررررر
مهر ۱۳۸۷

به نظر شما در مجموع دستاورد شعر دگرباش برای ادبیات ما و (نه برای جامعه‌ی ما) چیست؟

۱. ما قرار نیست برای یک «شما» دستاوردی داشته باشیم، نه برای ادبیات «شما» و نه برای جامعه‌ی «شما». قرار ما این است که برای یک «ما» بنویسیم تا با نوشتن ما، سرنوشتش از این زندان‌جایی که هست، به جایی که زنده‌گی است، برسد. ما برای غنی‌کردن ادبیات «ما» می‌نویسیم و آن‌چه را که می‌نویسیم قوت و غذای ما می‌شود. «شما»، اگر بعد از حذف ادبیات همجنسگرایی معاصر و ادبیات همجنسگرایی کلاسیک از ادبیات ایران، چیزی باقی ماند، خودش را سیر می‌کند، و یا با فردوسی و یکی دو تای دیگری که استریت بودند، یک دستاوردی چیزی جور می‌کند دیگر. نمی‌دانم، واقعن باید سخت باشد بدون ادبیات، زنده‌گی‌کردن. همانطور که ما بدون آزادی زنده‌گی می‌کنیم.

۲. شعر همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting به ادبیات کلاسیک ایران، شمس و مولانا و حافظ و سعدی و عراقی و دیگران، و به ادبیات معاصر، در قلم هم سرشت ... و خشایار خسته و حمید پرنیان، و بعد کورش زندی، راست‌گویی و بلندگویی را هدیه کرده است تا دیگر صادق هدایت خود را در اتاق دربسته‌اش خفه نکند.

۳. شعر هم سرشت را باید به صدای بلند خواند تا با درک تقطیعی که در شعر اجرا شده، شکل شعر مشخص شود. وقتی که این شکل مشخص شد، آن تازه شعر ذره‌ذره کشف می‌شود. ما درک می‌کنیم که فاصله‌ی ادبیات با جان و تن از میان برداشته شده. آیا در هیچ زمانی، هیچ ادبیاتی، قادر بوده این همه شعر را به زنده‌گی نزدیک کند؟ جوری که خواننده‌ی شعر از نفس‌زدن شعری که روی صفحه می‌بیند، به وحشت بیافتد؟

۴. گذشته از زیبایی این آثار، شعر همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting با حضور خود، بیماری دروغ‌گویی و دودره‌بازی ادبیات جامعه‌ی رسمی را درمان می‌کند.

▪ ▪ ▪

از همسرشت تا کنون یک مجموعه شعر در ایران منتشر شده است، به نام «آخرین بازمانده ی نسل ... همسرشت»، و پنج مجموعه‌ی دیگر، با ویراستاری و مدیریت حمید پرنیان، در دست انتشار است.

چند شعر از هم سرشت

روزی گفته بودم
به فکر غنی‌سازی کلمات نیستم
حال
می گویم
« فاش می‌گویم و از گفته‌ی خود دلشادم »
« همجنسگرایی »
غنای من است
و غیر از آن
هیچ نخواهم گفت
به
نباید
وقت ندارم
و نشاید را
بی‌خیالم
شعر را ندانم
و غزل را نشناسم
دو بیتی نخوانم
و در رباعی نمانم
من شاعر شعرهای
بی‌قافیه
بی‌وزن
بی‌ترکیب
بی‌کس
بی‌نشان
بی‌حق
من شاعر شعرهای نباید گفتم
من شاعر شعرهای نگفته
شاعر شعرهای درد
دردهای با درمان
درمان‌های
زنده به گور
گورهای
بسیار دور
دور ِ دور ِ دور
درست در زیر ِ زبانم
من شاعر دردهای همجنسگرایی ام

---

باید یک راهنما
بنویسم
برای آنها که
به داشتن یار
باردارند
راهنمای مردان باردار
یا حتی زنان باردار
تا در اثر ناپر هی ‌زی ناخوش ن‌ شوند
یک چی زی مثل
آنچه بارداران باید بدانند
.
یبوست
شایع‌ترین در دوران بارداری
معمولا وقتی پیش می‌آید
که
یک لقمه را یک دفعه قورت می‌دهیم
.
تهوع صبحگاهی
وقتی اتفاق می‌افتد که
همان لقمه را زیاد جویده‌ایم
.
تکرر ادرار
وقتی می‌شود
که آن لقمه را
داغ داغ خورده‌ایم
.
نفخ شکم
وقتی حادث می‌شود که
موقع خوردن آن لقمه
زیاد حرف زده‌ایم
.
خستگی مفرط
وقتی اتفاق می‌افتد که
موقع خوردن همان لقمه
اصلا حرف نزده‌ایم
.
و سوزش پشت جناغ
هنگامی پیش می‌آید که
کسی شما را لقمه می‌بیند
.
پس بارداران محترم
دقت فرمایید
هرگز
لقمه نخورید
و لقمه نشوید
تا گرفتار
یبوست
تهوع صبحگاهی
تکرر ادرار
نفخ شکم
خستگی مفرط
و مهمتر از همه
سوزش پشت جناغ غ غ غ
نشوید
تا از درد های آن آ
سوده
باشید
و این بود
آنچه باید زنان یا مردان باردار بدانند

---

من یکی از آن ده درصد
همجنسگرایی هستم
که در دنیاست
اینو من نمی‌گم
اینو حقیقتِ علوم پزشکی و آمار و اینا میگه
همجنسگراییمو اولی میگه ده درصدو دومی
خورده ریزه‌هایش را هم اینا ! میگه
ولی
معادلات ریاضی
شاید هم
آدمیت آدم‌ها
و ایضا واقعیت ِ
ایران ِ ما
در حق من عجیب
بی‌رحم است
بی‌رحم است و بی‌ربط است
در این واقعیت اما
سهم من
از
دوست‌داشتن صد در صد است
و از اجازه‌ی دوست‌داشتن صفر
از محرومیت صد
و از مساوات صفر
از درد صد
و از شادی صفر
نمی‌دونم نود درصدی‌ها حساب و کتاب بلد نیستند
یا ده درصدی‌ها بی‌عرضه‌اند
ولی فقط اینو می‌دونم
که این آخر ِ نامردیه
من که
حساب و کتاب آدم ! ها را نمی‌فهمم
یکی که می‌فهمد
یا فکر می‌کند که می‌فهمد
یا آنقدر کون گشاد و بیرگ و بیخیال و بی‌وجود و بیوجدان وعوضی و حقخور و حقکـُش و لاشی و پاچه ورمالیده و پفیوز وبیهمه چیزو بیناموس و قرمساق و کس‌کش و جاکش نیست
که می‌تواند بفهمد
بی‌تعارف و ترس
با زبون خوش
به من بگوید
سهم من از زندگی چند درصد است؟

---

کونی باید همیشه
بکند
بکند بکند
بکند بکند بکند
بکند بکند بکند بکند
بکند بکند بکند بکند بکند
بکند بکند بکند بکند بکند بکند
بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند
بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند
بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند
بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند
بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند
بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند بکند
نَبَرد

---

وجود کونی به
بود
بود بود
بود بود بود
بود بود بود بود
بود بود بود بود بود
بود بود بود بود بود بود
بود بود بود بود بود بود بود
بود بود بود بود بود بود بود بود
بود بود بود بود بود بود بود بود بود
بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود
بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود
بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود
بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود
بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود
بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود
بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود بود
ن اوست

---

مگر آنها به اسب‌ها شلیک نمی‌کنند؟
مگر مگر
چقدر باید نخوابید نخوابید نخوابید نخوابید
تا
تا گلوله شقیقه را نبوسد ؟
نرود از آن طرف گم شود در تاریخ این جغرافیا
چقدر باید نخوابید را نباید خوابید
تا کونی دیگر فحش نباشد
یا فحش کونی

چقدر باید نخوابید
کسی بی‌خواب نمی‌میرد
سر را درد می‌کشد خواب را ترس
ترس را خودمان می‌کشیم اگر خودمان را نکشیم
می‌رویم به طرف خواب زمستانی زمستان می‌آید
لحاف کرسی دعوا سرهمان است که لحاف است
چه کسی بکشد به رویش تا زیرش نرم نُرم جامعه می‌کشد ما را زیر
اسب اسب است و اسب‌بخار شاخص که نیرو یی هست که زنده‌گی
بخار اسب بی‌‌ بخار اسب اسب بخار اسب بی‌بخار
واحد زور زدن انسان ها اما تنگی گشادی
خواب بیداری بیدارخوابی خواببیداریبیدارخوابی شلم شوربای بودن
در توالت‌های عمومی و خصوصی واحد زورزدن زور را می‌زند پنبه‌اش را لاش
و خیال بودن
صاف بودن جامعه صاف است چون جنین در جوب دارد
واحد زور زدن واحد واحد زور زدن ِ زور ِ زدن
در کدام خواب به خودمان گفتیم و نترسیدیم که بیدار شویم
نخواب نخواب نخواب نخواب نه خواب نه خواب
به تمام کسانی که خوابیم شب بخیر نمی‌گویم
میان تمام چیزهای کیر خورده به روی کون خود ایستادن ترس را جنون می‌دهد
و
جامعه را معنایی دسته‌دارتر از کون به کون و کونی ور می‌پرد از کیرهای سر گردان تا فحش نباشد
جاکش به کونی خواست بدهد فحش جاکش بگوید به جاکش هم جاکش به ناخن‌کش هم جاکش به نفت‌کش هم جاکش به آزادی‌کش هم جاکش به جاکش هم جاکش
به خود ِ خودش هم جاکش
تا جاکش‌شدن فحش و فحش‌شدن جاکش ورپریدن کونی از فحش فحش‌نبودن کونی
چقدر نباید خوابید؟
چند تا چند لحظه تا یک زنده‌گی چند لحظه از گایش کیری فرسایش کیری
هر نوع کیری دست می‌شود برداشت تا نخوابید
بعد کونی فحش نباشد بشود
تا چقدر
و چقدر
در خواب کون نداد در بیداری داد داد و داد و داد زد تا پاره شد
ضربان
دکتر که نیستم کونی هستم اما پس با تمام می‌دانم
اُبنه مرض ما نیست که
آبنه مرض مخصوص ماست دکترها این را می‌دانند چیست
که تنها راه علاج‌اش نفس کشیدن است
البته از کون
و ما برای‌اش درمانی نداریم
ما ازکون نفس نمی‌کشیم ما از هیچ سوراخی نفس نمی‌کشیم
و خوب هم می‌دانیم که پیش و بیش از هر
باید نفس بکشیم
بکشیم
بکشیم
بکشیم نفس بکشیم
آنها خایه نمی‌کنند که به اسب‌ها شلیک نمی‌کنند
قاطرها بیایید اسب شویم

---

من
که یک
همجنسگرا begin_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting
هستم
یک
انسان
هم
هستم )
هستم (
هستم ((
هستم ((
هستم !
هستم }
هستم {
هستم ؛
هستم ،
هستم :
هستم ء
هستم .
هستم ) ( )) (( ! } { ؛ ، : ء .

2010-07-28T07:35:00.000-07:00

این تصاویر را بخاطر بسپارید !

این تصاویر روزی . دور یا نزدیک . ده بیست سی یا صد سال دیگر بعنوان تصاویر اولین گی پراید همجنسگرایان ایرانی در تاریخ دیده خواهد شد . این تصاویر را بخاطر بسپارید ....

کوچک ایم ولی صمیمی . کم ایم ولی بی کران . محو ایم ولی پر رنگ . نیستیم ولی هستیم . هستیم . هستیم

ما هستیم بزرگ و پر امید .

نمی دانم آنها چند نفرند کجا جمع شدند در کدام گوشه از ایران ما هستند و چه مدت قبل از جمع شدن هماهنگی های لازم را برای این کار انجام داده اند . تنها چیزی که از لابلای عکس های مملو از عشق و امید و البته غربت آنها می بینم اراده ی خواستن و اراده ی برخاستن و ایستادن است اراده ای که درون تک تک ما همجنسگرایان ایرانی هست هست هست ولی در مرحله ی به فعل در آوردن آن در هزار توی چه کنم چه کنم و هزار اختلاف سلیقه ی کوچک و گاه قابل نادیده گرفته شدن گیر می کند و گرفتار می شود و محو می شود و نابود می شود .... و بعد می ماند قبیله ای به زمین چسبیده و فلک زده و بی عمل و بی تحرک که از شدت وسواس برای انجام کارهای شیک و قشنگ و زیبا و دقیق و حساب شده و علمی «هیچ کار» را انتخاب کرده و فعالیت را به آتیه های دور و آرزوهای محال تبعید می کنیم .

بدون اینکه اعلام کنندگان پر شور و پرتلاش روز ملی را بشناسم و بدون اینکه منتقدین فهمیم و دلسوز این اعلام را بشناسم و حتی بدون اینکه اعتراض کنندگان فحاش را نیز بشناسم ضمن اینکه این هر سه را به دلیل هم خانواده بودن به یک اندازه دوست دارم باید اعلام کنم که دوستان گل ام لحظه ای به نوشته ها و یا کامنت های آنچنانی خود نگاه کنید « اگر رو بدهیم بقال هم ادعای ریاست می کند» « یکی نصف شب شق کرده و گفته روز اول "امرداد" بشه روز ملی ماها » « هرکی راه بیفته واسه خودش روز ملی اعلام کنه! » کجای قبیله ای که اینگونه به روی خود و به روی هم قبیله ی خود چنین تیغ می کشد لایق درک شدن و فهمیده شدن از طرف اکثریتی است که اصلا آنها را نمی بیند و اگر هم ببیند شهرآشوبی از کلمات عصبی از دهان هایی کف آلود را می بیند . من دلیل اینهمه عصبیت و عصبانیت در نقد بعضی از دوستان را نمی فهمم .

البته دوستان گلی که در وبلاگ های خودشان نقدهایی به روند انتخاب این روز و کارهایی که لازم است در این روز انجام شود مطالبی نوشته اند خودشان سعی کرده اند بدور از عصبیت و با بیانی نسبتا منصفانه و البته منتقدانه حرف های خود را بزنند ولی چند نفر دیگر در کامنت هایی با بیاناتی غضنفرانه تعابیری را بکار برده اند که هیچ جایی از رفتار فرهمند و انسانی ندارد . تمرین کنیم دوستان تمرین کنیم همه با همه .

اعلام روز ملی توسط جمعی که مدت ها برای اعلام آن فراخوان داده اند و با هر آنکه توانسته اند مذاکره کرده اند جنایتی نابخشودنی نیست که با آنان چنان پرخشونت و خارج از مهر رفتار کنیم . بی برنامه گی برای این روز ملی نیز جرمی حد آور نیست که شلاق بی عملی بر تن نازنین آنان بکوبیم که «شما فرق پراید و روز ملی را نمی دانید و برای روز ملی هم برنامه ی به درد بخور ندارید» .

موضوع بسیار بسیار ساده تر و دوستانه تر و رفیقانه تر از این است که من و شما می بینیم .

چند نفر از ما که ما نبودیم ولی آنها بودند که خودبخود همان ما می شوند در سر سودای کاری برای جامعه ال جی بی تی ایرانی داشتند مدتی با هر جایی که توانسته اند مذاکره کرده اند و گفتگو کرده اند و نظر خواهی کرده اند و فراخوان داده اند و یک گام از من و امثال من که با هزار ادعا مشغول زندگی خود و دلمشغولی های خودم هستم جلوتر رفته اند و کاری را کرده اند که نه بد بوده نه غیر علمی بوده نه عجولانه بوده نه با ادعا . بلکه کاری زیبا و هویت سازانه و شکل دهنده ی حرکت های رو به جلو و تاثیر گذار تر خواهد بود . پاسخ این لطف آنها به تیغ جفا زخمی نمودنشان نیست که این خلاف مرام و معرفت است . نه دنیایی زیر و رو شده است و نه حیثیتی از جامعه ی همجنسگرایان رفته است

حالا همجنسگرایان یک روز اختصاصی برای خود دارند که هر کسی هر کاری بخواهد برای آن روز انجام بدهد می تواند انجام دهد . اگر کسی از دادن سی دی خوشش نمی آید برود و عکس بدهد یا نه برود و هر جا که می تواند سخنرانی کند . یا مصاحبه کند . یا به هر کس که دوست دارد یا می تواند نامه بنویسد . شعار بنویسد . جزوه پخش کند . برای لاور اش هدیه بخرد . لباس مشکی بپوشد و برای کشته گان جامعه ال جی بی تی سوگواری کند و یاد آنها را گرامی بدارد . کامینگ اوت کند . و هزار کاری که خود خوب می داند و می تواند آن را به دیگران هم پیشنهاد بدهد ... برویم زندگی امان را بکنیم ال جی بی تی ها و دست از یقه ی کسانی که خواسته اند با عشق کاری برای نوع عشق ورزی خود بکنند برداریم . برویم زندگی امان را بکنیم

این تصاوبر را بخاطر بسپارید !

هفت نفرند ؟ صد نفرند ؟ پنج نفرند ؟ اصلا مهم نیست چند نفرند . این آغاز راه است رودخانه جاری شده است

سال بعد بیشتر و در جاهای بیشتر تر جاری خواهند شد سال دیگر گی پراید ایران با دهها نفر در دهها جا برگزار خواهد شد . مطمئن باشید . رودخانه جاری شده است

این تصاوبر را بخاطر بسپارید !

نسل های بعدی ما حتما به این عکس ها بعنوان عکس های اولین گی پراید برگزار شده در ایران نگاه خواهند کرد این عکس ها جایگاهی همچون عکس های کافه منچستر و استون وال و شب های سفید را برای جنبش همجنسگرایان ایران پیدا خواهد کرد .

بخاطر بسپارید !

این تصاوبر را بخاطر بسپارید !

2010-07-21T04:59:00.000-07:00

رضا پسر: فرصت زیادی تا روز ملی رنگین کمانی های ایرانی باقی نیست

2010/07/20

روز ملی همجنسگرایان دوجنسگرایان دوجنسه ها, روز ملی رنگین کمانی های ایرانی

یه روزی میاد که من و تو ما می شیم

قدم به قدم

دست تو دست |

یه روزی بهش می رسیم

یه روزی که هیچ رنگ رنگین کمون حس غریبی نکنه
یه روزی که ما می سازیمش

یه روزی که باید بسازیمش

باید برای رسیدن بهش قدم برداریم

روز ملی رنگین کمانی های ایرانی نزدیک است

روز تک تک همجنسگرایان، تراجنسی ها و دوجنسگرایان ایرانی
تا اولین جمعه امرداد ماه، اول امرداد، فرصتی زیادی باقی نیست
.

بیایید هر کدوم با ابتکاری خاص این روز به نام و یاد همه رنگین کمونی های ایرانی،

یک حرکت گروهی و پر از خلاقیت های فردی رو خلق کنیم.

روز ملی همجنسگرایان، دوجنسگرایان، و دگرجنسگونگان ایرانی

2010-07-20T23:01:00.000-07:00

ما، جمعي از همجنسگرايان، دوجنسگرايان و دگرجنسگونگان ِ ايران، روز ِ‌ اول امرداد ماه را، انتخاب كرديم و اسم اش را گذاشتيم: روز ِ ملي همجنسگرايان، دوجنسگرايان و دگرجنسگونگان ِ‌ايرانی
مرداد ماه، زيباست، گرم است و مهربان و ما مي خواستيم روزي كه براي خودمان انتخاب مي كنيم ، گرم باشد و زيبا و مهربان.

اي كاش مي توانستيم از تك تك دگرباشان بپرسيم و با دانستن ِ‌ديدگاه تك تك شان، یک انتخاب مشترک و با تفاهم داشته باشیم. اميدواريم همراه يكديگر، هم دلانه، آرام و خستگي ناپذير، راه زندگی را باز كنيم به سمت ‌نور و گرما.
يكي از همين روزهای گرم تابستان از خانه هامان بيرون مي آييم، با لباس هاي رنگ به رنگ، با لب هاي پر از خنده و شادي. و به همدیگر خواهیم گفت : ما توانستيم.
دوست داریم مهر ورزي را، نگاه را و احترام را یاد بگیریم و یاد بدهیم
ما مي دانيم كه آدمي، مهربان است و پذيرا. کسانی که ما را نپذیرفته اند، روزي و به زودی ما را خواهند پذيرفت. ما در یک توافق همگانی در رعایت انسان و ضرورت احترام، دنياي بهتري خواهیم ساخت.
آنچه ما می خواهیم این است که روزي براي شادي داشته باشيم و در اين روز ِ‌شاد ِ‌تابستاني، پيامي غير از اعتماد و نگاهي جز محبت نداشته باشيم .

به امید فردايي كه در آن انسان، محترم است، انسان، دوست داشتني است .

يكي از همين روز ها، رنگين كمان ِ مهرورزي بر آسمان پديدار خواهد شد .

رنگين كماني ها

2010-06-13T19:43:00.000-07:00

کتابخانه دگرباش، نشر گیلگمیشان منتشر کرد

قهوه خانه، خشایار خسته - داستان کوتاه بلند

فقط یک روز، رضا پسر - مجموعه داستان

بستنی، و کتاب خور، الهام ملک پور - دو مجموعه شعر

حرف اول، کورش زندی - مجموعه شعر